Από αυτή εδώ την ιστοσελίδα και από τον συγκεκριμένο αρθρογράφο ποτέ δε θα διαβάσετε από εδώ και στο εξής για υπουργό ή υπουργείο εργασίας. Όσο κυβερνούν κόμματα τύπου ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και παρόμοια, δεν μπορεί να υπάρξει υπουργός με τέτοιο τίτλο. Οι συγκεκριμένοι υπουργοί είναι υπουργοί του ΣΕΒ, όχι των εργαζομένων. Δε χρειάζεται να υπάρξει εκ νέου αναφορά στα εγκληματικά μέτρα που θα γίνουν νόμοι του κράτους με προεδρικό διάταγμα και χωρίς να περάσουν καν από τη βουλή. Ωστόσο, δε μπορώ παρά να παραδεχθώ ότι με πιάνει αναγούλα κάθε φορά που διαβάζω ή τυχαίνει να δω των υπουργό των βιομηχάνων στην τηλεόραση.

Ο Ανδρέας Λοβέρδος έχει καταντήσει στον πιο γελοίο ηθοποιό που θα μπορούσε να εμφανίζεται σε κάποια ιλαροτραγωδία. Από τους ψευτολεονταρισμούς του φθινοπώρου του 2009, από τις απειλές ότι θα παραιτηθεί αν κοπούν μισθοί και συντάξεις, πλέον φτάσαμε να τον βλέπουμε να τριγυρνά παντού και να προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν είναι δικής του έμπνευσης τα βάρβαρα νομοσχέδια για το ασφαλιστικό και τα εργασιακά. Τα κλαψουρίσματά του μόνο αποστροφή και ίσως οίκτο μπορούν να προκαλέσουν για ένα πιόνι που νιώθει ότι η πολιτική του σταδιοδρομία σύντομα θα λάβει τέλος. Ας πρόσεχες Ανδρέα μου. Τα αφεντικά που επέλεξες να υπηρετείς έτσι έχουν μάθει να κινούνται. Θα σε θυσιάσουν για να εξασφαλίσουν την κερδοφορία τους, όπως θυσίασαν και πολλούς πριν από εσένα.

Όμως κάνε μας μια χάρη. Σταμάτα να περιφέρεσαι σαν κλαίουσα χήρα από κανάλι σε κανάλι, γιατί πραγματικά, η αισθητική μας έχει αρχίσει και χαλιέται άσχημα με το αποκρουστικό θέαμα που παρουσιάζεις. Αν όπως λες διαφωνείς με αυτά τα μέτρα, απλά παραιτήσου και αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ. Αλλιώς κάνε τη δουλειά των αφεντικών σου και μη μιλάς. Οι εμφανίσεις σου ξεπέρασαν τα όρια του κωμικού. Περισσότερο σε παρωδία φέρνουν πλέον.

photo via

Με αφορμή το βιντεάκι στο οποίο ο επίτιμος ευθαρσώς δηλώνει ότι οι κυβερνήσεις κλέβανε τα λεφτά του ελληνικού λαού, παραθέτω ένα παλιότερο ανέκδοτο, με σαφές πολιτικό νόημα όμως.

