Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους από τα φτωχά λαϊκά στρώματα αυτής της χώρας να ισχυρίζονται ότι μόνο στη χώρα μας η οικονομική κατάσταση είναι σε τέτοια χάλια και ότι μόνο στην Ελλάδα τα προβλήματα του λαού είναι τόσο έντονα.
Είναι όμως πράγματι έτσι η κατάσταση; Μόνο στη χώρα μας έχουν οι εργαζόμενοι τόσα προβλήματα; Σίγουρα η Ελλάδα είναι μια περιφερειακή χώρα στο διεθνές κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να παρουσιάζονται πολλές περισσότερες στρεβλώσεις- γραφειοκρατία, μεγαλύτερα ποσοστά διαφθοράς κτλ. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι αναδιαρθρώσεις που αφαιρούν συνεχώς δικαιώματα δεν αφορούν μόνο τους Έλληνες εργαζόμενους. Μια εικόνα σε μια σειρά στοιχεία από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι ενδεικτική:
- Στη Γερμανία, μόλις πριν λίγα χρόνια, με το νόμο που ονομάστηκε “Χαρτς 4″, μια σειρά από παροχές που αφορούσαν τους ανέργους-επίδομα ανεργίας, περίθαλψη, δικαίωμα παραμονής στα ταμεία ανεργίας- μειώθηκαν περίπου στο 50%. Η ανεργία στη χώρα που θεωρείται οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης έχει σκαρφαλώσει στο 8,7% και περίπου το 11% του πληθυσμού βρίσκεται στα όρια της φτώχειας. Επίσης το όριο συνταξιοδότησης έχει ανέβει στα 67 χρόνια. Συνέχεια… »

Τι έγινε Γιωργάκη; Που είναι ο κόσμος που σε πλησίαζε κι έλεγε ότι θα έδινε το μισθό του για να σωθεί η πατρίδα; Μήπως τελικά σε πλησίασε κανένας βιομήχανος ή κανένας εισοδηματίας και σου είπε ότι θα έδινε τον μισθό του, γιατί πολύ απλά από αυτούς δεν πρόκειται ούτως άλλως να πάρεις τίποτα; Μήπως ο κύριος που σε πλησίασε ήταν ο Μητσοτάκης;
Πάντως, πλέον ούτε δημοσκοπήσεις δεν μπορείς να στήσεις για να σε σώσουνε. Και όταν πάρεις και το επόμενο πακέτο μέτρων που θα αφορά τον ιδιωτικό τομέα, τότε να δω που θα τρέχεις να κρυφτείς, για να μη σε πάρει με τις ντομάτες ο κόσμος που εξαπάτησες πριν μερικούς μήνες. Και μια και μίλησα για δημοσκοπήσεις, ιδου: η πρώτη .
Πέραν όμως της αγανάκτησης μην ξεχνάμε να κατεβαίνουμε και σε καμιά κινητοποίηση, έτσι; Να νιώσουν ότι είτε περάσουν είτε δεν περάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα, στη συνείδησή μας έχουν χρεοκοπήσει. Και τα μέτρα, αλλά και αυτοί που τα πήραν.

Κύριε Σαμαρά, δεν έχεις δικαίωμα να βγαίνεις και να προσπαθείς να κάνεις αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση τρόπος του λέγειν δηλαδή. Γιατί μέχρι πριν λίγες εβδομάδες έβγαινες κι έλεγες ότι θα στηρίξεις την κυβέρνηση στα αντιλαϊκά μέτρα που θα γδάρουν τους εργαζόμενους. Γιατί μέχρι και την παραμονή των εκλογών, ο μέχρι τότε πρωθυπουργός και σήμερα βουλευτής του κόμματός σου, τα ίδια μέτρα πάνω-κάτω προκήρυσσε. Απλά φοβόταν ότι τα πράσινα συνδικάτα δε θα τον άφηναν να προχωρήσει στις αναδιαρθρώσεις, και προτίμησε να αφήσει αυτή τη δουλειά στο ΠΑΣΟΚ.
Αλήθεια, γιατί ξαφνικά το γύρισες στη μαγειρική κι αναφέρεσαι για μείγμα μέτρων; Μήπως ξέχασες το μείγμα της πολιτικής του προκατόχου σου; Μήπως ξέχασες ότι μόλις πέρσι η κυβέρνηση του δικού σου κόμματος, στην οποία ΕΣΥ ήσουν υπουργός, πάγωσε τους μισθούς των συνταξιούχων και των μισθωτών; Η δική σου κυβέρνηση δεν έδωσε πέρσι 28 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε μια νύχτα στις τράπεζες- αλλά για το λαό δεν άντεχε η οικονομία. Το δικό σου κόμμα δεν έφερε το νόμο-Πετραλιά για το ασφαλιστικό που ουσιαστικά πρόεβλεπε ότι φέρνει τώρα και το ΠΑΣΟΚ με τον Λοβέρδο;
Άσε λοιπόν την παραμύθα. Είδαμε πολύ καλά και ζήσαμε στο πετσί μας την πολιτική του κόμματος σου. Εσυ και το κόμμα σου δεν μπορείτε να αποτελείτε λύση για τα μικρομεσαία στρώματα. Έχουμε την πράσινη θηλειά, δε θέλουμε και την μπλε.
Υ.Γ. Άσε που έχεις κι αυτό τον επίτιμο να σε εκθέτει. Και όχι μόνο μια φορά. Και ξανά… Δυστυχώς για σένα, πλέον δεν μένουν μόνο τα γραπτά, αλλά και τα προφορικά…

