ΧΑΘΗΚΕ: Ο νομπελίστας της ειρήνης Μπάρακ Ομπάμα. Πληροφορίες και κακοήθεις φήμες που τον θέλουν να να γνώριζε εκ των προτέρων τις διαθέσεις της Ισραηλινής κυβέρνησης για χτυπήματα εναντίον των ανθρωπιστικών αποστολών κρίνονται ως ανυπόστατες. Δεν είναι δυνατόν ένας νομπελίστας ειρήνης να συναινεί σε τέτοιες ενέργειες ακόμη κι αν προέρχονται από τον πιο αγαπημένο του σύμμαχο. Όπως έχουν αποδείξει και στο παρελθόν οι αμερικάνικες αρχές, σέβονται την ανθρώπινη ζωή, εξού και οι εισβολές σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ και η ανοχή στην κατοχή της Παλαιστίνης. Ειρηνόφιλε κύριε Ομπάμα, θα ζητήσετε την καταδίκη του Ισραήλ στον ΟΗΕ; Ή τον ΟΗΕ τον χρησιμοποιείτε μόνο για το Ιράν, την Κούβα και τη Β. Κορέα;
ΧΑΘΗΚΕ: Ο υπαλληλίσκος πρωθυπουργός της Ελλάδας, πρόεδρος της Σοσιαληστικής Διεθνούς, Γιώργος Παπανδρέου, αναζητείται επειγόντως για να κάνει έστω και μια τυπική δήλωση αναφορικά με την επίθεση των Ισραηλινών κομάντο στο “Στόλο της Ελευθερίας”. Που είσαι Γιωργάκη- έχουν δίκιο όσοι σε αποκαλούν έτσι- να υπερασπιστείς τις διεθνείς συνθήκες και θεσμούς που τόσο συχνά συνηθίζεις να επικαλείσαι και να υπερασπίζεσαι- στα λόγια, κι όποτε σε συμφέρει; Τώρα που επιβατικά στην ουσία πλοία δέχονται απρόκλητη επίθεση με πυρά από τα τσιράκια των φίλων σου των Αμερικάνων, που ακριβώς είσαι κρυμμένος; Α, υπάρχει και μια λεπτομέρεια που μάλλον διαφεύγει από τον πρωθυπουργό-υπάλληλο της Ελλάδας. Στην αποστολή αυτή συμμετέχουν συμπατριώτες μας-όχι Αμερικάνοι Γιώργο, Έλληνες εννοούσα- κάποιοι εκ των οποίων είναι πιθανότατα τραυματισμένοι. Θα ζητήσεις την απέλαση του ισραηλινού πρέσβη εντός 24ώρου Γιωργάκη; Αλλά να μου πεις, ο Ντομινίκ Στρος Καν είναι ο πραγματικός πρωθυπουργός αυτής της χώρας, οπότε ίσως είναι κάπως άδικο να ζητάμε από εσένα να προβείς σε τέτοιες ενέργειες…

Ελάχιστο χιούμορ θα μπορούσε να χωρέσει μετά τη σημερινή τρομοκρατική επίθεση του Ισραήλ στην ανθρωπιστική αποστολή που κατέπλεε στην Παλαιστίνη. Πλέον, η παγκόσμια οικονομική χούντα που βιώνουμε σχεδόν όλοι οι λαοί του κόσμου δε διστάζει να χρησιμοποιήσει και όπλα εναντίον αμάχων, δε διστάζει να σκοτώσει αγωνιστές και ακτιβιστές προκειμένου να επιβάλλει την “ταξη” και να συνετίσει τους άτακτους πολίτες που επιθυμούν να διαφοροποιηθούν έστω και λίγο από την οικονομική τους χούντα. Πλανώνται πλάνην οικτρά, και θα διαπιστώσουν ότι τέτοιες ενέργειες το μόνο που θα καταφέρουν είναι να εξαγριώσουν αυτούς που θέλοουν να υποτάξουν. Κροκοδείλια δάκρυα είναι σίγουρο ότι θα χύσουν οι ηθικοί αυτουργοί αυτής της επίθεσης, αλλά να ξέρουν ότι δεν μας ξεγελούν. Όπως δε μας ξεγελούν και τα πληρωμένα παπαγαλάκια τους τύπου CNN, που μιλούν για 10 τραυματίες ισραηλινούς αποκρύπτοντας τους νεκρούς ακτιβιστές. Ξεπερνούν τα όρια και εμείς αρχίζουμε να ξεπερνάμε τα δικά μας όρια υπομονής. Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στο δρόμο. Λευτεριά στην Παλαιστίνη και σε όλους τους υπόδουλους λαούς!

Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις ότι ο Μανώλης Γλέζος ως προσωπικότητα αντανακλά ένα συμβολισμό. Μαζί με τους υπόλοιπους συναγωνιστές του, κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, συμβολίζουν τη λαϊκή πάλη, τον αγώνα των λαϊκών ανθρώπων για μια ζωή με δικαιώματα, για μια ζωή που ο καθένας θα προκόβει και θα μπορεί να περπατά με ψηλά το κεφάλι. Συμβολίζουν την πάλη ενάντια σε κάθε μορφή “Νέας Τάξης” που προσπαθεί να βάλει στο γύψο τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Αυτόν τον άνθρωπο εχθές λοιπόν, τον “ψέκασαν” λες και είναι κατσαρίδα, κάποιοι άνθρωποι(;) οι οποίοι δεν είναι απλά ανιστόρητοι, όπως διάβασα κι αλλού, αλλά και αδίστακτοι, τυφλά ρομποτάκια στις επιταγές της εκάστοτε εξουσίας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δυστυχώς πλέον δεν μπορώ αυτούς τους ανθρώπους(;) να τους θεωρώ παιδιά που απλά πήγαν στην αστυνομία γιατί προέρχονταν από φτωχές οικογένειες και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βγάλουν το ψωμί τους. Σε αυτούς τους ανθρώπους δε μπορεί πια ο λαός μας να δώσει συγχωροχάρτι. Πλέον φτάσαμε στο σημείο, να περπατάμε στο δρόμο, να βλέπουμε αστυνομικό και να αλλάζουμε πεζοδρόμιο, λες και βρισκόμαστε σε περίοδο δικτατορίας(τυπικά, γιατί ουσιαστικά μάλλον έχουμε βρεθεί εδώ και πολλά χρόνια). Ούτε δέχομαι ότι απλά εκτελούν εντολές. Πέραν των εντολών, υπάρχει και η προσωπική βούληση, υπάρχει και η προσωπική αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου. Αν σου δώσουν εντολή που είναι απαράδεκτη, απλά μην την εκτελέσεις.
Τελικά γίνεται όλο και πιο φανερό ότι οι υποτιθέμενοι προστάτες την κοινωνίας, δεν είναι τίποτα άλλο από τη σιδερένια γροθιά του κατεστημένου. Δεν είναι τυχαίο ότι την ώρα που μειώνονται τα επιδόματα των γιατρών και των εκπαιδευτικών, τα επιδόματα στο χώρο των σωμάτων ασφαλείας παραμένουν άθικτα! Γιατί άραγε; Μα γιατί ακριβώς το επόμενο διάστημα όλο και περισσότερος κόσμος θα βγει στους δρόμους. Και τότε ποιος θα κληθεί να τους αντιμετωπίσει; Μα φυσικά αυτοί που εχθές ψέκασαν και τον Γλέζο.
Μη νομίζει κανείς ότι το πρόβλημα αφορά μόνο το γεγονός ότι αντιμετώπισαν σαν κατσαρίδα έναν άνθρωπο με το δικό του ιστορικό παρελθόν. Το πρόβλημα είναι γενικό και αφορά συνολικά το πως έχουν μάθει αυτοί οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν τον πολίτη που βρίσκεται απέναντί τους. Αυτός που ψέκασε τον Γλέζο, θα μπορούσε να ψεκάσει κι ένα παιδί ή και τον παππού του ακόμη. Και πάντα κρύβεται πίσω από τις άνωθεν εντολές αν δεν καυχιέται κιόλας για τα κατορθώματά του( αλήθεια αυτός που έριξε τα χημικά στον Γλέζο, μετά γυρνώντας σπίτι θα ένιωθε καμιά τύψη, ή θα περηφανευόταν κιόλας ότι του έκανε ότι δεν μπόρεσαν να του κάνουν οι Γερμανοί;).
Η κρατική καταστολή δεν είναι καινούρια. Στράφηκε πολλές φορές εναντίον του λαϊκού κινήματος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το αιματοκύλισμα στην απεργιακή συγκέντρωση στο λιμάνι του Πειραιά το 2002; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον ξυλοδαρμό των συνταξιούχων το 1998; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα μεμονωμένα θύματα της αποθρασυμένης αστυνομικής βίας; Τους κλάδους που απεργούν και σέρνονται στα δικαστήρια για να κηρυχθούν οι απεργίες τους παράνομες και καταχρηστικές;
Ήδη άρχισαν να μη νιώθουν και πολύ σίγουροι αυτοί που μέχρι σήμερα ένιωθαν παντοδύναμοι. Οι λαοί έχουν αρχίσει να νιώθουν την πίεση όλο και πιο εντόνα, όλο και περισσότεροι νέοι βγαίνουν πλέον στους δρόμους. Και αυτό είναι που τους τρομάζει. Ότι σε λίγο δε θα μπορούν πλέον να χειραγωγήσουν. Εξάλλου όπως τραγουδούσε κι ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης, “αν ξυπνήσεις, μονομιάς, θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς”.

