Είχα σκοπό από την Κυριακή να γράψω ορισμένα πράγματα σχετικά με τις εξελίξεις στο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελικά αποφάσισα να το καθυστερήσω λίγο μέχρι να οριστικοποιηθούν κάποια επιμέρους και αναμενόμενα γεγονότα, όπως η αποχώρηση των ανανεωτών βουλευτών του ΣΥΝ από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που τελικά συνέβη σήμερα.
Χωρίς να μπω σε βαθιές αναλύσεις, θεωρώ ότι τέτοιου είδους εξελίξεις στον πολιτικό χώρο που εκφράζει ο ΣΥΝ είναι μάλλον αναπόφευκτες. Και στο παρελθόν εξάλλου, στελέχη του ΣΥΝ κυρίως κατά μόνας εγκατέλειψαν το κόμμα αυτό και πέρασαν στο ΠΑΣΟΚ. Το καινούριο στοιχείο μετά το 6ο συνέδριο είναι ότι πλέον έχουμε την αποχώρηση(;) από το ΣΥΝ μιας ολόκληρης τάσης, της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας. Βέβαια, το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι μέχρι στιγμής η Ανανεωτική Πτέρυγα, φεύγει, αλλά δε φεύγει ακριβώς, ανεξαρτητοποιείται αλλά μένει κοντά- και πιάσε το αυγό και κούρεψε το.
Τελικά, αποδείχθηκε περίτρανα, έστω κι αν εκφράστηκε καθυστερημένα, ότι αυτό για το οποίο κατηγόρησαν οι αποχωρούντες το 1991 το ΚΚΕ-η μονολιθικότητά του- είναι το μόνο όπλο για να μπορέσει ένα κόμμα που θέλει να προσδιορίζεται ως αριστερό να προχωρά ενωμένο και να ασκεί πολιτική με σαφές στίγμα, χωρίς να μοιάζει με πύργο της Βαβέλ, όπως έμοιαζε ο ΣΥΝ -και ακόμα περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ- τα προηγούμενα χρόνια.

Βέβαια, όσον αφορά το ΣΥΝ ως κόμμα, είναι λογικό κάποιος πιο υποψιασμένος να απορεί πως είναι δυνατόν να υπάρξει διάσπαση όταν ουσιαστικά και οι δύο βασικές τάσεις του ΣΥΝ-Αριστερή Ενότητα και Ανανεωτική Πτέρυγα- έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό; Φαίνεται ότι σε αυτό το χρονικό σημείο, έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο η διαφωνία ως προς το χαρακτήρα της συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ- η Αριστερή ενότητα επέμεινε ότι είναι στρατηγικού χαρακτήρα, ενώ οι Ανανεωτικοί θεώρησαν ότι η συνεργασία με δυνάμεις όπως η ΚΟΕ και η ΔΕΑ αλλοιώνει τη φυσιογνωμία του ΣΥΝ, οπότε και πρέπει να υπάρξει απεμπλοκή από αυτή τη συμμαχία.

Προσωπική μου γνώμη είναι ότι αυτή δεν ήταν παρά η αφορμή για να ξεσπάσει μια αντιπαράθεση που αντικειμενικά τροφοδοτείται από τις αντιφάσεις της πολιτικής του ΣΥΝ. Μιας πολιτικής που από τη μια τον θέλει να συμμαχεί με κοινωνικά κινήματα, πολιτικές δυνάμεις με ριζοσπαστικότερο λόγο, να συμμετέχει σε κοινωνικές δικεκδικήσεις, να κατακεραυνώνει την αγορά και την Ε.Ε., αλλά από την άλλη να τον κρατάει κοντά στους θεσμούς που υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει . Ας μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΝ ριζοσπαστικοποίησε το λόγο και κάποιες από τις θέσεις του, μόλις τα τελευταία χρόνια, κι αφού πρώτα διαπίστωσε ότι ο καπιταλισμός γίνεται όλο και πιο επιθετικός προς τις λαϊκές κατακτήσεις. Μέχρι τότε χαρακτήριζε τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις “επαναστατική γυμναστική”. Αυτές οι αντιφάσεις στην πορεία και στην πολιτική του ΣΥΝ, αυτές οι ταχύτατες αλλαγές μάσκας, μοιραία θα οδηγούσαν σε ανοιχτές συγκρούσεις, όπως η τελευταία.

