Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις ότι ο Μανώλης Γλέζος ως προσωπικότητα αντανακλά ένα συμβολισμό. Μαζί με τους υπόλοιπους συναγωνιστές του, κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, συμβολίζουν τη λαϊκή πάλη, τον αγώνα των λαϊκών ανθρώπων για μια ζωή με δικαιώματα, για μια ζωή που ο καθένας θα προκόβει και θα μπορεί να περπατά με ψηλά το κεφάλι. Συμβολίζουν την πάλη ενάντια σε κάθε μορφή “Νέας Τάξης” που προσπαθεί να βάλει στο γύψο τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Αυτόν τον άνθρωπο εχθές λοιπόν, τον “ψέκασαν” λες και είναι κατσαρίδα, κάποιοι άνθρωποι(;) οι οποίοι δεν είναι απλά ανιστόρητοι, όπως διάβασα κι αλλού, αλλά και αδίστακτοι, τυφλά ρομποτάκια στις επιταγές της εκάστοτε εξουσίας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δυστυχώς πλέον δεν μπορώ αυτούς τους ανθρώπους(;) να τους θεωρώ παιδιά που απλά πήγαν στην αστυνομία γιατί προέρχονταν από φτωχές οικογένειες και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βγάλουν το ψωμί τους. Σε αυτούς τους ανθρώπους δε μπορεί πια ο λαός μας να δώσει συγχωροχάρτι. Πλέον φτάσαμε στο σημείο, να περπατάμε στο δρόμο, να βλέπουμε αστυνομικό και να αλλάζουμε πεζοδρόμιο, λες και βρισκόμαστε σε περίοδο δικτατορίας(τυπικά, γιατί ουσιαστικά μάλλον έχουμε βρεθεί εδώ και πολλά χρόνια). Ούτε δέχομαι ότι απλά εκτελούν εντολές. Πέραν των εντολών, υπάρχει και η προσωπική βούληση, υπάρχει και η προσωπική αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου. Αν σου δώσουν εντολή που είναι απαράδεκτη, απλά μην την εκτελέσεις. Συνέχεια… »

photo by karpidis

Οργή, αγανάκτηση, μίσος και μανία είναι τα αισθήματα των τελευταίων εβδομάδων.
Μάλλον είμαι εκτός πραγματικότητας γιατί τις τελευταίες εβδομάδες αισθάνομαι μία ανία και βαριεστημάρα.
Ανία και βαριεστημάρα γιατί όλα αυτά που έγιναν και που ειπώθηκαν επαναλαμβάνονται με βαρετή ακρίβεια και έχω την κατάρα να έχω καλή μνήμη. Από τον φόνο του Καλτεζά, στο κάψιμο του άγνωστου στρατιώτη, στις κινητοποιήσεις για τα πανεπιστήμια, στα επεισόδια με τους χρυσαυγίτες, οι μέν θα εστιάσουν και θα στηλιτεύσουν την αστυνομική δράση, παρουσία και το δεξιό παρακράτος και οι δέ θα καταδικάσουν το αριστερό παρακράτος και τους πάσης φύσεως ταραξίες που θα τα σπάσουν.
Ανία και βαριεστημάρα από τις πάσης φύσεως διαμαρτυρίες και αναλύσεις, χωρίς καμία πρόταση και σκέψη για το πώς θα λυθούν τα βαθύτερα προβλήματα που πηγάζουν από το πρόσφατο περιστατικό φόνου ενός πολίτη από όργανο της τάξης.
Ανία και βαριεστημάρα τέλος, από τα γενικόλογα ευχολόγια που κατατίθενται ώς προτάσεις όταν αυτές τελικά αρθρώνονται. Τι σημαίνει ‘να αναμορφωθεί η αστυνομία’; Τί σημαίνει να ‘επιβληθεί η τάξη και να εφαρμοστεί ο νόμος;’ Ποιος δεν θέλει ‘τον εκδημοκρατισμό των θεσμών‘. Πώς θα γίνουν όλα αυτά; Πιστεύω ότι το πρόβλημα με τον φόνο δεν θα λυθεί ακόμα και άν βάλουν τον ειδικό φρουρό φυλακή. Χρειάζονται και συστημικές αλλαγές.
Εδώ και μερικές μέρες κατέθεσα τις δικές μου προτάσεις που επαναλαμβάνω εδώ, ακριβώς επειδή έχω βαρεθεί την προβλεψιμότητα με την οποία εκτυλίσσονται τα γεγονότα. Συνέχεια… »