Η φωτογραφία από το Έθνος

photo by karpidis

Οργή, αγανάκτηση, μίσος και μανία είναι τα αισθήματα των τελευταίων εβδομάδων.
Μάλλον είμαι εκτός πραγματικότητας γιατί τις τελευταίες εβδομάδες αισθάνομαι μία ανία και βαριεστημάρα.
Ανία και βαριεστημάρα γιατί όλα αυτά που έγιναν και που ειπώθηκαν επαναλαμβάνονται με βαρετή ακρίβεια και έχω την κατάρα να έχω καλή μνήμη. Από τον φόνο του Καλτεζά, στο κάψιμο του άγνωστου στρατιώτη, στις κινητοποιήσεις για τα πανεπιστήμια, στα επεισόδια με τους χρυσαυγίτες, οι μέν θα εστιάσουν και θα στηλιτεύσουν την αστυνομική δράση, παρουσία και το δεξιό παρακράτος και οι δέ θα καταδικάσουν το αριστερό παρακράτος και τους πάσης φύσεως ταραξίες που θα τα σπάσουν.
Ανία και βαριεστημάρα από τις πάσης φύσεως διαμαρτυρίες και αναλύσεις, χωρίς καμία πρόταση και σκέψη για το πώς θα λυθούν τα βαθύτερα προβλήματα που πηγάζουν από το πρόσφατο περιστατικό φόνου ενός πολίτη από όργανο της τάξης.
Ανία και βαριεστημάρα τέλος, από τα γενικόλογα ευχολόγια που κατατίθενται ώς προτάσεις όταν αυτές τελικά αρθρώνονται. Τι σημαίνει ‘να αναμορφωθεί η αστυνομία’; Τί σημαίνει να ‘επιβληθεί η τάξη και να εφαρμοστεί ο νόμος;’ Ποιος δεν θέλει ‘τον εκδημοκρατισμό των θεσμών‘. Πώς θα γίνουν όλα αυτά; Πιστεύω ότι το πρόβλημα με τον φόνο δεν θα λυθεί ακόμα και άν βάλουν τον ειδικό φρουρό φυλακή. Χρειάζονται και συστημικές αλλαγές.
Εδώ και μερικές μέρες κατέθεσα τις δικές μου προτάσεις που επαναλαμβάνω εδώ, ακριβώς επειδή έχω βαρεθεί την προβλεψιμότητα με την οποία εκτυλίσσονται τα γεγονότα.

1. Κατάργηση των ΜΑΤ και ‘των ειδικών φρουρών’ και οποιονδήποτε άλλων παρα-αστυνομικών δυνάμεων. Είναι ένας θεσμός τόσο φθαρμένος που δεν έχει κανέναν σεβασμό από κανένα, και τελικά δεν είναι και αποτελεσματικός.

2. Κατάργηση της οπλοχρησίας των αστυνομικών.
Οι αστυνομικοί θα έχουν όλα τα κατάλληλα εργαλεία για να αμυνθούν και να προστατευτούν, αλεξίσφαιρα γιλέκα, γνώση πολεμικών τεχνών, εργαλεία εύκολης και άμεσης επικοινωνίας, αντε μέχρι και γκλομπ ή τεηζερ επαφής.