Και τώρα τι; Κάποιοι θεωρούν ότι η αποχώρηση των ανανεωτικών από το ΣΥΝ, είναι μια ευκαιρία για τις δύο τάσεις που έμειναν πίσω – Αριστερή Ενότητα και Αριστερό Ρεύμα- να ριζοσπαστικοποιήσουν το πρόγραμμα και τις θέσεις του ΣΥΝ και να ρίξουν γέφυρες με το ΚΚΕ σε μια αντισυστημική κατεύθυνση. Σίγουρα οι θέσεις της Ανανεωτικής Πτέρυγας ήταν καθαρά σοσιαλδημοκρατικές και είναι χαρακτηριστικό ότι ως στόχο έχει θέσει ουσιαστικά να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ, καθώς εκτιμά ότι υπάρχει κενό στο σοσιαλδημοκρατικό χώρο μετά την νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ. Αλλά η γνώμη μου είναι ότι η πιθανότητα μετατόπισης το ΣΥΝ πιο αριστερά είναι ανύπαρκτη. Παραθέτω αυτούσια μια αποστροφή του προέδρου του ΣΥΝ από το κλείσιμο των εργασιών του συνεδρίου: «Το δίλημμα μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, ή ακόμα περισσότερο μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί σήμερα να είναι το κεντρικό στρατηγικό ερώτημα (…) το αν θα προσανατολιστούμε σε προγραμματικές προτάσεις ή σε κοινωνικούς αγώνες είναι ένα ερώτημα χωρίς περιεχόμενο (…) η πολιτική μας στρατηγική δεν αφήνει περιθώρια σε κανένα να ισχυριστεί ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΝ».

Ωστόσο τώρα τελευταία βλέπουμε και τον Αλέκο Αλαβάνο να καταβάλλει προσπάθειες για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, “Μέτωπο Αλληλεγγύης κι Ανατροπής” όπως το έχει ονομάσει. Είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση, αφού όποιος θέλει ένα κόμμα τύπου ΣΥΝ, μπορεί να το βρει και στον ίδιο το ΣΥΝ. Με δηλώσεις του τύπου « Αριστερά είναι … μέχρι τα ματωμένα κόκκινα πουκάμισα της Ταϊλάνδης» , « … χώρα σύμβολο, … η Πολωνία της «Αλληλεγγύης», μπορεί ο καθένας να καταλάβει τι μπορεί να περιμένει από τον “νέο” πολιτικό χώρο.

Και κάτι τελευταίο: όσοι ισχυρίζονται ότι η αριστερά διαλύθηκε, κάνουν λάθος. Αν εννοούν η ανανεωτική αριστερά έχουν εν μέρει δίκιο. Αλλά το ΚΚΕ είναι ακόμη εδώ. Μην ταυτίζουμε την αριστερά με τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ…

