Είχα σκοπό από την Κυριακή να γράψω ορισμένα πράγματα σχετικά με τις εξελίξεις στο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελικά αποφάσισα να το καθυστερήσω λίγο μέχρι να οριστικοποιηθούν κάποια επιμέρους και αναμενόμενα γεγονότα, όπως η αποχώρηση των ανανεωτών βουλευτών του ΣΥΝ από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που τελικά συνέβη σήμερα.
Χωρίς να μπω σε βαθιές αναλύσεις, θεωρώ ότι τέτοιου είδους εξελίξεις στον πολιτικό χώρο που εκφράζει ο ΣΥΝ είναι μάλλον αναπόφευκτες. Και στο παρελθόν εξάλλου, στελέχη του ΣΥΝ κυρίως κατά μόνας εγκατέλειψαν το κόμμα αυτό και πέρασαν στο ΠΑΣΟΚ. Το καινούριο στοιχείο μετά το 6ο συνέδριο είναι ότι πλέον έχουμε την αποχώρηση(;) από το ΣΥΝ μιας ολόκληρης τάσης, της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας. Βέβαια, το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι μέχρι στιγμής η Ανανεωτική Πτέρυγα, φεύγει, αλλά δε φεύγει ακριβώς, ανεξαρτητοποιείται αλλά μένει κοντά- και πιάσε το αυγό και κούρεψε το.
Τελικά, αποδείχθηκε περίτρανα, έστω κι αν εκφράστηκε καθυστερημένα, ότι αυτό για το οποίο κατηγόρησαν οι αποχωρούντες το 1991 το ΚΚΕ-η μονολιθικότητά του- είναι το μόνο όπλο για να μπορέσει ένα κόμμα που θέλει να προσδιορίζεται ως αριστερό να προχωρά ενωμένο και να ασκεί πολιτική με σαφές στίγμα, χωρίς να μοιάζει με πύργο της Βαβέλ, όπως έμοιαζε ο ΣΥΝ -και ακόμα περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ- τα προηγούμενα χρόνια. Συνέχεια… »

Το 18ο συνέδριο του ΚΚΕ βρίσκεται σε εξέλιξη τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές. Ένα συνέδριο που λοιδωρήθηκε περισσότερο κι από τα προηγούμενα συνέδρια του ΚΚΕ. Δεν προκαλεί όμως έκπληξη σε όσους παρακολουθούν από κοντά την τακτική του αστικού τύπου, ιδιαίτερα του ηλεκτρονικού και του γραπτού. Το ίδιο το ΚΚΕ γνώριζε καλά τι είχε να ακουστεί κατά τη διάρκεια της προσυνεδριακής διαδικασίας. Πόση χολή είχαν να εκτοξεύσουν όλοι οι “φίλοι” του ΚΚΕ, που χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για το γεγονός ότι σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος και σαρώματος των λαϊκών δικαιωμάτων το ΚΚΕ επιμένει να μην αποκηρύσσει τα ιδανικά του. Επιμένει να χαλάει τη σούπα της συναίνεσης. Να προβάλλει σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης πρόταση διεξόδου για τους εργαζόμενους και όχι για τους πλουτοκράτες που υπηρετούν ορισμένοι κονδυλοφόροι με παχυλούς μισθούς. Συνέχεια… »

” Προτιμώ ένα 20% του ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ αρκετά κάτω από το 33%, παρά ένα 22% με τους άλλους δύο πάνω από το 33%”. Αυτή η δήλωση ανήκει στον επικεφαλής της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέκο Αλαβάνο. Καμιά αντίρρηση ως προς την ανάγκη να αποδυναμωθούν τα δύο κόμματα εξουσίας, να πέσει το ποσοστό τους και το κύρος τους στο λαό όσο πιο χαμηλά γίνεται. Ακόμη και στις ευρωεκλογές να γίνει αυτό θα είναι ένα πρώτο βήμα.
Φίλε Αλέκο, όμως θα πρέπει επιτέλους να μας εξηγήσει ο ΣΥΝ τι ακριβώς σκοπεύει να κάνει με το όποιο ποσοστό έχει, ακόμα και με το τωρινό του. Γιατί το θες αυτό το ποσοστό; Θα το αξιοποιήσεις για την άνοδο του λαϊκού κινήματος; Για την πάλη ενάντια στα μονοπώλια και το κεφάλαιο; Ή απλά θα το χρησιμοποιήσεις για να γίνεις ρυθμιστής στην τωρινή πολιτική κατάσταση;
Όπως καταλαβαίνεις, κάτι τέτοιο δεν είναι και πολύ αριστερό ως αντίληψη. Αν είναι να παίξεις στο παιχνίδι που παίζουν κι οι άλλοι, παίξε και με το ποσοστό που έχεις. Κι αν πάλι θεωρείς ότι θα μπορέσεις εσύ να παίξεις καλύτερα από τους άλλους δύο, απλά ρίξε μια ματιά στην υπόλοιπη Ευρώπη και τις συμμαχίες της κεντροαριστεράς. Γέννησαν ελπίδες, που αποδείχθηκαν φρούδες, και όχι μόνο αυτό, έστρεψαν εκ νέου τον κόσμο στην παραδοσιακή δεξιά.
Περιμένουμε λοιπόν επιτέλους μια ξεκάθαρη απάντηση και όχι ψάρεμα στα θολά νερά. Άκουσα τις προάλλες στον Κορυδαλλό τον πρόεδρο του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα, να λέει: ” Μας κατηγορούν ότι δεν έχουμε πρόγραμμα. Εμείς δεν πρόκειται να φτιάξουμε πρόγραμμα για να παίξουμε στα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Γιατί εκείνοι αυτό θέλουν”. Να με συγχωρείς Αλέξη, αλλά το επιχείρημα είναι παιδικό. Αφού δε θες να παίξεις στα μέτρα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, φτιάξε πρόγραμμα που θα έρθει σε σύγκρουση με την πολιτική αυτών των δύο κομμάτων. Όλα τα άλλα είναι για λαϊκή κατανάλωση.