Ένα απόγευμα, είχαν συναντηθεί στο “Διόνυσο”, στο υπερπολυτελές εστιατόριο απένατι από την Ακρόπολη, ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον Μητσοτάκη, για να συζητήσουν κάποια ζητήματα σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα. Σε αυτό το γεύμα, έτρωγαν κυριολεκτικά με χρυσά μαχαιροπήρουνα. Κάποια στιγμή, όπως συζητούσαν, βλέπει ο Παπανδρέου τον Μητσοτάκη να κάνει μια αστραπιαία κίνηση και να βάζει ένα χρυσό μαχαίρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.
“Α, τον μπαγαμπόντη, σκέφτεται, κλέβει τα μαχαίρια!Ε…δε γίνεται να κλέβει αυτός κι εγώ να κάθομαι να κοιτάω! Πρέπει να κλέψω κι εγώ ένα μαχαίρι!”.
Προσπαθούσε λοιπόν ο Ανδρέας να βάλει κι εκείνος ένα μαχαίρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, αλλά λόγω της ηλικίας και της αδυναμίας που είχε, δεν μπορούσε να κινηθεί αστραπιαία όπως ο Μητσοτάκης. Εκτός αυτού, κάθε φορά που σήκωνε το μαχαίρι από το πιάτο, έτρεμε το χέρι του και χτυπούσε το πιάτο, με αποτέλεσμα να έρχεται το γκαρσόνι και να τον ρωτά αν θα ηθελε κάτι. Ο Ανδρέας πάντα του έλεγε ότι δε θέλει τίποτα και τον έδιωχνε.
Κάποια στιγμή, αφού είδε και αποείδε, φωνάζει τον σερβιτόρο ξανά.
-Θα θέλατε κάτι κύριε Παπανδρέου;
- Ναι παιδί μου, θα ήθελα να σου δείξω ένα ταχυδακτυλουργικό κόλπο.
- Μα, κύριε Παπανδρέου…είστε σίγουρος ότι…
- Θες να το δεις ή να φωνάξω κάποιον άλλο;
- Θα ήθελα να το δω κύριε Παπανδρέου.
- Ωραία τότε. Λοιπόν, πάρε αυτό το μαχαίρι και βάλτο στην εσωτερική τσέπη του σακακιού μου.
- Μα ξέρετε, απαγορεύεται…
- Βρε βάλε το μαχαίρι εκεί που σου είπα!
Ο σερβιτόρος όντως βάζει το μαχαίρι στην τσέπη του Παπανδρέου.
- Ωραία. Για πες μου τώρα παιδί μου, που βρίσκεται το μαχαίρι;
- Στην τσέπη σας.
- Πάρα πολύ ωραία. Τώρα βγάλτο από την τσέπη του Μητσοτάκη!

Πηγή φωτογραφίας

Κύριε Σαμαρά, δεν έχεις δικαίωμα να βγαίνεις και να προσπαθείς να κάνεις αντιπολίτευση. Αντιπολίτευση τρόπος του λέγειν δηλαδή. Γιατί μέχρι πριν λίγες εβδομάδες έβγαινες κι έλεγες ότι θα στηρίξεις την κυβέρνηση στα αντιλαϊκά μέτρα που θα γδάρουν τους εργαζόμενους. Γιατί μέχρι και την παραμονή των εκλογών, ο μέχρι τότε πρωθυπουργός και σήμερα βουλευτής του κόμματός σου, τα ίδια μέτρα πάνω-κάτω προκήρυσσε. Απλά φοβόταν ότι τα πράσινα συνδικάτα δε θα τον άφηναν να προχωρήσει στις αναδιαρθρώσεις, και προτίμησε να αφήσει αυτή τη δουλειά στο ΠΑΣΟΚ.
Αλήθεια, γιατί ξαφνικά το γύρισες στη μαγειρική κι αναφέρεσαι για μείγμα μέτρων; Μήπως ξέχασες το μείγμα της πολιτικής του προκατόχου σου; Μήπως ξέχασες ότι μόλις πέρσι η κυβέρνηση του δικού σου κόμματος, στην οποία ΕΣΥ ήσουν υπουργός, πάγωσε τους μισθούς των συνταξιούχων και των μισθωτών; Η δική σου κυβέρνηση δεν έδωσε πέρσι 28 δισεκατομμύρια ευρώ μέσα σε μια νύχτα στις τράπεζες- αλλά για το λαό δεν άντεχε η οικονομία. Το δικό σου κόμμα δεν έφερε το νόμο-Πετραλιά για το ασφαλιστικό που ουσιαστικά πρόεβλεπε ότι φέρνει τώρα και το ΠΑΣΟΚ με τον Λοβέρδο;
Άσε λοιπόν την παραμύθα. Είδαμε πολύ καλά και ζήσαμε στο πετσί μας την πολιτική του κόμματος σου. Εσυ και το κόμμα σου δεν μπορείτε να αποτελείτε λύση για τα μικρομεσαία στρώματα. Έχουμε την πράσινη θηλειά, δε θέλουμε και την μπλε.
Υ.Γ. Άσε που έχεις κι αυτό τον επίτιμο να σε εκθέτει. Και όχι μόνο μια φορά. Και ξανά… Δυστυχώς για σένα, πλέον δεν μένουν μόνο τα γραπτά, αλλά και τα προφορικά…