Πηγή φωτογραφίας

- Μείωση των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων κατά 12%
- Μείωση του δώρου πάσχα, χριστουγέννων, επιδόματος αδείας κατά 30%
- Πάγωμα των συντάξεων
- Αύξηση του ΦΠΑ, από 4,5 σε 5, απο 9 σε 10 και από 19 σε 21%
- Αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ
- Αύξηση του φόρου σε τσιγάρα και καύσιμα
- Φορολόγηση του αέρα που αναπνέουμε… (σταμάτα ρε Πεταλωτή, αυτό θα το ανακοινώσουμε όταν φέρουμε τα νέο πακέτο μέτρων σε 2-3 μήνες!)
- Καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα…(ρε Πεταλωτή αγόρι μου, σε βάλαμε για να βγάλεις το φίδι από την τρύπα και θα μας κάψεις! Αυτά θα τα ανακοινώσουμε όταν φέρουμε το πέμπτο πακέτο μέτρων το φθινόπωρο!)

Μήπως ψήφισες Παπανδρέου και σου βγήκε Καραμανλής; Μήπως το πράσινο έγινε αίφνης γαλάζιο; Μήπως ξαφνικά συνειδητοποίησες ότι σε ξεγέλασε για ακόμη μια φορά ο λαϊκισμός των σοσιαληστών; Τελικά μήπως δεν ήταν κινδυνολόγοι όσοι σε προειδοποιούσαν πριν μερικούς μήνες για τα μέτρα που θα έπαιρνε η σοσιαληστική κυβέρνηση του Γ.Α.Π.; Τώρα οργίζεσαι, τα βάζεις με την κακιά σου την τύχη που σε έφερε στην Ελλάδα, για τα λεφτά που έφαγαν, αλλά πάντα τους έδινες ένα συγχωροχάρτι και μια καινούρια ευκαιρία επειδή άλλαζε ο αρχηγός, τα πρόσωπα.
Και λες: “Αυτοί έφαγαν μαζί με μια χούφτα λαμόγια τα λεφτά στο χρηματιστήριο! Αυτοί έφαγαν τις μίζες από τα δημόσια έργα! Αυτοί λάδωναν και λαδώνονταν από τη Siemens. Αυτοί δημιούργησαν τα Βατοπέδια. Αυτοί άδειασαν τα ασφαλιστικά ταμεία! Αυτοί χάριζαν χρέη σε εφοπλιστές και επιχειρήσεις, αυτοί δεν άγγιξαν ποτέ τον αμύθητο εκκλησιαστικό πλούτο! Γιατί να πληρώσω εγώ για το δικό τους χάλι;”. Συνέχεια… »