Το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ βρίσκεται σε εξέλιξη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Ένα συνέδριο που λοιδωρήθηκε περισσότερο κι από τα προηγούμενα συνέδρια του ΚΚΕ. Δεν προκαλεί όμως έκπληξη σε όσους παρακολουθούν από κοντά την τακτική του αστικού τύπου, ιδιαίτερα του ηλεκτρονικού και του γραπτού. Το ίδιο το ΚΚΕ γνώριζε καλά τι είχε να ακουστεί κατά τη διάρκεια της προσυνεδριακής διαδικασίας. Πόση χολή είχαν να εκτοξεύσουν όλοι οι “φίλοι” του ΚΚΕ, που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το γεγονός ότι σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος και σαρώματος των λαϊκών δικαιωμάτων το ΚΚΕ επιμένει να μην αποκηρύσσει τα ιδανικά του. Επιμένει να χαλάει τη σούπα της συναίνεσης. Να προβάλλει σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης πρόταση διεξόδου για τους εργαζόμενους και όχι για τους πλουτοκράτες που υπηρετούν ορισμένοι κονδυλοφόροι με παχυλούς μισθούς.
Αλλά σε αυτό το συνέδριο πέραν από τον κλασικό απολογισμό δράσης συζητείται και η αντίληψη του ΚΚΕ για τον σοσιαλισμό που γνωρίσαμε αλλά και για το σοσιαλισμό στον 21ο αιώνα. Κι αυτό το ΚΚΕ…Χάθηκε να σερβίρει το σοσιαλισμό με “δημοκρατία” και “ελευθερία” όπως κάνουν οι όπου γης αναθεωρητές; Σαν το Λαφοντεν στη Γερμανία, σαν το ΚΕΑ, σαν το ΣΥΡΙΖΑ; Δε μπορεί να αποκηρύξει τα επιτεύγματα του σοσιαλισμού του 20ου αιώνα; Να ευθυγραμμιστεί εν τέλει με την Ε.Ε. και την σκοταδιστική της προπαγάνδα; Με την πολιτική αυτή που έχει φορτώσει όλα τα βάρη στον κοσμάκη; Γιατί συνεχίζει να δίνει το κακό παράδειγμα, να καλεί την εργατική τάξη σε απειθαρχία, να δείχνει το δρόμο και να κρατά το όνειρο ζωντανό;
Δεν τα γράφουν βέβαια έτσι οι απολογητές της κεφαλαιοκρατικής πολιτικής. Όχι, αυτοί τα γράφουν γιατί κόπτονται για το καλό του ΚΚΕ. Γιατί το βλέπουν συντηρητικό ,παρωχημένο και απομονωμένο και στεναχωριούνται. Αν δε στεναχωριούνταν δηλαδή πόσα άλλα κοσμητικά επίθετα θα του προσάπτονταν; Αλλά έτσι είναι, αφού δεν κατάφεραν στο 13ο συνέδριο να το διαλύσουν και να το μετατρέψουν σε ένα μικρό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, από τότε η τακτική άλλαξε. Τα επιχειρήματα όμως τα τελευταία 18 χρόνια είναι ίδια και απαράλλαχτα, γενικά και αόριστα, ενίοτε στη λογική του Γκαίμπελς.
Όπως κι αν έχει, το συνέδριο του ΚΚΕ έχει στόχο να βγάλει το κόμμα ακόμα πιο δυναμωμένο, ακόμα πιο μαχητικό, για να εκπληρώσει το καθήκον που έχει έναντι των εργαζομένων και των μικρομεσαίων στρωμάτων που κατοικούν στο χωριό και στην πόλη. Και αυτό θα γίνει με σοβαρές εσωκομματικές διαδικασίες, με θέσεις που δημοσιεύθηκαν και συζητήθηκαν και ψηφίστηκαν σε όλες τις κομματικές οργανώσεις, με αιρετούς και όχι “φυτευτούς” αντιπροσώπους, με το βλέμμα στα λαϊκά προβλήματα και όχι στις κάμερες που -δεν- θα υπάρχουν στο χώρο. Γι’ αυτό κιόλας ήταν εκατοντάδες οι συσκέψεις που πραγματοποιήθηκαν προσυνεδριακά, με τη συμμετοχή πολλών ανθρώπων που προσβλέπουν στο ΚΚΕ και την πολιτική του.
Το συνέδριο του ΚΚΕ δεν πραγματοποιείται ούτε για να γίνει show και να δημιουργηθούν εντυπώσεις, ούτε για να εκλεγεί “αρχηγός”, όπως σε κάποια άλλα κόμματα. Εξάλλου ο επικεφαλής του ΚΚΕ είναι η Κεντρική του Επιτροπή, και αυτή δεν υποκαθίσταται ούτε καπελώνεται από κανένα γενικό γραμματέα. Αυτό διαβάστε το και προσπαθήστε να το “χωνέψετε” όλοι οι “αδέσμευτοι” δημοσιογράφοι που αναγάγετε σε νούμερο ένα θέμα του συνεδρίου το αν θα επανεκλεγεί στη θέση του γ.γ. η Αλέκα Παπαρήγα ή αν θα έχουμε αλλαγή.
Το ζητούμενο είναι το ΚΚΕ να μπορεί από την επομένη του συνεδρίου του να παίξει το ρόλο του. Και σε αυτό θα κριθεί από το λαό, από το αν θα μπορέσει να τον βοηθήσει να αντέξει στην επίθεση που θα δεχθεί με πρόσχημα και την οικονομική κρίση, από το αν θα μπορέσει να βοηθήσει αποφασιστικά στην οργάνωση των λαϊκών αγώνων. Όλα τα άλλα είναι αποπροσανατολιστικά και δεν αφορούν ούτε το ΚΚΕ ούτε πολύ περισσότερο το λαό της χώρας μας.