3. Μόνο επίλεκτες ομάδες θα έχουν δικαίωμα οπλοχρησίας και για να φτάσεις εκεί θα πρέπει να περνάς συγκεκριμένα τέστ (από ψυχολογικά μέχρι ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων). Θα καλούνται μόνο σε περίπτωση που υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι συγκεκριμένοι εγκληματίες μπορεί να οπλοφορούν

4. Αναμόρφωση του δικαστικού πλαισίου προστασίας μαρτύρων ώστε να μπορεί ο αυτόπτης μάρτυρας να αισθάνεται ασφάλεια όταν καταθέτει στο δικαστήριο ενάντια σε εκπροσώπους της εξουσίας. Επειδή αυτόπτες μάρτυρες (ή μη) μίλησαν στα κανάλια δεν σημαίνει ότι οι μαρτυρίες τους θα σταθούν και στο δικαστήριο

5. Ανάληψη του υλικού των βιντεοκαμερών σε δημοσίους από την Αρχή Προστασίας προσωπικών Δεδομένων ή οποιονδήποτε άλλο θεσμό που οι Έλληνες θα θεωρήσουν άφθαρτο (ας είναι και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ή υπηρεσία που θα υπάγεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). Τότε θα μπορέσουν να τοποθετηθούν οι κάμερες σε περισσότερους δημόσιους χώρους και τότε και ο αναρχικός και ο αστυνομικός θα ξέρουν ότι θα υπάρχουν ακράδαντα ντοκουμέντα για τις παρανομίες που θα κάνουν.
Με αίτηση του δικαστηρίου το υλικό αυτό θα είναι διαθέσιμο για συγκεκριμένες υποθέσεις.
Μιλάμε πάντα για δημόσιους χώρους.

6. Εκπαίδευση των ίδιων των αστυνομικών στον χειρισμό καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης, και πλήθους με εχθρικές προθέσεις .

Δηλαδή να μην υπάρχουν ξεχωριστές ομάδες για τον χειρισμό του πλήθους. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο πολίτης ότι ο αστυνομικός που γνωρίζει στην γειτονιά θα είναι αυτός που θα τον προστατέψει απέναντι σε κάποιον καταστροφικό όχλο.
Εδώ παίζουν ρόλο και οι αριθμοί. Η ισχυρή αστυνομική (αλλά πάντα άοπλη) δύναμη που σχεδόν θα συναγωνίζεται τον αριθμό των διαδηλωτών (στο μέτρο του δυνατού) είναι το κλειδί για να τελειώνουν τα επεισόδια πρίν αρχίσουν. Σε κάποιες από τις πρόσφατες διαδηλώσεις ‘αντιπαγκοσμιοποιημένων’ στο Λονδίνο, 3000 αστυνομικοί, αντιμετώπισαν 5000 διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τις βιτρίνες ενός μόνο μαγαζιού (ειρωνικά του John Lewis του μόνου απο τα μεγάλα καταστήματα που οι εργαζόμενοι έχουν συμμετοχή στην διοίκηση και στα κέρδη)

Τα παραπάνω δεν λύνουν καθολικά το πρόβλημα. Αν θέλει ο Αστυνομικός μπορεί να σκοτώσει και με το γκλόμπ. Αλλά τουλάχιστον περιορίζει τις πιθανότητες για περιστατικά σαν και αυτά. Και όσο και παράξενο και αν φαίνεται οι βιντεοκάμερες στους δημόσιους χώρους που τόσο έχουν κατηγορηθεί μπορούν να αποτελέσουν σημαντικότατο εργαλείο εναντίον της αστυνομικής αυθαιρεσίας και φυσικά των εγκληματικών στοιχείων που καίνε και καταστρέφουν.

