Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.

Η ηγεσία του ΚΚΒ πολύ έξυπνα απέφυγε την αριστερή ‘αρρώστια’ της δημιουργίας ειδώλων και προσωπικών  ‘καλτ’. Η εξουσία είναι κατανεμημένη ανάμεσα στο κόμμα, τον πρόεδρο της χώρας και τον πρωθυπουργό, και παρά το γεγονός ότι όλοι τους αγωνίστηκαν ενάντια στους Αμερικάνους και πρωτοστάτησαν στον εμφύλιο, έχουν κρατήσει ένα αξιοθαύμαστα χαμηλό προφίλ.

Ακόμη και στο θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας το ΚΚΒ άφησε τους κατοίκους ελεύθερους να επιλέξουν την θρησκεία τους με αποτέλεσμα η τοπική θρησκεία να αναπτυχθεί σχετικά ανενόχλητη.

Είναι όλα τόσο ρόδινα; Μα πού υπάρχει ο παράδεισος για να υπάρξει στο Βιετνάμ;
Η υποδομή της χώρας (Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, τηλεπικοινωνίες, αεροδρόμιο , λιμάνια) προσπαθεί να ακολουθήσει την οικονομική ανάπτυξή του ιδιωτικού τομέα αλλά ακόμα υστερεί.
Η μονοπώληση της εξουσίας απο το ΚΚΒ έχει καλλιεργήσει την διαφθορά στον δημόσιο τομέα, οι δωροδοκίες είναι συχνό φαινόμενο.
Το Βιετνάμ τώρα ανοίγεται στον κόσμο και η οικονομία του δεν έχει δοκιμαστεί σε διεθνείς οικονομικές κρίσεις.Δεν έχουν δυναμώσει οι ανεξάρτητοι θεσμοί που θα ελέγξουν ή θα αποτρέψουν παρεκτροπές στο ανώριμο τραπεζικό και οικονομικό σύστημα. Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα και πολλά μπορούν να πάνε λάθος, υπάρχουν ακόμα θύλακες φτώχειας και ένα περιορισμένο αλλά όχι αμελητέο μειονοτικό πρόβλημα.
Όμως σε σύγκριση με την διαχείριση της εξουσίας από τα ΚΚ Βόρειας Κορέας, Κούβας και Ανατολικής Ευρώπης  (πριν την πτώση τους) το ΚΚΒ έχει καταφέρει όσα ονειρεύεται ο κάθε κομμουνιστής ανά τον κόσμο.

Μόνο που δεν το κατάφερε ακολουθώντας την θρησκεία του Μαρξ και του Ένγκελς ή την ανέμελη επαναστατικότητα του Φιντέλ και του Τσε.
Και αυτό κάθεται άσχημα για όλους τους Έλληνες Αριστερούς. Το δημώδες ‘τουμπεκί’ έχουν εφαρμόσει οι Έλληνες Αριστεροί για το Βιετνάμ. Πολλοί από αυτούς θα σκέφτονται ότι το ΚΚΒ έχει ξεπουληθεί, είναι κομμουνιστές ‘γιαλαντζί’ , δεν είναι γνήσιοι όπως οι Έλληνες σύντροφοί.

Και μόνο ότι οι σημερινοί Έλληνες κομμουνιστές που το μόνο που έχουν κάνει είναι πορείες και διαδηλώσεις , κρίνουν Κομμουνιστές που έχουν νικήσει τους Αμερικανούς (τον ιμπεριαλισμό γενικότερα) στο πεδίο της μάχης, και έχουν διαχειριστεί την εξουσία για 33 χρόνια και έχουν βγάλει τον λαό τους από την φτώχεια με βιώσιμο τρόπο, δείχνει την φαιδρότητα της δήθεν Αριστεράς που έχουμε στην Ελλάδα.

Τι να πει κανείς;….Ας απευθύνουμε έναν χαιρετισμό στον Ελληνάρα Αριστερό. Οι παρωπίδες του και αν σκουριάσουν, το βλέμμα θα παραμείνει κολλημένο στο παρελθόν.Τι κρίμα να μην μπορεί να γίνει και ένα outsourcing και στον χώρο Αριστερά.