Αρχικά είχα σκοπό να βάλω πιο σκληρό τίτλο που θα απευθυνόταν προς τους εμπνευστές της νέας χθεσινής δολοφονικής επίθεσης εναντίον του μαθητή από το Περιστέρι. Ξέρω, θα πείτε δεν ξέρουμε ποιος είναι, μπορεί να το έκανε κάποιος γείτονας κτλ, κτλ. Ναι…δεν ξέρουμε. Μπορεί όμως να μας δώσει κάποιος από την κυβέρνηση πειστικές απαντήσεις στα παρακάτω;

1ον) Όλως τυχαίως σημάδεψαν μέλος 15μελούς συμβουλίου μαθητών, που συμμετέχει ενεργά στις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών; Είναι τυχαίο ότι ο πατέρας του είναι συνδικαλιστής εκπαιδευτικός;

2ον) Είναι τυχαία η συγχορδία του μαύρου μετώπου (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ-Εκκλησία όπως εκφράζεται από τους πιο αντιδραστικούς της κύκλους)  με σκοπό να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις των μαθητών, των φοιτητών, του εργαζόμενου κόσμου; Γιατί στάλθηκε σήμα στα στρατόπεδα να κηρύξουν “κίτρινο συναγερμό” και να είναι σε ετοιμότητα; Συνέχεια… »

Για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δε θέλω να κάνω κάποια μακροσκελή πολιτική ανάλυση. Θα μπορούσε κάποιος να γράψει σελίδες ολόκληρες. Δε χρειάζεται όμως.

Πρώτα θέλω να δώσω μια απάντηση σε αυτούς που θέλησαν να μας πείσουν ότι οι κουκουλοφόροι ταυτίζονται με το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα. Πολύ περισσότερο σε αυτούς που έσπευσαν να αναγορεύσουν τους κουκουλοφόρους σε κίνημα του 21ου αιώνα και ειδικά σε αυτούς που είχαν το θράσος να τους εντάξουν δίπλα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου και της Αντίστασης Μάλλον η απάντηση έρχεται από το παρελθόν.Ο Τσε τους απαντά σε τρεις μόλις γραμμές:

“Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους”

Τη δεύτερη απάντηση θα τη δώσει ο Μπρεχτ, με δύο σύντομα αποσπάσματα. Συνέχεια… »

Τι ωραία που κινείται η αστική δημοκρατία! Όλοι μας μεγαλώσαμε μαθαίνοντας οτι στη δημοκρατία-την αστική φυσικά- ο καθένας έχει τη δυνατότητα να λέει ελεύθερα τη γνώμη του. Μπορώ να πω οτι ακριβώς αυτή η ελευθερία δόθηκε κάποια στιγμή για να συμβάλλει στον κατευνασμό διεκδικήσεων που είχαν στόχο άλλους τομείς. Και πόσοι αλήθεια δεν εισέπραξαν τοις μετρητοίς αυτή τη “δωροδοκία”; Σου λέει, μπορεί να μην έχουμε κάποιες άλλες παροχές, αλλά μπορούμε να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας. Άσχετα με το η γνώμη που μπορείς να εκφράσεις, εάν δεν είναι μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας του, θα αποσιωπηθεί, θα λοιδωρηθεί με τον πιο αισχρό τρόπο, και σε περίπτωση που οξυνθεί η κατάσταση θα κυνηγηθεί. Μια ψευδεπίγραφη αίσθηση ελευθερίας.
Πρώτα συνηθίσαμε στην κάμερα-δήθεν για τη μείωση της εγκληματικότητας-, μετά στην παρακολούθηση των τηλεφωνικών μας συνδιαλέξεων-γιατί θα μας την πέσουν…οι τρομοκράτες!-, μάθαμε οτι οι απεργίες είναι παράνομες και καταχρηστικές-και παράλληλα πόσο ταξικά τυφλή είναι η δικαιοσύνη. Και πάνω που βρήκαμε μέσω του διαδικτύου έναν τρόπο έκφρασης, άρχισαν τα όργανα.
Σχετικά με το θέμα έχει γράψει και ο Καρπίδης στο politikoblog. Δε θέλω να επαναλάβω μεγάλο κομμάτι της επιχειρηματολογίας του που με βρίσκει σύμφωνο. Απλά να πω οτι καλό είναι να μην εφησυχάζουμε με τη λογική “έλα μωρέ και τι θα γίνει”. Κι άλλες φορές στο παρελθόν είδαμε πως συγκεκριμένα γεγονότα έγιναν αφορμή για πιο γενικευμένα κατασταλτικά μέτρα. Αν μάλιστα σκεφτούμε οτι η κυβέρνηση καταφεύγει σε ΗΠΑ και Ε.Ε. για να της υποδείξουν πως θα ελεγξει το “διαδικτυακό έγκλημα”, τότε θα αντιληφθούμε το μέγεθος του κινδύνου. Στην τελική αν επιτρέψουμε να φιμώσουν και τα blogs, είμαστε άξιοι της μοίρας που μας επιφυλάσσουν!
photo via shaycam