Αρχικά είχα σκοπό να βάλω πιο σκληρό τίτλο που θα απευθυνόταν προς τους εμπνευστές της νέας χθεσινής δολοφονικής επίθεσης εναντίον του μαθητή από το Περιστέρι. Ξέρω, θα πείτε δεν ξέρουμε ποιος είναι, μπορεί να το έκανε κάποιος γείτονας κτλ, κτλ. Ναι…δεν ξέρουμε. Μπορεί όμως να μας δώσει κάποιος από την κυβέρνηση πειστικές απαντήσεις στα παρακάτω;

1ον) Όλως τυχαίως σημάδεψαν μέλος 15μελούς συμβουλίου μαθητών, που συμμετέχει ενεργά στις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών; Είναι τυχαίο ότι ο πατέρας του είναι συνδικαλιστής εκπαιδευτικός;

2ον) Είναι τυχαία η συγχορδία του μαύρου μετώπου (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ-Εκκλησία όπως εκφράζεται από τους πιο αντιδραστικούς της κύκλους)  με σκοπό να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις των μαθητών, των φοιτητών, του εργαζόμενου κόσμου; Γιατί στάλθηκε σήμα στα στρατόπεδα να κηρύξουν “κίτρινο συναγερμό” και να είναι σε ετοιμότητα;

30ν) 38άρι το όπλο, ε; Κι η αστυνομία έκανε έρευνα 14 ώρες μετά το περιστατικό, έ; Να δω ποιος φουκαράς θα την πληρώσει…

4ον) Για ποια κοινωνική ειρήνη μιλάτε κύριε Παυλόπουλε; Την κοινωνική ειρήνη που θα επιτρέπει στον κάθε αστυνομικό να σηκώνει ένα όπλο και να στέλνει στα ραδίκια όποιον γουστάρει; Την κοινωνική ειρήνη του παρακράτους που θα μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα εναντίον λαϊκών αγωνιστών; Την κοινωνική ειρήνη των 600 ευρώ; Την κοινωνική ειρήνη όπου ο εργαζόμενος θα δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ κι αν τολμά να σηκώσει κεφάλι θα βρίσκεται στο δρόμο; Την κοινωνική ειρήνη στην οποία οι ασφαλίτες θα κάνουν όποιον θέλουν μαύρο στο ξύλο και στο δικαστήριο θα αθωώνονται; Αυτή δεν είναι κοινωνική ειρήνη, είναι ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ της πλουτοκρατίας!

Επίσης:

1ον) Δεν δικαιούνται να μιλούν για παρακράτος ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε το ΠΑΣΟΚ! Όπως το παρέλαβαν από το μετεμφυλιακό κράτος και τη χούντα των συνταγματαρχών, έτσι το διατήρησαν έως σήμερα. Όσο για την ΟΝΝΕΔ τι να πεις; “Καταδικάζουμε οποιαδήποτε πράξη βίας”… Έτσι, στο τσουβάλι όλοι μαζί, μήπως και δεν πάρουν οι νέοι χαμπάρι το πόσο ελεεινοί είμαστε και ότι το μόνο που μας νοιάζει είναι να σώσουμε τις καρέκλες της κυβέρνησής μας. Στην ίδια γραμμή πλεύσης και το ΛΑΟΣ, ο κολαούζος της κυβέρνησης.

2ον) Αν νομίζουν ορισμένοι ότι οι λαϊκοί αγωνιστές,  το οργανωμένο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα κάμπτονται από τέτοιες ενέργειες, τότε θα τους απαντήσω, ότι απλά δεν ξέρουν και ενδεχομένως έχουν αρκετό καιρό να διαπιστώσουν την πραγματική του δύναμη. Το μόνο που καταφέρνετε με τέτοιες ενέργειες είναι να συσπειρώνετε κόσμο εναντίον σας. Συνεχίστε έτσι και θα βρεθείτε συντόμως προ εκπλήξεως. Εμείς από τη μεριά μας συνεχίζουμε απτόητοι τους αγώνες μας.

Η φώτο από το ριζοσπάστη

Για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δε θέλω να κάνω κάποια μακροσκελή πολιτική ανάλυση. Θα μπορούσε κάποιος να γράψει σελίδες ολόκληρες. Δε χρειάζεται όμως.

