photo via Nikos Drandakis

Μπορεί, λοιπόν, να διαπιστώσει κανείς πως το εφοπλιστικό κεφάλαιο ξεκίνησε ήδη αυξήσεις στα εισητήρια των επιβατικών πλοίων, που ξεκινά από 5% και φτάνει μέχρι και 26%! Βέβαια, οι νέες αυξήσεις των εισητηρίων δεν είναι ξεκομμένες από παλαιότερες: Το εφοπλιστικό κεφάλαιο επέβαλλε την τελευταία δεκαετία αυξήσεις στα εισητήρια που αγγίζουν το 441%! Δηλαδή, οι εφοπλησταράδες ξεζουμίζουν τον λαό εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη του για διακοπές.

Στη συνέχεια, θα δει κάποιος πως μια σειρά από εφοπλιστικούς ομίλους έχουν προχωρήσει σε τεραστίων διαστάσεων αγορές και ναυπηγήσεις πλοίων στο εξωτερικό. Την ίδια στιγμή που τα ελληνικά ναυπηγεία φυτοζωούν και οι Έλληνες ναυτεργάτες αντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα επιβίωσης.

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τις γιγάντιες επιδοτήσεις στο εφοπλιστικό κεφάλαιο, τις προκλητικές φοροαπαλλαγές υπέρ των εφοπληστών και την καλπάζουσα ανεργία στο χώρο των Ελλήνων ναυτικών και ναυτεργατών συγκροτούν το θλιβερό παζλ ενός εργασικού χώρου που θα μπορούσε να εξασφαλίζει ένα αξιόλογο βιοτικό επίπεδο για τους εργαζόμενούς του, αντί να του πετάει στο βούρκο της ανεργίας.

Βέβαια, οι εφοπλησταραδες-ή μάλλον τα ανεπίσημα όργανά τους, Μ.Μ.Ε. όπως το Σκάι και η Καθημερινή- σε μια ένδειξη «μεγαλοπρέπειας», «πατριωτισμού» και «υπευθυνότητας» προτείνουν ως λύση τον ανταγωνισμό. Βάζουν στο στόμα τους εν ολίγοις τη γνωστή, λιωμένη πια, καραμέλα. Καθώς όπως είναι γνωστό, στη Ν.Κορέα που ναυπηγεί τα πλοία του ο Αλαφούζος ή στην Κίνα, τα μεροκάματα των εργαζόμενων είναι εξευτελιστικά. Στο όνομα του ανταγωνισμού κάτι αντίστοιχο θα συμβεί και στην Ελλάδα. Γιατί οι διάφοροι ψευτοπατριώτες Αλαφούζοι θέλουν με τα εξευτελιστικά μεροκάματα να εξασφαλίζουν όσο το δυνατό περισσότερα κέρδη. Καθόλου περίεργο για καπιταλιστές.

«Πατριώτες» οι καπιταληστές που δεν επενδύουν φράγκο στην πατρίδα τους. Και «προδότες»και «ανεύθυνοι» οι ναυτεργάτες που διεκδικούν καλύτερα μεροκάματα, δουλειά και αξιοπρέπεια, τη στιγμή κιόλας, που το εφοπλιστικό κεφάλαιο έχει αστρονομικά κέρδη. Οι εφοπλιστές έχουν μόνο χρήματα μόνο για μισθοφόρους όπως ο Παπαδημητρίου, ο Πορτοσάλτε, ο Μανδραβέλης και άλλοι αντιλαϊκοί αστέρες της αστικής ρυπαρογραφίας. Ας είναι. Οι αγώνες είναι μπροστά. Ο κόσμος της εργασίας είναι μπροστά. Τίποτα δε θα είναι όπως πριν.

photo via Telstar Logistics

Μέχρι το 2012 θα έχει καταργηθεί ο χαμηλός-τρόπος του λέγειν- συντελεστής του ΦΠΑ! Όλα τα προϊόντα θα ενταχθούν στην κατηγορία του 23%. Πολύ ωραία. Το ψωμί θα έχει ξεπεράσει τα 2 ευρώ, μπορεί να οδεύει και προς τα 3. Το ίδιο και όλα τα τρόφιμα. Το ίδιο και τα φάρμακα. Θα πρέπει να κάνουμε οικονομία και στα DEPON.