” Προτιμώ ένα 20% του ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ αρκετά κάτω από το 33%, παρά ένα 22% με τους άλλους δύο πάνω από το 33%”. Αυτή η δήλωση ανήκει στον επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκο Αλαβάνο. Καμιά αντίρρηση ως προς την ανάγκη να αποδυναμωθούν τα δύο κόμματα εξουσίας, να πέσει το ποσοστό τους και το κύρος τους στο λαό όσο πιο χαμηλά γίνεται. Ακόμη και στις ευρωεκλογές να γίνει αυτό θα είναι ένα πρώτο βήμα.
Φίλε Αλέκο, όμως θα πρέπει επιτέλους να μας εξηγήσει ο ΣΥΝ τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει με το όποιο ποσοστό έχει, ακόμα και με το τωρινό του. Γιατί το θες αυτό το ποσοστό; Θα το αξιοποιήσεις για την άνοδο του λαϊκού κινήματος; Για την πάλη ενάντια στα μονοπώλια και το κεφάλαιο; Ή απλά θα το χρησιμοποιήσεις για να γίνεις ρυθμιστής στην τωρινή πολιτική κατάσταση;
Όπως καταλαβαίνεις, κάτι τέτοιο δεν είναι και πολύ αριστερό ως αντίληψη. Αν είναι να παίξεις στο παιχνίδι που παίζουν κι οι άλλοι, παίξε και με το ποσοστό που έχεις. Κι αν πάλι θεωρείς ότι θα μπορέσεις εσύ να παίξεις καλύτερα από τους άλλους δύο, απλά ρίξε μια ματιά στην υπόλοιπη Ευρώπη και τις συμμαχίες της κεντροαριστεράς. Γέννησαν ελπίδες, που αποδείχθηκαν φρούδες, και όχι μόνο αυτό, έστρεψαν εκ νέου τον κόσμο στην παραδοσιακή δεξιά.
Περιμένουμε λοιπόν επιτέλους μια ξεκάθαρη απάντηση και όχι ψάρεμα στα θολά νερά. Άκουσα τις προάλλες στον Κορυδαλλό τον πρόεδρο του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, να λέει: ” Μας κατηγορούν ότι δεν έχουμε πρόγραμμα. Εμείς δεν πρόκειται να φτιάξουμε πρόγραμμα για να παίξουμε στα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Γιατί εκείνοι αυτό θέλουν”. Να με συγχωρείς Αλέξη, αλλά το επιχείρημα είναι παιδικό. Αφού δε θες να παίξεις στα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, φτιάξε πρόγραμμα που θα έρθει σε σύγκρουση με την πολιτική αυτών των δύο κομμάτων. Όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση.

