Όσοι θεωρούσαν ότι η βάρβαρη αντιλαϊκή επέλαση θα περιοριζόταν σε μέτρα οικονομικού χαρακτήρα, καλό θα ήταν να το ξανασκεφτούν. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε για να ξεριζώσει οτιδήποτε είχε απομείνει από τις λαϊκές κατακτήσεις των προηγούμενων δεκαετιών. Ο αντιλαϊκός οδοστρωτήρας της σοσιαληστικής κυβέρνησης σύντομα θα περάσει και πάνω από το δημόσιο σχολείο, αυτό το έστω ελλειπές και χιλιοταλαιπωρημένο δημόσιο σχολείο- το οποίο βέβαια ρήμαξε ακριβώς γιατί αυτό επίδωξαν όλες οι προηγούενες κυβερνήσεις.
Οι επιλογές του Γ.Α.Π. στη στελέχωση του υπουργικού συμβουλίου, μόνο τυχαίες δεν ήταν. Τεχνοκράτες, άνθρωποι που θα εφαρμόσουν τον σκληρό πυρήνα των αναδιαρθρώσεων απαρέγκλιτα. Η Άννα Διαμαντοπούλου έναν τέτοιο ρόλο έρχεται να παίξει στο υπουργείο παιδείας.
Πίσω από τις ανέξοδες φανφάρες του τύπου “πρώτα ο μαθητής”, πίσω από τα πυροτεχνήμτα των διαδραστικών πινάκων, ξεπροβάλλει το πιο αντιδραστικό σχολείο που γνώρισε ο τόπος από την μεταπολίτευση και μετά. Η κυρία Διαμαντοπούλου εκμεταλλεύεται το σκηνικό διάλυσης που έστησαν τόσα χρόνια το κόμμα της και η Ν.Δ. προκειμένου να υλοποιήσει τη βάρβαρη μεταρρύθμισή της.
Αλήθεια, πως θα δοθεί βάρος στον μαθητή όταν από τη νέα χρονιά τα τμήματα θα περιλαμβάνουν 30 μαθητές; Μήπως να επιστρέφαμε και στις εποχές που υπήρχαν 60 μαθητές ανά τμήμα, έτσι , για να κάνουμε ακόμη μεγαλύτερη οικονομία;
Πως θα δοθεί βάρος στον μαθητή όταν το σύστημα εκπαίδευσης παραμένει εξετασιοκεντρικό; Όταν το παιδί πάει στο σχολείο απλά και μόνο για να παπαγαλίσει το ποίημα- είτε με διαδραστικούς πίνακες, είτε χωρίς;
Πως θα δοθεί βάρος στον μαθητή κυρία υπουργέ όταν μιλάτε με τον πλέον απαξιωτικό τρόπο για τους εκπαιδευτικούς; Μήπως έχετε την εντύπωση ότι το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει χωρίς τη συνδρομή των εκπαιδευτικών; Μήπως το ελληνικό σχολείο συνεχίζει να έχει την όποια προσφορά έχει, ακριβώς χάρη στους εκπαιδευτικούς που δίνουν την ψυχή τους μέσα σε συνθήκες που δεν ευνοούν τη διδασκαλία; Γιατί από το ελληνικό κράτος οι εκπαιδευτικοί είναι παρατημένοι, όπως παρατημένο είναι και το ελληνικό σχολείο. Μισθοί της πείνας, ωρομίσθιοι οι οποίοι είναι απλήρωτοι μήνες, μηδενική υποστήριξη στο εκπαιδευτικό τους έργο, επιμόρφωση όποτε και αν δεήσει να τους προσφέρει το ελληνικό κράτος, βιβλία του καθηγητή που μόνο για προσάναμμα στο τζάκι κάνουν, σχολεία στην επαρχία που είναι έτοιμα να καταρρεύσουν σύμφωνα με εκπαιδευτικούς που δουλεύουν σε αυτά.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, το μόνο που έλειπε στο ελληνικό σχολείο ήταν ο διαδραστικός πίνακας. Α, και για να μην ξεχνιόμαστε, τα σχολεία μέσω του “Καλλικράτη” θα περάσουν στους Δήμους και στις Περιφέρειες. Για να μπορούν να κλείνουν πιο εύκολα όταν οι Δήμοι δεν μπορούν να βρουν λεφτά, όπως έγινε πρόσφατα σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ. Ή όπως στη Γαλλία, που όσα σχολεία έχουν κάτω από 200 μαθητές θα κλείσουν. Ή όπως στη Λετονία, όπου το 50% των δημοτικών θα καταργηθούν επειδή το επέβαλε το ΔΝΤ. Και θα μπορούσαμε να φέρουμε κι άλλα παραδείγματα.