photo via

Πόσο καιρό είχε να γραφτεί το παραμικρό στο φόρουμ; Πάνω από δυο μήνες. Κάτι τα προβλήματα που αντιμετώπισε η ιστοσελίδα, κάτι η αργοπορία στη διόρθωση των προβλημάτων, δε μας έδωσε τη δυνατότητα να σχολιάσουμε τα πραγματικά πολλά γεγονότα που μεσολάβησαν αυτό το δίμηνο. Τώρα, αν και η ζέστη του καλοκαιριού μας ρίχνει απελπιστικά τη διάθεση, ωστόσο θα προσπαθήσουμε να ξαναλειτουργήσουμε το blog και το forum όσο καλύτερα γίνεται.
Κι επειδή το καλοκαίρι το θερμόμετρο ανεβαίνει επικίνδυνα, αλλά κι επειδή έχω καιρό να γράψω, λέω να αφήσω λίγα σχολιάκια για διάφορα ζητήματα της επικαιρότητας και από το επόμενο post να επανέλθω στα συνηθισμένα Συνέχεια… »

Απ’ ό,τι φαίνεται το ζήτημα με τα Σκόπια οδεύει προς τη λύση του. Θα είναι άραγε μία λύση που θα “θέσει την υπόθεση στο αρχείο” ή θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή και θα δικαιολογήσει μακροπρόθεσμα την ανάμειξη άλλων λαών στα σύνορά μας?

Το δυστυχές στη συγκυρία αυτή είναι ότι τα κόμματα της Βουλής, σε μία πρωτοφανή επίδειξη προχειρότητας, σπεύδει το καθένα να εμφανιστεί ως νικητής των θέσεών του. Παραγνωρίζουν όμως ότι σήμερα το 70,4% των Ελλήνων απορρίπτει το ενδεχόμενο να περιλαμβάνεται ο όρος Μακεδονία στο όνομα της ΠΓΔΜ, ενώ το 66,6% λέει “όχι” στη διπλή ονομασία .

Το έχω ξαναγράψει ότι η παρουσία αλλοφύλων σε τοποθεσία με ελληνικό όνομα, το μόνο που σημαίνει είναι κατάληψη ελληνικών εδαφών. Και να τώρα που καλούμαστε όχι μόνο να το ανεχθούμε αλλά και να πάψουμε να χαρακτηρίζουμε ως Μακεδονικό οτιδήποτε προέρχεται από την εντός των συνόρων μας Μακεδονία.

Ασφαλώς και δε γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους του ζητήματος, όπως τις γνωρίζουν οι ειδικοί επί του θέματος αλλά αν όλες οι επιμέρους απόψεις για τη λύση του προβλήματος συνοψίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες (α) αδιαφορία, β) επιθετική πολιτική, γ) οικονομική τους αφομοίωση), θεωρώ ότι η α) και η γ) απλώς βάζουν την υπόθεση στο αρχείο και μάλιστα απέναντι σε μία χώρα κατά πάντα ασθενέστερη σε σχέση με την Ελλάδα.