photo via

Πόσο καιρό είχε να γραφτεί το παραμικρό στο φόρουμ; Πάνω από δυο μήνες. Κάτι τα προβλήματα που αντιμετώπισε η ιστοσελίδα, κάτι η αργοπορία στη διόρθωση των προβλημάτων, δε μας έδωσε τη δυνατότητα να σχολιάσουμε τα πραγματικά πολλά γεγονότα που μεσολάβησαν αυτό το δίμηνο. Τώρα, αν και η ζέστη του καλοκαιριού μας ρίχνει απελπιστικά τη διάθεση, ωστόσο θα προσπαθήσουμε να ξαναλειτουργήσουμε το blog και το forum όσο καλύτερα γίνεται.
Κι επειδή το καλοκαίρι το θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα, αλλά κι επειδή έχω καιρό να γράψω, λέω να αφήσω λίγα σχολιάκια για διάφορα ζητήματα της επικαιρότητας και από το επόμενο post να επανέλθω στα συνηθισμένα
Σχόλιο 1: Γερό το χαστούκι που έφαγαν στην Ε.Ε. με την απόρριψη της Ευρωσυνθήκης από τον λαό της Ιρλανδίας. Βέβαια στη δημοκρατική Ε.Ε. δεν κωλώνουν, και είναι σίγουρο οτι θα γράψουν και αυτό το δημοψήφισμα στα παλιά τους τα παπούτσια, και θα την επαναφέρουν κάποια στιγμή, ή θα την περάσουν από το παράθυρο. Τελικά ο Γ.Παπανδρέου δεν αποτελεί άδικα τον άνθρωπο που σχολιάζω περισσότερο απ’ όλους. Τον ρώτησε χθες ο δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη αν είναι υποκριτική η αίτηση του ΠΑΣΟΚ για δημοψήφισμα και στην Ελλάδα, ώστε να αποφασίσει ο λαός για την ευρωσυνθήκη, τη στιγμή που οι ευρωβουλευτές του κόμματος την έχουν υπερψηφίσει στο ευρωκοινοβούλιο. Κι εκείνος απάντησε ” η θέση μας είναι ενιαία”. Φυσικά και είναι! Υπέρ της ευρωσυνθήκης όμως…
Σχόλιο 2: ” Όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα”. Ε, τελικά κύριε Σημίτη, τα στοιχεία βγήκαν στη φόρα και θα επέμβει και ο εισαγγελέας. Το θέμα όμως είναι το εξής. Αν όντως η Ζήμενς διέθετε το 2% του τζίρου της για τέτοιου είδους “διευκολύνσεις”, το ποσό αποκλείεται να ήταν μόνο 400.000 ευρώ. Αναζητούνται μερικά εκατομμύρια ευρώ ακόμα. Που να είναι άραγε…
Σχόλιο 3: Και με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και με τα δημόσια Αλέξη; Πως γίνεται ένα αριστερό κόμμα να είναι και με τα δύο; Μπορείς να μας το εξηγήσεις;
Σχόλιο 4: Κύριε Ρουσόπουλε, έχετε απίστευτο ταλέντο στο να κάνετε το μαύρο, άσπρο. Ξέρουμε ποιον υπηρετείτε κι εσείς και το κόμμα σας. Ωστόσο λίγο ήθος και λίγη ντροπή δε θα έβλαπτε στην περίπτωση της γυναίκας που σκοτώθηκε στην Κέρκυρα πριν ένα μήνα εξαιτίας της επέμβασης των ΜΑΤ. Αλλά πλέον έχετε χάσει κι εσείς και τα αφεντικά σας κάθε όριο…

photo via marcopako

Απ’ ό,τι φαίνεται το ζήτημα με τα Σκόπια οδεύει προς τη λύση του. Θα είναι άραγε μία λύση που θα “θέσει την υπόθεση στο αρχείο” ή θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή και θα δικαιολογήσει μακροπρόθεσμα την ανάμειξη άλλων λαών στα σύνορά μας?

Το δυστυχές στη συγκυρία αυτή είναι ότι τα κόμματα της Βουλής, σε μία πρωτοφανή επίδειξη προχειρότητας, σπεύδει το καθένα να εμφανιστεί ως νικητής των θέσεών του. Παραγνωρίζουν όμως ότι σήμερα το 70,4% των Ελλήνων απορρίπτει το ενδεχόμενο να περιλαμβάνεται ο όρος Μακεδονία στο όνομα της ΠΓΔΜ, ενώ το 66,6% λέει “όχι” στη διπλή ονομασία .