Την ώρα που οι περισσότεροι μεγαλοκαρχαρίες σε αυτή τη χώρα συνεχίζουν να μετράνε αμύθητα κέρδη, ο λαός της σύρεται σε καταστάση πρωτοφανούς εξαθλίωσης. Είναι βέβαιο ότι αυτό θα συμβεί τα επόμενα χρόνια. Κάποιοι λένε ότι θα γυρίσουμε στην Ελλάδα του 1950. Διαφωνώ. Στην Ελλάδα του 1950 υπήρχε φτώχεια και οι ανάγκες ήταν διαφορετικές. Στην Ελλάδα του 2010 οι ανάγκες είναι σαφώς μεγαλύτερες και με αυτά τα μέτρα δεν οδηγούμαστε στη φτώχεια, αλλά στην εξαθλίωση! Όποιος γνωρίζει στοιχειωδώς την ελληνική γλώσσα μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά.

Αυτή η ελεεινή κυβέρνηση και αυτό το τραγικό πολιτικό οικοδόμημα πρέπει να ανατραπούν γρήγορα. Όπως όλες οι δοσίλογες κυβερνήσεις ανατράπηκαν στο παρελθόν, έτσι πρέπει να ανατραπεί και αυτή. Λένε ότι τα μέτρα είναι προσωρινά, αλλά λένε ψέματα! Ο ίδιος ο Στρος Καν μίλησε για μέτρα με ισχύ δεκαετιών. Η διάλυση του λαϊκού εισοδήματος θα είναι άνευ προηγουμένου. Οι εργαζόμενοι μια επιλογή έχουν: αντίσταση κι ανατροπή αυτής της πολιτικής! Αλλιώς σε 5 χρόνια θα μετράμε όχι χασούρα στα εισοδήματά μας, αλλά χασούρα στο ίδιο το δικαίωμα να ζούμε αξιοπρεπώς. Κι αυτό είναι ότι πιο προσβλητικό και προκλητικό για μια κοινωνία στην οποία ο πλούτος που παράγεται είναι τεράστιος!

photo via PetitPlat by sk

“Όχι εγώ”, είπε η πάπια.

“Όχι εγώ”, είπε το γουρούνι.

“Όχι εγώ”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Ο σίτος ψήλωσε κι ωρίμασε, κι έγινε χρυσό σιτάρι. “Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
“Όχι εγώ”, είπε η πάπια.

“Είναι εκτός της κατηγορίας μου”, είπε το γουρούνι.

“Θα χάσω την αρχαιότητά μου”, είπε η γελάδα.

“Θα χάσω το επίδομα ανεργίας”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. “Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
“Θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα”, είπε η γελάδα.

“Θα έχανα το επίδομα της Πρόνοιας”, είπε η πάπια.

“Το παράτησα το σχολείο και δεν ξέρω πως”, είπε το γουρούνι.

“Θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ ο μόνος βοηθός”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες και τις έδειξε στους γείτονές της. Όλοι θέλανε, για την ακρίβεια απαιτούσαν μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, “Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε μοναχή μου”.
“Κερδοσκοπία!”, φώναξε η γελάδα.

“Καπιταλιστική βδέλλα!”, ούρλιαξε η πάπια.

“Απαιτώ ίσα δικαιώματα!”, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.

Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε.
Και γράψανε “Αδικία” σε πλακάτ, και κάνανε πορεία γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας βωμολοχίες. Όταν ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. “Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη.”

