photo by karpidis

Οργή, αγανάκτηση, μίσος και μανία είναι τα αισθήματα των τελευταίων εβδομάδων.
Μάλλον είμαι εκτός πραγματικότητας γιατί τις τελευταίες εβδομάδες αισθάνομαι μία ανία και βαριεστημάρα.
Ανία και βαριεστημάρα γιατί όλα αυτά που έγιναν και που ειπώθηκαν επαναλαμβάνονται με βαρετή ακρίβεια και έχω την κατάρα να έχω καλή μνήμη. Από τον φόνο του Καλτεζά, στο κάψιμο του άγνωστου στρατιώτη, στις κινητοποιήσεις για τα πανεπιστήμια, στα επεισόδια με τους χρυσαυγίτες, οι μέν θα εστιάσουν και θα στηλιτεύσουν την αστυνομική δράση, παρουσία και το δεξιό παρακράτος και οι δέ θα καταδικάσουν το αριστερό παρακράτος και τους πάσης φύσεως ταραξίες που θα τα σπάσουν.
Ανία και βαριεστημάρα από τις πάσης φύσεως διαμαρτυρίες και αναλύσεις, χωρίς καμία πρόταση και σκέψη για το πώς θα λυθούν τα βαθύτερα προβλήματα που πηγάζουν από το πρόσφατο περιστατικό φόνου ενός πολίτη από όργανο της τάξης.
Ανία και βαριεστημάρα τέλος, από τα γενικόλογα ευχολόγια που κατατίθενται ώς προτάσεις όταν αυτές τελικά αρθρώνονται. Τι σημαίνει ‘να αναμορφωθεί η αστυνομία’; Τί σημαίνει να ‘επιβληθεί η τάξη και να εφαρμοστεί ο νόμος;’ Ποιος δεν θέλει ‘τον εκδημοκρατισμό των θεσμών‘. Πώς θα γίνουν όλα αυτά; Πιστεύω ότι το πρόβλημα με τον φόνο δεν θα λυθεί ακόμα και άν βάλουν τον ειδικό φρουρό φυλακή. Χρειάζονται και συστημικές αλλαγές.
Εδώ και μερικές μέρες κατέθεσα τις δικές μου προτάσεις που επαναλαμβάνω εδώ, ακριβώς επειδή έχω βαρεθεί την προβλεψιμότητα με την οποία εκτυλίσσονται τα γεγονότα.

1. Κατάργηση των ΜΑΤ και ‘των ειδικών φρουρών’ και οποιονδήποτε άλλων παρα-αστυνομικών δυνάμεων. Είναι ένας θεσμός τόσο φθαρμένος που δεν έχει κανέναν σεβασμό από κανένα, και τελικά δεν είναι και αποτελεσματικός.

2. Κατάργηση της οπλοχρησίας των αστυνομικών.
Οι αστυνομικοί θα έχουν όλα τα κατάλληλα εργαλεία για να αμυνθούν και να προστατευτούν, αλεξίσφαιρα γιλέκα, γνώση πολεμικών τεχνών, εργαλεία εύκολης και άμεσης επικοινωνίας, αντε μέχρι και γκλομπ ή τεηζερ επαφής.

3. Μόνο επίλεκτες ομάδες θα έχουν δικαίωμα οπλοχρησίας και για να φτάσεις εκεί θα πρέπει να περνάς συγκεκριμένα τέστ (από ψυχολογικά μέχρι ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων). Θα καλούνται μόνο σε περίπτωση που υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι συγκεκριμένοι εγκληματίες μπορεί να οπλοφορούν

4. Αναμόρφωση του δικαστικού πλαισίου προστασίας μαρτύρων ώστε να μπορεί ο αυτόπτης μάρτυρας να αισθάνεται ασφάλεια όταν καταθέτει στο δικαστήριο ενάντια σε εκπροσώπους της εξουσίας. Επειδή αυτόπτες μάρτυρες (ή μη) μίλησαν στα κανάλια δεν σημαίνει ότι οι μαρτυρίες τους θα σταθούν και στο δικαστήριο

5. Ανάληψη του υλικού των βιντεοκαμερών σε δημοσίους από την Αρχή Προστασίας προσωπικών Δεδομένων ή οποιονδήποτε άλλο θεσμό που οι Έλληνες θα θεωρήσουν άφθαρτο (ας είναι και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ή υπηρεσία που θα υπάγεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). Τότε θα μπορέσουν να τοποθετηθούν οι κάμερες σε περισσότερους δημόσιους χώρους και τότε και ο αναρχικός και ο αστυνομικός θα ξέρουν ότι θα υπάρχουν ακράδαντα ντοκουμέντα για τις παρανομίες που θα κάνουν.
Με αίτηση του δικαστηρίου το υλικό αυτό θα είναι διαθέσιμο για συγκεκριμένες υποθέσεις.
Μιλάμε πάντα για δημόσιους χώρους.

6. Εκπαίδευση των ίδιων των αστυνομικών στον χειρισμό καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης, και πλήθους με εχθρικές προθέσεις .

Δηλαδή να μην υπάρχουν ξεχωριστές ομάδες για τον χειρισμό του πλήθους. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο πολίτης ότι ο αστυνομικός που γνωρίζει στην γειτονιά θα είναι αυτός που θα τον προστατέψει απέναντι σε κάποιον καταστροφικό όχλο.
Εδώ παίζουν ρόλο και οι αριθμοί. Η ισχυρή αστυνομική (αλλά πάντα άοπλη) δύναμη που σχεδόν θα συναγωνίζεται τον αριθμό των διαδηλωτών (στο μέτρο του δυνατού) είναι το κλειδί για να τελειώνουν τα επεισόδια πρίν αρχίσουν. Σε κάποιες από τις πρόσφατες διαδηλώσεις ‘αντιπαγκοσμιοποιημένων’ στο Λονδίνο, 3000 αστυνομικοί, αντιμετώπισαν 5000 διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τις βιτρίνες ενός μόνο μαγαζιού (ειρωνικά του John Lewis του μόνου απο τα μεγάλα καταστήματα που οι εργαζόμενοι έχουν συμμετοχή στην διοίκηση και στα κέρδη)

Τα παραπάνω δεν λύνουν καθολικά το πρόβλημα. Αν θέλει ο Αστυνομικός μπορεί να σκοτώσει και με το γκλόμπ. Αλλά τουλάχιστον περιορίζει τις πιθανότητες για περιστατικά σαν και αυτά. Και όσο και παράξενο και αν φαίνεται οι βιντεοκάμερες στους δημόσιους χώρους που τόσο έχουν κατηγορηθεί μπορούν να αποτελέσουν σημαντικότατο εργαλείο εναντίον της αστυνομικής αυθαιρεσίας και φυσικά των εγκληματικών στοιχείων που καίνε και καταστρέφουν.