Το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ βρίσκεται σε εξέλιξη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Ένα συνέδριο που λοιδωρήθηκε περισσότερο κι από τα προηγούμενα συνέδρια του ΚΚΕ. Δεν προκαλεί όμως έκπληξη σε όσους παρακολουθούν από κοντά την τακτική του αστικού τύπου, ιδιαίτερα του ηλεκτρονικού και του γραπτού. Το ίδιο το ΚΚΕ γνώριζε καλά τι είχε να ακουστεί κατά τη διάρκεια της προσυνεδριακής διαδικασίας. Πόση χολή είχαν να εκτοξεύσουν όλοι οι “φίλοι” του ΚΚΕ, που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το γεγονός ότι σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος και σαρώματος των λαϊκών δικαιωμάτων το ΚΚΕ επιμένει να μην αποκηρύσσει τα ιδανικά του. Επιμένει να χαλάει τη σούπα της συναίνεσης. Να προβάλλει σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης πρόταση διεξόδου για τους εργαζόμενους και όχι για τους πλουτοκράτες που υπηρετούν ορισμένοι κονδυλοφόροι με παχυλούς μισθούς.
Αλλά σε αυτό το συνέδριο πέραν από τον κλασικό απολογισμό δράσης συζητείται και η αντίληψη του ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε αλλά και για το σοσιαλισμό στον 21ο αιώνα. Κι αυτό το ΚΚΕ…Χάθηκε να σερβίρει το σοσιαλισμό με “δημοκρατία” και “ελευθερία” όπως κάνουν οι όπου γης αναθεωρητές; Σαν το Λαφοντεν στη Γερμανία, σαν το ΚΕΑ, σαν το ΣΥΡΙΖΑ; Δε μπορεί να αποκηρύξει τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού του 20ου αιώνα; Να ευθυγραμμιστεί εν τέλει με την Ε.Ε. και την σκοταδιστική της προπαγάνδα; Με την πολιτική αυτή που έχει φορτώσει όλα τα βάρη στον κοσμάκη; Γιατί συνεχίζει να δίνει το κακό παράδειγμα, να καλεί την εργατική τάξη σε απειθαρχία, να δείχνει το δρόμο και να κρατά το όνειρο ζωντανό;
Δεν τα γράφουν βέβαια έτσι οι απολογητές της κεφαλαιοκρατικής πολιτικής. Όχι, αυτοί τα γράφουν γιατί κόπτονται για το καλό του ΚΚΕ. Γιατί το βλέπουν συντηρητικό ,παρωχημένο και απομονωμένο και στεναχωριούνται. Αν δε στεναχωριούνταν δηλαδή πόσα άλλα κοσμητικά επίθετα θα του προσάπτονταν; Αλλά έτσι είναι, αφού δεν κατάφεραν στο 13ο συνέδριο να το διαλύσουν και να το μετατρέψουν σε ένα μικρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, από τότε η τακτική άλλαξε. Τα επιχειρήματα όμως τα τελευταία 18 χρόνια είναι ίδια και απαράλλαχτα, γενικά και αόριστα, ενίοτε στη λογική του Γκαίμπελς.
Όπως κι αν έχει, το συνέδριο του ΚΚΕ έχει στόχο να βγάλει το κόμμα ακόμα πιο δυναμωμένο, ακόμα πιο μαχητικό, για να εκπληρώσει το καθήκον που έχει έναντι των εργαζομένων και των μικρομεσαίων στρωμάτων που κατοικούν στο χωριό και στην πόλη. Και αυτό θα γίνει με σοβαρές εσωκομματικές διαδικασίες, με θέσεις που δημοσιεύθηκαν και συζητήθηκαν και ψηφίστηκαν σε όλες τις κομματικές οργανώσεις, με αιρετούς και όχι “φυτευτούς” αντιπροσώπους, με το βλέμμα στα λαϊκά προβλήματα και όχι στις κάμερες που -δεν- θα υπάρχουν στο χώρο. Γι’ αυτό κιόλας ήταν εκατοντάδες οι συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν προσυνεδριακά, με τη συμμετοχή πολλών ανθρώπων που προσβλέπουν στο ΚΚΕ και την πολιτική του.
Το συνέδριο του ΚΚΕ δεν πραγματοποιείται ούτε για να γίνει show και να δημιουργηθούν εντυπώσεις, ούτε για να εκλεγεί “αρχηγός”, όπως σε κάποια άλλα κόμματα. Εξάλλου ο επικεφαλής του ΚΚΕ είναι η Κεντρική του Επιτροπή, και αυτή δεν υποκαθίσταται ούτε καπελώνεται από κανένα γενικό γραμματέα. Αυτό διαβάστε το και προσπαθήστε να το “χωνέψετε” όλοι οι “αδέσμευτοι” δημοσιογράφοι που αναγάγετε σε νούμερο ένα θέμα του συνεδρίου το αν θα επανεκλεγεί στη θέση του γ.γ. η Αλέκα Παπαρήγα ή αν θα έχουμε αλλαγή.
Το ζητούμενο είναι το ΚΚΕ να μπορεί από την επομένη του συνεδρίου του να παίξει το ρόλο του. Και σε αυτό θα κριθεί από το λαό, από το αν θα μπορέσει να τον βοηθήσει να αντέξει στην επίθεση που θα δεχθεί με πρόσχημα και την οικονομική κρίση, από το αν θα μπορέσει να βοηθήσει αποφασιστικά στην οργάνωση των λαϊκών αγώνων. Όλα τα άλλα είναι αποπροσανατολιστικά και δεν αφορούν ούτε το ΚΚΕ ούτε πολύ περισσότερο το λαό της χώρας μας.