Το έχω ξαναγράψει ότι η παρουσία αλλοφύλων σε τοποθεσία με ελληνικό όνομα, το μόνο που σημαίνει είναι κατάληψη ελληνικών εδαφών. Και να τώρα που καλούμαστε όχι μόνο να το ανεχθούμε αλλά και να πάψουμε να χαρακτηρίζουμε ως Μακεδονικό οτιδήποτε προέρχεται από την εντός των συνόρων μας Μακεδονία.

Ασφαλώς και δε γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους του ζητήματος, όπως τις γνωρίζουν οι ειδικοί επί του θέματος αλλά αν όλες οι επιμέρους απόψεις για τη λύση του προβλήματος συνοψίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες (α) αδιαφορία, β) επιθετική πολιτική, γ) οικονομική τους αφομοίωση), θεωρώ ότι η α) και η γ) απλώς βάζουν την υπόθεση στο αρχείο και μάλιστα απέναντι σε μία χώρα κατά πάντα ασθενέστερη σε σχέση με την Ελλάδα.

Ένα πάντως είναι σίγουρο: ότι ανάμεσα στα ανωτέρω ποσοστά του 70,4% και του 66,6%, σύμφωνα με τους νόμους της στατιστικής (που δεν τους κατέχω και πολύ καλά) σίγουρα θα συγκαταλέγονται εργάτες, αγρότες, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.
photo via gemteck1

Η φαιδρότητα δεν έχει τα όριά της. Η μάλλον ο αποπροσανατολισμός που επιχειρείται δεν έχει όρια. Δεν εξηγείται αλλιώς το πως κάποιοι κάθονται και ασχολούνται με το ντύσιμο και τον τρόπο ζωης του νέου προέδρου του ΣΥΝ. Μάθαμε τι οδηγεί, τι ρούχα φοράει, που πίνει τον καφέ του, αν κάνει ταξίδια στο εξωτερικό και ένα κάρο ανούσιες πληροφορίες.
Έχω εκφράσει επανειλλημένα την άποψη οτι τα κόμματα δεν κρίνονται από τα πρόσωπα που τα απαρτίζουν ούτε από τις συνήθειες αυτών των προσώπων. Κρίνονται από την πολιτική τους. Το που στοχεύει λοιπόν αυτή η παράθεση ανούσιων στοιχείων που αφορά το νέο πρόεδρο του ΣΥΝ δεν το καταλαβαίνω. Μάλλον, με οδηγεί στο συμπέρασμα οτι υπάρχουν κύκλοι οι οποίοι δεν επιθυμούν να γίνει κριτική επί της ουσίας, αλλά να ασχοληθούμε με όρους lifestyle μόνο και μόνο για να μην δούμε αυτά που πρέπει, τις θέσεις δηλαδή που πρεσβεύει το συγκεκριμένο κόμμα και το οποίο μάλλον θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο επόμενο διάστημα.Για να μην πω οτι γίνεται εσκεμμένα αυτή η “επίθεση”, προκειμένου να αυξηθεί η συμπάθεια προς το πρόσωπό του.
Πρίν λίγες μέρες έκανε μια δήλωση που σηκώνει πολύ κουβέντα: «Με μπερδεύει ο πολιτικός λόγος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας συμπαθής πολιτικός, αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω εύκολα πού μπορεί να κατατάξει κανείς το λόγο του Γ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ συνολικά».
Επίσης ο Αλ. Αλαβάνος αν δεν κάνω λάθος, μίλησε για την ευκαιρία να διαμορφωθεί για την αριστερά ένα νέο κυβερνητικό σχήμα. Γιατί όλα αυτά μου θυμίζουν κεντροαριστερά σενάρια διαχείρισης της σημερινής κατάστασης, χωρίς καμιά προοπτική ριζικής αλλαγής; Κεντροαριστερά σενάρια ανάλογα με τα κεντροαριστερά σχήματα που κυβέρνησαν σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών χωρίς να διαφέρουν καθόλου από τις νεοφιλελεύθερς κυβερνήσεις.
Κι εμείς θα κάτσουμε να ασχολούμαστε με ρούχα, καφέδες και ταξίδια; Παλιά μου τέχνη κόσκινο για τα αστικά ΜΜΕ. Δε μας έφτανε η “Ζαχοπουλιάδα”, τώρα να βρούμε και κάτι καινούριο να ασχολείται ο κοσμάκης, αρκεί να μη θίγεται η ουσία των γεγονότων. Το θέμα είναι να μην πέσει ο λαός στην παγίδα και να ασχοληθεί με την ουσία των εξελίξεων στην πολιτική σκηνή. Εξάλλου η εκλογή Τσίπρα δεν πρόκειται να τον σώσει από όσα έχουν ετοιμάσει γι αυτόν…
photo via nikan