Ένα πάντως είναι σίγουρο: ότι ανάμεσα στα ανωτέρω ποσοστά του 70,4% και του 66,6%, σύμφωνα με τους νόμους της στατιστικής (που δεν τους κατέχω και πολύ καλά) σίγουρα θα συγκαταλέγονται εργάτες, αγρότες, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.
photo via gemteck1

Η φαιδρότητα δεν έχει τα όριά της. Η μάλλον ο αποπροσανατολισμός που επιχειρείται δεν έχει όρια. Δεν εξηγείται αλλιώς το πως κάποιοι κάθονται και ασχολούνται με το ντύσιμο και τον τρόπο ζωης του νέου προέδρου του ΣΥΝ. Μάθαμε τι οδηγεί, τι ρούχα φοράει, που πίνει τον καφέ του, αν κάνει ταξίδια στο εξωτερικό και ένα κάρο ανούσιες πληροφορίες.
Έχω εκφράσει επανειλλημένα την άποψη οτι τα κόμματα δεν κρίνονται από τα πρόσωπα που τα απαρτίζουν ούτε από τις συνήθειες αυτών των προσώπων. Κρίνονται από την πολιτική τους. Το που στοχεύει λοιπόν αυτή η παράθεση ανούσιων στοιχείων που αφορά το νέο πρόεδρο του ΣΥΝ δεν το καταλαβαίνω. Μάλλον, με οδηγεί στο συμπέρασμα οτι υπάρχουν κύκλοι οι οποίοι δεν επιθυμούν να γίνει κριτική επί της ουσίας, αλλά να ασχοληθούμε με όρους lifestyle μόνο και μόνο για να μην δούμε αυτά που πρέπει, τις θέσεις δηλαδή που πρεσβεύει το συγκεκριμένο κόμμα και το οποίο μάλλον θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο επόμενο διάστημα.Για να μην πω οτι γίνεται εσκεμμένα αυτή η “επίθεση”, προκειμένου να αυξηθεί η συμπάθεια προς το πρόσωπό του.
Πρίν λίγες μέρες έκανε μια δήλωση που σηκώνει πολύ κουβέντα: «Με μπερδεύει ο πολιτικός λόγος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας συμπαθής πολιτικός, αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω εύκολα πού μπορεί να κατατάξει κανείς το λόγο του Γ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ συνολικά». Συνέχεια… »

Πολλά ακούγονται και γράφονται τις τελευταίες μέρες με αφορμή την εκλογή του νέου προέδρου του ΣΥΝ. Πραγματικά δεν έχω καμιά πρόθεση να ασχοληθώ με το πρόσωπο του συγκεκριμένου ανθρώπου καθώς όπως έχω πει και στο παρελθόν με ενδιαφέρουν οι πολιτικές των κομμάτων και όχι τα πρόσωπα που τις εφαρμόζουν. Όπως επίσης έχω τονίσει οτι θεωρώ απίθανο ένα και μόνο πρόσωπο να μπορεί να καθορίσει ή να αλλάξει την πολιτική επιλογή ενός ολόκληρου κόμματος- αν δε λέγεται Ανδρέας Παπανδρέου.
Υπάρχουν αναδιατάξεις στο πολιτικό σκηνικό αυτή την περίοδο, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Η εμπιστοσύνη προς τη ΝΔ σάπισε μόλις 4 χρόνια μετά την επανεκλογή της ως κυβέρνησης. Κανείς νοήμων άνθρωπος δε μπορεί πια να πιστέψει τις γενικόλογες διακηρύξεις περί κάθαρσης κι ενδιαφέροντος για τα καθημερινά προβλήματα. Το αντιδραστικό πρόγραμμα της ΝΔ βρίσκεται σε πλήρη εφαρμογή, πολλές κουβέντες δε χωράνε.
Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη δε μπορεί πλέον να παίξει το ρόλο που έπαιζαν κλασικά όλα τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην καπιταλιστική Ευρώπη. Δε μπορεί δηλαδή να απορροφήσει τη δυσαρέσκεια του κόσμου από τον κατεξοχήν εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού και παράλληλα να τον πείσει οτι μπορεί να υπάρξει πολιτική προς ώφελος των παντων, πλουσίων και φτωχών. Τα παλιά συνθήματα του ΠΑΣΟΚ και οι αντιδεξιές κορώνες φαίνεται οτι ξεθωριάζουν στα μάτια του αριστερού κόσμου που βρίσκεται σε αυτό τον χώρο.
Ο προβληματισμός φουντώνει, τα προβλήματα οξύνονται, ο παραδοσιακός δικομματισμός χάνει- δε θα βιαστώ να πω οτι πνέει τα λοίσθια- γενικά το όλο κλίμα βεβαιώνει την αίσθηση οτι κάτι κινείται. Το θέμα είναι προς τα που κινείται. Πάμε δηλαδή προς κάποιες αλλαγές που θα οδηγήσουν πάλι σε ενσωμάτωση των λαϊκών στρωμάτων στη μέγγενη του σημερινού συστήματος ή προς μια ριζική αλλαγή; Συνέχεια… »