“Μα, το κέρδισα με τον ιδρώτα μου αυτό το ψωμί”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Ακριβώς”, είπε ο αντιπρόσωπος. “Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να κερδίσει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κυβερνητικούς κανονισμούς, οι παραγωγικοί εργάτες πρέπει να μοιραστούν τα προϊόντα τους με τους τεμπέληδες.”
Και ζήσαμε εμείς καλά, κι αυτοί – συμπεριλαμβανόμενης και της μικρής κόκκινης κλώσας – ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα χαμογελούσε και κακάριζε. “Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.” Οι γείτονές της όμως αναρωτιόταν γιατί δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.

photo via Maxey

Γερμανικό Πολεμικό Βιβλίο

Ανάμεσα στος υψηλά ιστάμενους
Το θεωρούν ταπεινό να μιλούν για φαγητό
η αλήθεια είναι αυτή: πάντα έχουν φάει κιόλας.

Οι ταπεινοί θα αποχωρήσουν από αυτό τον κόσμο
χωρίς να έχουν γευτεί ποτέ καλό κρέας

Καθώς αναρωτιούνται από που έρχονται
και που πηγαίνουν,
οι ωραίες βραδιες τους βρίσκουν πολύ εξαντλημένους

Δεν πρόλαβαν να δουν
τα βουνά και τον ωκεανό
και ο καιρός τους έχει περάσει ήδη.

Αν οι ταπεινοί δε σκέφτονται αυτό που είναι ταπεινό
ποτέ δεν θα σηκωθούν.

Το κρέας έγινε άγνωστο. Χαμένος πήγε
ο ιδρώτας του λαού που χύθηκε.
Τις δάφνες στα άλση τις κλάδεψαν.
Από τις καμινάδες των εργοστασίων των όπλων βγαίνει καπνός.

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί.
Οι έμποροι φωνάζουν για αγορές.
Οι άνεργοι πεινούσαν. Τώρα, πεινούν οι εργαζόμενοι.

Αυτοί που παίρνουν το ψωμί από το τραπέζι
Μας διδάσκουν να ευχαριστιόμαστε με τα λίγα.
Εκείνοι που γι’ αυτούς προορίζεται η πλούσια διανομή
ζητούν θυσίες.
Εκείνοι που τρώνε μέχρι σκασμού μιλούν στους πεινασμένους
για τους ωραίους καιρούς που θα έρθουν.
Εκείνοι που οδηγούν τη χώρα στην άβυσσο
λένε πως η διακυβέρνηση μιας χώρας
είναι πολύ δύσκολη για τους κοινούς ανθρώπους.

Ο πόλεμος που έρχεται
Δεν είναι ο πρώτος. Υπήρξαν άλλοι πόλεμοι πριν απ’ αυτόν.
Όταν ο τελευταίος τέλειωσε
υπήρχαν νικητές και ηττημένοι.
Ανάμεσα στους ηττημένους οι κοινοί άνθρωποι πεινούσαν.
Ανάμεσα στους νικητές οι κοινοί άνθρωποι πεινούσαν κι αυτοί.

Στρατηγέ, το άρμα μάχης είναι δυνατό όχημα.
Συντρίβει δάση και συνθλίβει εκατοντάδες ανθρώπους,
αλλά έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται οδηγό.

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι ισχυρό.
Πετά πιο γρήγορα και από θύελλα και
αντέχει περισσότερο κι από ελέφαντα.
Αλλά έχει μια ατέλεια: χρειάζεται μηχανικό.

Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι πολύ χρήσιμος.
Μπορεί να πετάξει και μπορεί να σκοτώσει.
Αλλά έχει ένα ελάττωμα: μπορεί να σκέφτεται

Ερώτηση: Το Ελεγκτικό Συνέδριο αμφισβητεί τη συνταγματικότητα διατάξεων του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Πώς θα το αντιμετωπίσετε;