Πρώτα θέλω να δώσω μια απάντηση σε αυτούς που θέλησαν να μας πείσουν ότι οι κουκουλοφόροι ταυτίζονται με το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα. Πολύ περισσότερο σε αυτούς που έσπευσαν να αναγορεύσουν τους κουκουλοφόρους σε κίνημα του 21ου αιώνα και ειδικά σε αυτούς που είχαν το θράσος να τους εντάξουν δίπλα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου και της Αντίστασης Μάλλον η απάντηση έρχεται από το παρελθόν.Ο Τσε τους απαντά σε τρεις μόλις γραμμές:

“Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους”

Τη δεύτερη απάντηση θα τη δώσει ο Μπρεχτ, με δύο σύντομα αποσπάσματα.
Σε αυτούς που καλούν τους μαθητές και τους φοιτητές να σταματήσουν να αγωνίζονται. Σε αυτούς που προσπαθούν να πείσουν τον λαό να απεμπολήσει όλα τα δικαιώματά του για το κοινό καλό- το καλό του κεφαλαιοκράτη δηλαδή. Σε αυτούς που την κοινωνική αδικία την μετατρέπουν σε δήθεν ατομική αποτυχία.

“Αυτοί που παίρνουν το ψωμί από το τραπέζι

Μας διδάσκουν να ευχαριστιόμαστε με τα λίγα

Εκείνοι που γι αυτούς προορίζεται η πλούσια διανομή ζητούν θυσίες

Εκείνοι που τρώνε μέχρι σκασμού μιλούν στους πεινασμένους

για τους ωραίους καιρούς που θα έρθουν.

Εκείνοι που οδηγούν τη χώρα στην στην άβυσσο

λένε πως η διακυβέρνηση μιας χώρας

είναι πολύ δύσκολη για τους κοινούς ανθρώπους.

…..

Αυτοί που σας πήραν το βιβλίο από το χέρι

σας κατηγορούν γιατί μείνατε αδιάβαστοι!”

Τι ωραία που κινείται η αστική δημοκρατία! Όλοι μας μεγαλώσαμε μαθαίνοντας οτι στη δημοκρατία-την αστική φυσικά- ο καθένας έχει τη δυνατότητα να λέει ελεύθερα τη γνώμη του. Μπορώ να πω οτι ακριβώς αυτή η ελευθερία δόθηκε κάποια στιγμή για να συμβάλλει στον κατευνασμό διεκδικήσεων που είχαν στόχο άλλους τομείς. Και πόσοι αλήθεια δεν εισέπραξαν τοις μετρητοίς αυτή τη “δωροδοκία”; Σου λέει, μπορεί να μην έχουμε κάποιες άλλες παροχές, αλλά μπορούμε να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας. Άσχετα με το η γνώμη που μπορείς να εκφράσεις, εάν δεν είναι μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας του, θα αποσιωπηθεί, θα λοιδωρηθεί με τον πιο αισχρό τρόπο, και σε περίπτωση που οξυνθεί η κατάσταση θα κυνηγηθεί. Μια ψευδεπίγραφη αίσθηση ελευθερίας.
Πρώτα συνηθίσαμε στην κάμερα-δήθεν για τη μείωση της εγκληματικότητας-, μετά στην παρακολούθηση των τηλεφωνικών μας συνδιαλέξεων-γιατί θα μας την πέσουν…οι τρομοκράτες!-, μάθαμε οτι οι απεργίες είναι παράνομες και καταχρηστικές-και παράλληλα πόσο ταξικά τυφλή είναι η δικαιοσύνη. Και πάνω που βρήκαμε μέσω του διαδικτύου έναν τρόπο έκφρασης, άρχισαν τα όργανα.
Σχετικά με το θέμα έχει γράψει και ο Καρπίδης στο politikoblog. Δε θέλω να επαναλάβω μεγάλο κομμάτι της επιχειρηματολογίας του που με βρίσκει σύμφωνο. Απλά να πω οτι καλό είναι να μην εφησυχάζουμε με τη λογική “έλα μωρέ και τι θα γίνει”. Κι άλλες φορές στο παρελθόν είδαμε πως συγκεκριμένα γεγονότα έγιναν αφορμή για πιο γενικευμένα κατασταλτικά μέτρα. Αν μάλιστα σκεφτούμε οτι η κυβέρνηση καταφεύγει σε ΗΠΑ και Ε.Ε. για να της υποδείξουν πως θα ελεγξει το “διαδικτυακό έγκλημα”, τότε θα αντιληφθούμε το μέγεθος του κινδύνου. Στην τελική αν επιτρέψουμε να φιμώσουν και τα blogs, είμαστε άξιοι της μοίρας που μας επιφυλάσσουν!
photo via shaycam