Πηγή φωτογραφίας

- Μείωση των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων κατά 12%
- Μείωση του δώρου πάσχα, χριστουγέννων, επιδόματος αδείας κατά 30%
- Πάγωμα των συντάξεων
- Αύξηση του ΦΠΑ, από 4,5 σε 5, απο 9 σε 10 και από 19 σε 21%
- Αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ
- Αύξηση του φόρου σε τσιγάρα και καύσιμα
- Φορολόγηση του αέρα που αναπνέουμε… (σταμάτα ρε Πεταλωτή, αυτό θα το ανακοινώσουμε όταν φέρουμε τα νέο πακέτο μέτρων σε 2-3 μήνες!)
- Καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας στον ιδιωτικό τομέα…(ρε Πεταλωτή αγόρι μου, σε βάλαμε για να βγάλεις το φίδι από την τρύπα και θα μας κάψεις! Αυτά θα τα ανακοινώσουμε όταν φέρουμε το πέμπτο πακέτο μέτρων το φθινόπωρο!)

Μήπως ψήφισες Παπανδρέου και σου βγήκε Καραμανλής; Μήπως το πράσινο έγινε αίφνης γαλάζιο; Μήπως ξαφνικά συνειδητοποίησες ότι σε ξεγέλασε για ακόμη μια φορά ο λαϊκισμός των σοσιαληστών; Τελικά μήπως δεν ήταν κινδυνολόγοι όσοι σε προειδοποιούσαν πριν μερικούς μήνες για τα μέτρα που θα έπαιρνε η σοσιαληστική κυβέρνηση του Γ.Α.Π.; Τώρα οργίζεσαι, τα βάζεις με την κακιά σου την τύχη που σε έφερε στην Ελλάδα, για τα λεφτά που έφαγαν, αλλά πάντα τους έδινες ένα συγχωροχάρτι και μια καινούρια ευκαιρία επειδή άλλαζε ο αρχηγός, τα πρόσωπα.
Και λες: “Αυτοί έφαγαν μαζί με μια χούφτα λαμόγια τα λεφτά στο χρηματιστήριο! Αυτοί έφαγαν τις μίζες από τα δημόσια έργα! Αυτοί λάδωναν και λαδώνονταν από τη Siemens. Αυτοί δημιούργησαν τα Βατοπέδια. Αυτοί άδειασαν τα ασφαλιστικά ταμεία! Αυτοί χάριζαν χρέη σε εφοπλιστές και επιχειρήσεις, αυτοί δεν άγγιξαν ποτέ τον αμύθητο εκκλησιαστικό πλούτο! Γιατί να πληρώσω εγώ για το δικό τους χάλι;”.
Γιατί δυστυχώς εκμεταλλεύτηκαν ότι τόσα χρόνια κάποια πράγματα τα θεωρούσες δεδομένα. Σου πέταξαν το τυρί, αλλά τη φάκα δεν την είδες. Πίστευες ότι κάποια πράγματα δε θα τα αγγίξουν ποτέ, πίστευες ότι όσα σου έδωσαν ήταν κατοχυρωμένα. Και κούρνιαξες στην δουλίτσα σου, ξάπλωσες στον καναπέ σου, άφησες συνδικαληστές όπως ο σημερινός πρόεδρος της ΓΣΕΕ να “υπερασπιστούν” τα δικαιώματά σου.
Και ξαφνικά ξύπνησες από το όνειρο και βρέθηκες στον εφιάλτη. Και τώρα δεν ξέρεις τι να κάνεις. Οι υποχρεώσεις τρέχουν αλλά το κόστος ζωής ανεβαίνει κατακόρυφα. Τι μπορείς να κάνεις; Είσαι αδύναμος; ΌΧΙ! Δεν είσαι! Έχεις πολλούς ανθρώπους που είναι στην ίδια θέση με εσένα. Κι είστε πολλοί, πάρα πολλοί, αρκετοί για να πετάξετε στην άκρη τα λαμόγια και αυτούς που ήπιαν το αίμα του ελληνικού λαού τόσα χρόνια. Όμως, αν θέλεις να κάνεις μια αρχή, θα πρέπει να αφήσεις τον καναπέ και το τηλεκοντρόλ σου. Θα πρέπει να κάνεις αυτό που ξέχασες να κάνεις τόσα χρόνια. Να βγεις στο δρόμο! Μαζί με τους συναδέλφους σου, μαζί με αυτούς που σου έλεγαν εδώ και χρόνια ότι έρχονται τα χειρότερα, αλλά εσύ τους θεωρούσες εκτός πραγματικότητας.
Και κοίταξε να απομονώσεις του συνδικαλιστές που κάνουν πλάτες στην κυβέρνηση. Αν διαισθανθείς ότι γίνεται κάτι τέτοιο, στείλε τους από εκεί που ήρθαν. Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται ένα Δ.Σ. ή μια Ομοσπονδία για να οργανώσουν την πάλη τους. Έχουν τις συνελεύσεις τους που μπορούν να πάρουν αποφάσεις για όλα.
Η Ελλάδα αλλάζει. Πως αλλάζει όμως; Με περισσότερη φτώχεια. Πάντα άκουγες ότι χρειάζονται θυσίες. Κάποτε για να περάσουμε τη στενωπό. Κάποτε για να βγούμε από το τούνελ. Αργότερα για να μπούμε στην ΟΝΕ. Τώρα για να βγούμε από την κρίση. Και πάντα έκανες υπομονή γιατί πίστευες ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες. Τώρα βλέπεις ότι όλες οι θυσίες ήταν μονόπλευρες. Εσύ φτώχυνες, και κάποιοι άλλοι αποθησαύρισαν αμύθητα ποσά. Τώρα θέλουν να φτωχύνεις κι άλλο, για να μην παρουσιάσει έστω την ελάχιστη πτώση η κερδοφορία τους. Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη λύση. Ή βγαίνεις και παλεύεις, ή κάθεσαι στα αυγά σου και περίμενε τα χειρότερα.
Και αν δεν σου έμαθαν ποτέ στο σχολείο τι έλεγε ο λαός μας όταν η Ελλάδα ογηγείτο στο χείλος του εμφυλίου από τους υποτιθέμενους συμμάχους της, θα στο μάθω εγώ: “ΟΤΑΝ Ο ΛΑΟΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΔΙΑΛΕΓΕΙ Ή ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ Ή ΤΑ ΟΠΛΑ”
Από εδώ και πέρα ο καθένας κάνει την επιλογή του. Ή αγωνίζεται για να μην εξαφανιστούμε ή κάθεται στον καναπέ και περιμένι τον αργό του θάνατο. Πάρε θέση λοιπόν γρήγορα!