Απάντηση: Σεβόμαστε τους θεσμούς του κράτους. Το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει συγκεκριμένη θεσμοθετημένη αρμοδιότητα και εν προκειμένω εκφράζει μη δεσμευτική γνώμη. Θα τη μελετήσουμε και θα τη λάβουμε σοβαρά υπόψη, όπως θα λάβουμε υπόψη μας και άλλες γνώμες που διατυπώνονται ή θα διατυπωθούν. Πολιτική μας επιλογή είναι να προωθήσουμε μια συγκεκριμένη τομή που βοηθάει στην εξοικονόμηση δαπανών και στον εξορθολογισμό του συστήματος: Ολοι οι μισθωτοί να ασφαλίζονται στο ίδιο ασφαλιστικό ταμείο, είτε εργάζονται στο Δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Και η απόφασή μας αφορά όλους τους μισθωτούς του Δημοσίου, συμπεριλαμβανομένων των δικαστών. Αυτό ισχύει στις περισσότερες χώρες. Δεν είναι προφανές για ποιο λόγο το δικό μας Σύνταγμα θα μπορούσε να εμποδίζει κάτι πολύ λογικό, το οποίο ισχύει σε πολλές άλλες χώρες.

Μα το Δία, ποιος κομμουνιστής, ποιος εργαζόμενος απεργός που δε σέβεται το Σύνταγμά μας δήλωσε κάτι τέτοιο; Όχι κύριοι. Ούτε κομμουνιστής, ούτε κάποιος απεργός δήλωσε κάτι τέτοιο. Αυτός που το δήλωσε είναι ο ίδιος ο “πρωθυπουργός” της χώρας. Ναι, ο κύριος Παπανδρέου. Ο άνθρωπος του οποίου η παράταξη όλες τις προηγούμενες μέρες έπρηξε τα αυτιά μας για την αντισυνταγματικότητα των ναυτεργατικών κινητοποιήσεων, αυτοί που “ομνύουν” στο αντιδραστικό Συνταγμά τους, είναι οι ίδιοι που πρώτοι το καταπατούν όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους. Όταν πρόκειται να παρθούν μέτρα που τασκίζουν τα λαϊκά δικαιώματα μετατρέπουν το Σύνταγμά τους σε κουρελόχαρτο. Όταν οι εργαζόμενοι απειθαρχούν σε αποφάσεις δικαστηρίων, γίνονται εγκληματίες και επικίνδυνοι.

Ο άνθρωπος που πούλησε τη χώρα στο ΔΝΤ, που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μπανανία, έχει το θράσος να μιλάει για Σύνταγμα. Άσε ρε Γιωργάκη…Στα παλιά υποδήματά σου έχεις το Σύνταγμα και τα πάντα. Η κερδοφορία του κεφαλάιου να προχωρά. Ποιο σύνταγμα και ποιες δημοκρατικές ελευθερίες; Κι αυτά έγιναν υποθήκη -μαζί με όλα τα άλλα- στη νεοταξική βαρβαρότητα. Θυμάσαι εκείνες τις ωραίες μέρες που χάιδευες τα αυτιά των “ιθαγενών” περί συμμετοχικής δημοκρατίας και εκστόμιζες άλλα τέτοια εύηχα λογύδρια; Πόσο μακρινά φαίνονται πλέον όλα αυτά! Τόσο μακριά όσο μακριά θα βρεθεί και η δική σου κυβέρνηση-καμικάζι σύντομα. Θα μπεις στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, όπως έλεγε μια ψυχή για την επάρατο δεξιά κάποτε…

photo via Kirk Siang

Σε συνέντευξή του λοιπόν ο κ.Πάγκαλος αναφέρει πως το ΚΚΕ «όπλισε με τα κυρήγματα του τους δολοφόνους της Marfin από κοινού με τον Συνασπισμό» (!) και πως θέλει να υπάρξουν θύματα στις κινητοποιήσεις για να μπορέσει να εφαρμόσει «την αδιέξοδη πολιτική του».