Πολλά ακούγονται και γράφονται τις τελευταίες μέρες με αφορμή την εκλογή του νέου προέδρου του ΣΥΝ. Πραγματικά δεν έχω καμιά πρόθεση να ασχοληθώ με το πρόσωπο του συγκεκριμένου ανθρώπου καθώς όπως έχω πει και στο παρελθόν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές των κομμάτων και όχι τα πρόσωπα που τις εφαρμόζουν. Όπως επίσης έχω τονίσει οτι θεωρώ απίθανο ένα και μόνο πρόσωπο να μπορεί να καθορίσει ή να αλλάξει την πολιτική επιλογή ενός ολόκληρου κόμματος- αν δε λέγεται Ανδρέας Παπανδρέου.
Υπάρχουν αναδιατάξεις στο πολιτικό σκηνικό αυτή την περίοδο, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Η εμπιστοσύνη προς τη ΝΔ σάπισε μόλις 4 χρόνια μετά την επανεκλογή της ως κυβέρνησης. Κανείς νοήμων άνθρωπος δε μπορεί πια να πιστέψει τις γενικόλογες διακηρύξεις περί κάθαρσης κι ενδιαφέροντος για τα καθημερινά προβλήματα. Το αντιδραστικό πρόγραμμα της ΝΔ βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή, πολλές κουβέντες δε χωράνε.
Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη δε μπορεί πλέον να παίξει το ρόλο που έπαιζαν κλασικά όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην καπιταλιστική Ευρώπη. Δε μπορεί δηλαδή να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια του κόσμου από τον κατεξοχήν εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού και παράλληλα να τον πείσει οτι μπορεί να υπάρξει πολιτική προς ώφελος των παντων, πλουσίων και φτωχών. Τα παλιά συνθήματα του ΠΑΣΟΚ και οι αντιδεξιές κορώνες φαίνεται οτι ξεθωριάζουν στα μάτια του αριστερού κόσμου που βρίσκεται σε αυτό τον χώρο.
Ο προβληματισμός φουντώνει, τα προβλήματα οξύνονται, ο παραδοσιακός δικομματισμός χάνει- δε θα βιαστώ να πω οτι πνέει τα λοίσθια- γενικά το όλο κλίμα βεβαιώνει την αίσθηση οτι κάτι κινείται. Το θέμα είναι προς τα που κινείται. Πάμε δηλαδή προς κάποιες αλλαγές που θα οδηγήσουν πάλι σε ενσωμάτωση των λαϊκών στρωμάτων στη μέγγενη του σημερινού συστήματος ή προς μια ριζική αλλαγή;
Κακά τα ψέματα, με την πλειοψηφία του λαού μας να παρακολουθεί τις εξελίξεις από την τηλεόραση και τις εφημερίδες ριζοσπαστικές αλλαγές δε μπορεί να επέλθουν. Όσο κι αν η εμπιστοσύνη προς τα δύο κυβερνητικά κόμματα χάνεται. Εξάλλου, προφανώς οι εφεδρείες είναι έτοιμες. Γιατί άραγε ο ΣΥΝ, και με αφορμή την εκλογή νέου προέδρου σπρώχνεται από παντού; Μέχρι κι εφημερίδες