Αν αυτό το σχολείο είναι το σχολείο που σήμερα χρειάζονται τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, τότε κυρία Διαμαντοπούλου έχετε μεγάλη φαντασία. Αυτό είναι ένα σχολείο που μέσω της αποκέντρωσης απλά θα δώσει τη δυνατότητα στους επιχειρηματίες να επενδύσουν ακόμα και στο χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης. Θα σταματήσει ο δάσκαλος να είναι παιδαγωγός και θα γίνει μάνατζερ για να βρίσκει πόρους προκειμένου να λειτουργήσει το σχολείο του. Θα φτάσουμε στο σημείο να ιδιωτικοποιηθεί με έμμεσο τρόπο η δημόσια εκπαίδευση και ο κόσμος δε θα το πάρει χαμπάρι. Και να μην ξεχάσουμε βέβαια και τη διάσπαση του ενιαίου προγράμματος σποιυδών βέβαια. Άλλα πράγματα θα μαθαίνει το παιδί στο ένα σχολείο και άλλα στο άλλο. Ανάλογα με την περιοχή, ανάλογα με τον χρηματοδότη, ανάλογα με τα γούστα της τοπικής κοινωνίας.
Οι λαϊκές οικογένειες που στέλνουν τα παιδιά τους στο δημόσιο σχολείο,οι μαθητές των σχολείων, αλλά και οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί πρέπει να αντιδράσουν γιατί το τι έχει να επακολουθήσει αν όλα όσα ευαγγελίζεται η υπουργός παιδείας εφαρμοστούν, θα ξεπερνά τα όρια της πιο απαισιόδοξης φαντασίας. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι “αυτά δε γίνονται στην Ελλάδα”, ας το ξανασκεφτούν. Το ίδιο έλεγαν και για τις μειώσεις μισθών και για τις περικοπές των δώρων. Κι όμως ήρθαν…
Υ.Γ. Μήπως κυρία Διαμαντοπούλου θεωρείτε το υπουργείο παιδείας τσιφλίκι σας; Για κατεβάστε λίγο τη μύτη και μιλήστε λίγο καλύτερα προς τους εκπαιδευτικούς. Αν θαυμάζετε την Θάτσερ είναι δικαίωμά σας, αλλά αυτό ουδόλως αφορά τους εκπαιδευτικούς και τους πολίτες αυτής της χώρας. Ποια είστε εσείς που αρνείστε τη συνάντηση με τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών; Για ξεκαβαλήστε λίγο.
Και κάτι ακόμη: Πάει πολύ και θέλει τεράστιο θράσος να κλέινετε σε όλες τις πτώσεις την περίφημη αξιολόγηση-χειραγώγηση των εκπαιδευτικών. Όταν το 1986 σας διόριζαν νομάρχη Κοζάνης και δυο χρόνια αργότερα αναλαμβάνατε γ.γ. στο Υπουργείο Νέας Γενιάς και ενώ δεν είχατε πατήσει καλά-καλά τα 30 χρόνια, από ποια αξιολόγηση περάσατε; Από τις περίφημες κλαδικές του ΠΑΣΟΚ; Καληνύχτα και καλή τύχη. Θα είστε η επόμενη που θα περάσει στην πολιτική λήθη μετά τον Αρσένη και τη Γιαννάκου.
Υ.Γ.2: Πράγματι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που είναι πρότυπα. Βρίσκονται καθημερινά στις τάξεις τους και δεν επιδιώκουν βραβεύσεις σε καλοστημένες φιέστες σαν τη χθεσινή.

photo by dullhunk