Ωστόσο, «πλανάται» ο κ.Πάγκαλος και οι κύριοι ακροδεξιοί μπαμπουίνοι που τον σιγοντάρουν. «Ξεχνούν» άραγε πως ιστορικά σε κινητοποιήσεις οι θύτες ήταν πάντα η ίδια η αστική εξουσία και οι δυνάμεις καταστολής και τα θύματα οι εργάτες που ασκούσαν τα ίδια τα δικαιώματά τους; Ξεχνούν πως το πάνω χέρι το έχει η αστική εξουσία;

Εντούτοις, δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε. Όλο το φάσμα των κοπροκάνθαρων της αστικής τάξης βρίσκεται σε εγρήγορση. Φοβούνται πως ο κόσμος της εργασίας ριζοσπαστικοποιείται. Ξέρουν πως ο λαός διαφωνεί με το μνημόνιο και τα εγκληματικά μέτρα της εξουσίας. Και θέλουν εκ των πρωτέρων να δημιουργήσουν κλίμα τρομοκρατίας εις βάρος των αντιδράσεων του. Θέλουν τον κόσμο φοβισμένο, να μην τολμήσει να διεκδικήσει αυτά που του ανήκουν, και την ελευθερία που του στερούν οι αστοί.

Πίσω από τα λόγια του Πάγκαλου και τις άναρθρες κραυγές των ακροδεξιών κρύβεται μια τρομερή απειλή: «Μαζευτείτε, βουλώστε το γιατί έτσι και διεκδικήσετε τίποτα θα φτύσετε αίμα». Και αυτό με τη δικαιολογία πως κάποιες δυνάμεις «παραέχουν ριζοσπαστική διάθεση».
Το ζήτημα είναι τώρα άλλο. Να αφαιρέσει ο εργαζόμενος λαός κάθε νομιμοποίηση από την αστική εξουσία, την Ε.Ε., το Δ.Ν.Τ., τα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα. Να νομιμοποιήσει ο ίδιος το πρόταγμα της Ελευθερίας του. Και της δυνατότητας να εξασφαλίζει για τον ίδιο-και όχι για τους καπιταληστές- αυτά που παράγει. Αυτό ακριβώς είναι πλέον το θέμα και αυτό φοβούνται όλοι οι γκαιμπελίσκοι του αστισμού.

photo via Nikos Drandakis

Μόνο τους όπλο είναι το ψέμα, η συκοφαντία και ο πολιτικός χαμαιλεοντισμός. Θυμήθηκαν ξαφνικά πάλι την υπόθεση “Γερμανός” με την όποια είχαν γίνει ξεφτίλα πριν δύο χρόνια. Μίλησαν για μειώσεις μισθών και απολύσεις στο Ριζοσπάστη και στον 902, κάτι το οποίο είναι ψευδές πέρα για πέρα-άσε που η προσφορά των κομματικών μελών στο ΚΚΕ διαμορφώνεται με άλλους όρους από αυτούς που έχετε συνηθίσει στο σινάφι σας, κάποτε ζητούσατε έναν τενεκέ λίρες για να βγείτε στα βουνά με τον ΕΔΕΣ ή τρέχατε να ενταχθείτε στους χίτες.

Μίλησαν για εγκληματίες συνδικαλιστές. Ξεχάσατε να πείτε κύριε Γεωργιάδη ότι οι “εγκληματίες” απεργοί εμφανίζονται χωρίς κουκούλα στις απεργίες. Κινούνται τη μέρα και όχι στο σκοτάδι σαν αυτούς που στέλνουν στο νοσοκομείο τους μετανάστες στον Αγ. Παντελεήμονα. Ξεχάσατε επίσης ότι εσείς εγκληματίσατε εναντίον του ελληνικού λαού με τη στάση σας όλα αυτά τα χρόνια, όχι οι απεργοί εργαζόμενοι. Το ξέρουμε ότι νοσταλγείτε την εποχή του Μανιαδάκη, της ΕΑΤ-ΕΣΑ, των βασανιστών και των ταγματασφαλιτών. Έτσι κι αλλιώς για το 95% του ελληνικού λαού, δεν είστε τίποτα παραπάνω από αυτό που σας αποκαλεί: φασίστες, ακροδεξιοί, εθνικιστές, επιλέξτε εσείς ποια λέξη από τις παραπανω σας…τιμά.