Βγαίνει ένα πρωί ο Γιώργος Παπανδρέου για τον καθιερωμένο πρωινό του περίπατο. Η μέρα δεν προδιαγραφόταν ιδιαίτερα ευχάριστη. Από τη μια περίμενε τους ελεγκτές της Ε.Ε., για να του παραδώσουν το φιρμάνι με τα νέα μέτρα, από την άλλη όλο για απεργίες άκουγε. Τον είχαν βάλει δηλαδή στη μέση, και δεν ήξερε τι να κάνει.
Εκεί που περπατούσε λοιπόν και σκεφτόταν πως θα συμβιβάσει την κατάσταση, ξαφνικά τον πλησιάζει ένας καλοντυμένος κύριος, μέσης ηλικίας. Τον χαιρετά και του λέει:
“Κύριε πρόεδρε, θα ήθελα να σας εκφράσω την αμέριστη στήριξή μου στα μέτρα που πρόκειται να πάρετε. Πάρτε όσα μέτρα χρειάζεται για να σωθεί η χώρα. Αν το κάνετε, εγώ είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω όχι έναν, δύο μισθούς!”.
Ο Γιωργάκης συγκινείται που ακούει αυτά τα λόγια και του ανταπαντά:
“Κύριέ μου, είστε σωστός πατριώτης και παράδειγμα προς μίμηση. Σας ευχαριστώ πολύ, μακάρι να σκέφτονταν έτσι όλοι. Δεν ξέρετε πόσο κουράγιο μου δίνετε! Μέχρι στιγμής όλο γκρίνιες άκουγα. Παρεπιπτόντως, ποια είναι η εργασία σας; Μήπως είστε δημόσιος υπάλληλος;”.
Και ο περαστικός απαντά με τη σειρά του:
“Όχι κύριε πρόεδρε δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος. Για την ακρίβεια δεν είμαι καν εργαζόμενος. Εισοδηματίας είμαι ,έχω 5 σπίτια και 3 μαγαζιά, τα νοικιάζω και ζω με τα νοίκια. Αν όμως ήμουν εργαζόμενος, τότε θα θυσιαζόμουν!!!”

Είναι πολύ πρόσφατη η τελευταία προεκλογική περίοδος. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό-και φυσικά το κατάφεραν- ότι ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας συγκρούονται δυο διαφορετικές αντιλήψεις. Από τη μια μεριά, ο “κακός” Καραμανλής, που προσπαθεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση βάζοντας τον λαό στο “ψυγείο”, κι από την άλλη ο “καλός” Παπανδρέου, που θα έρθει να βάλει σε τάξη τα οικονομικά της χώρας, χωρίς να πληρώσουν οι συνήθεις ύποπτοι.
Δε χρειάστηκαν ούτε 4 μήνες για να αποδειχθεί αυτό για το οποίο πολλοί προειδοποιούσαν. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήρθε στην εξουσία-και με πρωτοφανές σπρώξιμο- απλά και μόνο επειδή έπεισε τον λαό ότι είχε μια διαφορετική πολιτική από τον προκάτοχό του. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία, έτσι ώστε, με νωπή τη λαϊκή εντολή και με όλο το συνδικαλιστικό κίνημα υποταγμένο στους μηχανισμούς του, να σαρώσει ότι είχε απομείνει από τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Πλέον κανείς δε μπορεί να θεωρήσει τυχαίο ούτε καν το γεγονός ότι ο Κ.Καραμανλής ανακοίνωσε παραμονή των εκλογών όλα αυτά τα σκληρά μέτρα. Έπαιξε και αυτός στο παιχνίδι που του ζήτησαν τα αφεντικά του και έσπρωξε το ΠΑΣΟΚ σε μια άνετη νίκη. Συνέχεια… »

photo by karpidis

Ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην αγορά τα τελευταία χρόνια, ήταν κάτι παραπάνω από πασιφανές. Αφενός, η αλόγιστη παροχή κάθε είδους δανείων με επισφαλείς εγγυήσεις από πλευράς δανειοληπτών σε μια εύθραυστη παγκόσμια οικονομία η οποία λειτουργούσε ανεξέλεγκτα και δίχως δίχτυ ασφαλείας. Αφετέρου η δράση των υψηλόβαθμων στελεχών του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι με μόνο στόχο την συσσώρευση ατομικού πλούτου, οδηγήθηκαν στην απληστία η οποία και εν τέλει τους τύφλωσε.

Η κατάρρευση δεν άργησε να έρθει. Το ίδιο και η κρατική παρέμβαση για να σωθεί ο ιδιωτικός τομέας που οδηγήθηκε στην χρεοκοπία. Η τάση αυτή κυριάρχησε και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Καταρχήν, μεμονωμένα από τα κράτη μέλη που έσπευσαν να διασώσουν ισχυρές τράπεζες. Ακολούθησαν οι αποφάσεις ισχυρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η κρατική παρέμβαση επισημοποιήθηκε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Συνέχεια… »