που παραδοσιακά στηρίζουν τη ΝΔ χθες τον είχαν πρώτο θέμα, με τίτλους του στυλ ” ρήξη εδώ και τώρα”. Επιθυμούν αυτοί οι κύκλοι ρήξη; Βλέποντας όλη αυτή την κατάσταση θυμήθηκα τη συμβουλή του Λένιν: “όταν βλέπεις τον εχθρό να σε επιδοκιμάζει, ψάξε να βρεις τα λάθη σου”. Δεν ταιριάζει βέβαια απόλυτα με την περίσταση καθώς ο ΣΥΝ δεν έχει επαφή με τις παραδοσιακές μορφές του επαναστατικού κινήματος. Πως όμως γίνεται αυτοί που υποτίθεται οτι εχθρεύεσαι να σε προβάλουν, να σε αποθεώνουν και παράλληλα ρίχνουν και έναν γραφικό τύπο να σε λοιδωρεί θέλοντας να προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερη συμπάθεια προς το μέρος σου; Έχετε δει εσείς ποτέ αντίπαλα στρατόπεδα να ανταλλάσουν φιλοφρονήσεις;
Προφανώς όχι. Ο ΣΥΝ αυτή τη στιγμή καλείται να παίξει το ρόλο που πλέον δε μπορεί να παίξει το ΠΑΣΟΚ. Στο μέλλον-άμεσο ή όχι- λογικά θα το κάνει έχοντας στο πλευρό του ένα κομμάτι του ΠΑΣΟΚ- όλο το ΠΑΣΟΚ το θεωρώ δύσκολο, γιατί δε το βλέπω να μένει ενιαίο. Ο ΣΥΝ παίζει μέσα στα όρια του συστήματος και αυτό το ξέρουν πολύ καλά όλα τα ΜΜΕ γι αυτό κιόλας ξαφνικά τον αγάπησαν ιδιαίτερα. Δεν απειλεί τα ιερά και όσια της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, όπως δεν έκανε καμιά κεντροαριστερή εκδοχή στην Ευρώπη. Καμιά ρήξη λοιπόν, καμιά ανατροπή. Αναθέρμανση πεθαμένων ελπίδων και προσπάθεια-εκ νέου- εγλωβισμού του λαού ίσως. Όχι όμως ανατροπή, αυτή απαιτεί τη λαϊκή συμμετοχή και απαιτεί σύγκρουση με το κατεστημένο.
Και κάτι τελευταίο ως προς τις συνεργασίες. Ο κος Κουβέλης στη συνέντευξη που έδωσε στο Πολιτικό Blog ήταν ειλικρινέστατος. Δεν υπάρχει περίπτωση συνεργασίας με το ΚΚΕ γιατί έχουμε βασικές διαφορές στον τομέα της οικονομίας, αυτό είπε. Ότι λέει δηλαδή και το ΚΚΕ τόσα χρόνια. Εξάλλου αν θες να συνεργαστείς με ένα κόμμα, πρώτον δε θέτεις ως προϋπόθεση την ήττα της πολιτικής του, δεύτερον δε βάζεις ως στόχο να το υπερφαλαγγίσεις σε ποσοστά και τρίτον δεν αφήνεις στο απυρόβλητο το ΠΑΣΟΚ, λέγοντας οτι ” εγώ δεν είμαι τόσο ανόητος ωστέ να τα βάλω με το ΠΑΣΟΚ”. Ε, κι εγώ δεν είμαι τόσο ανόητος ωστέ να πιστέψω οτι με τέτοια μυαλά μπορείς να φέρεις την ανατροπή.
Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα. Όλοι κρίνονται και θα κριθούν στην πράξη. Για τον ΣΥΝ φαίνεται οτι η ώρα της κρίσης θα έρθει κάπως εσπευσμένα. Για να δούμε…
photo via Hulagway