Όμως, ο πραγματικός σας καημός είναι άλλος. Δεν είναι απλά το πλήγμα στην ηθική υπόσταση του ΚΚΕ. Είναι το γεγονός ότι οι ιδέες του και οι αξίες που πρεσβεύει επιβίωσαν. Και δεν επιβίωσαν απλά αλλά επηρεάζουν ανθρώπους πέραν του χώρου που αντιπροσωπεύει. Το ομολογεί απροκάλυπτα ο Γιάννης Πρετεντέρης: “Η Ελλάδα έχει καταντήσει η τελευταία κομμουνιστική χώρα της Ευρώπης. Οχι επειδή κατοικείται από κομμουνιστές. Αλλά επειδή κατοικείται από ανθρώπους που είτε σκέφτονται σαν κομμουνιστές, είτε έχουν περιέλθει σε εθελοντική ομηρία από κομμουνιστές. Πότε η κοινωνία θα απελευθερωθεί από το σύστημα αξιών, ιδεών και αντιλήψεων εκείνων που πρώτα ηττήθηκαν στον ελληνικό Εμφύλιο και μετά σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη;”. Αυτό είναι που σας πονάει όλους εσάς. Αυτό πονάει το σινάφι σας. Οτι σήμερα πολλοί άνθρωποι συμφωνούν με το σύνθημα “νόμος είναι το δίκιο του εργάτη”. Κι όσο περνάει ο καιρός τους εφιάλτες δε θα τους βλέπετε μόνο στον ύπνο σας. Θα τους δείτε και στον ξύπνιο σας.

Ο πολιτικός χαμαιλεοντισμός του συγκεκριμένου κόμματος είναι αξιοθαύμαστος! Ο λαϊκισμός και η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο! Έχουμε δει και άλλες φορές κατά το παρελθόν την πολιτική προσαρμοστικότητα του συγκεκριμένου κόμματος. Δεν είναι τυχαία. Οι φασιστικές ιδέες που κουβαλάει εκ των πραγμάτων το οδηγούν σε τέτοιες πολιτικές μεταστροφές. Από τη μία σκληρό και άτεγκτο απέναντι στα λαϊκά αιτήματα, καταδικάζει οποιαδήποτε λαϊκή απαίτηση ή αίτημα, στηρίζει ξεκάθαρα το κεφάλαιο με τις απόψεις και τις ψήφους του. Από την άλλη όταν βλέπει ότι δεν το πολυπαίρνει, αρχίζει και θυμάται τον Μήτσο από τη Νίκαια και τον Μπάμπη από την Αγ. Βαρβάρα- στο μιλητό βέβαια.

Γιατί όμως “άλλαξε την κασσέτα” αναφορικά με το μνημόνιο ο κύριος “χέρι-χέρι”; Σίγουρα δεν τον έπιασε ο πόνος για τους ανθρώπους της εργασίας. Οι κακές γλώσσες αναφέρουν πως τώρα που αποδεικνύεται ότι ο κόσμος δεν έχαψε το παραμύθι περί υπευθυνότητας και μονοδρόμου όσον αφορά την εφαρμογή του μνημονίου και άρχισε η δημοσκοπική του κάθοδος να τον εμφανίζει μέχρι κι εκτός βουλής, ένιωσε μια ανατριχίλα και η πολιτική του εξαφάνιση τον ανάγκασε σε κωλοτούμπα καλύτερη και από αυτές που εκτελούσε ο Γιάννης Μελισσανίδης. Οι ακόμα πιο κακές γλώσσες, αναφέρουν ότι η πολιτική του εξαφάνιση είναι επιβεβλημένη μετά την απόφαση της γνωστής οικογένειας να ιδρύσει νέο κόμμα στο χώρο της δεξιάς. Τρία κόμματα στον ίδιο χώρο, μάλλον δεν χωράνε. Οπότε ο κύριος Καρατζαφέρης θα πάρει το δρόμο που πήραν και άλλα κόμματα που χρησιμοποιήθηκαν από το σύστημα ως αναχώματα. Το δρόμο της πολιτικής απόσυρσης…

photo via Πρωθυπουργός της Ελλάδας