Υ.Γ. Παπανδρέου παπατζή…

Είναι πολύ πρόσφατη η τελευταία προεκλογική περίοδος. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό-και φυσικά το κατάφεραν- ότι ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας συγκρούονται δυο διαφορετικές αντιλήψεις. Από τη μια μεριά, ο “κακός” Καραμανλής, που προσπαθεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση βάζοντας τον λαό στο “ψυγείο”, κι από την άλλη ο “καλός” Παπανδρέου, που θα έρθει να βάλει σε τάξη τα οικονομικά της χώρας, χωρίς να πληρώσουν οι συνήθεις ύποπτοι.
Δε χρειάστηκαν ούτε 4 μήνες για να αποδειχθεί αυτό για το οποίο πολλοί προειδοποιούσαν. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήρθε στην εξουσία-και με πρωτοφανές σπρώξιμο- απλά και μόνο επειδή έπεισε τον λαό ότι είχε μια διαφορετική πολιτική από τον προκάτοχό του. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία, έτσι ώστε, με νωπή τη λαϊκή εντολή και με όλο το συνδικαλιστικό κίνημα υποταγμένο στους μηχανισμούς του, να σαρώσει ότι είχε απομείνει από τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Πλέον κανείς δε μπορεί να θεωρήσει τυχαίο ούτε καν το γεγονός ότι ο Κ.Καραμανλής ανακοίνωσε παραμονή των εκλογών όλα αυτά τα σκληρά μέτρα. Έπαιξε και αυτός στο παιχνίδι που του ζήτησαν τα αφεντικά του και έσπρωξε το ΠΑΣΟΚ σε μια άνετη νίκη.
Για τους εργαζόμενους το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα. Το ΠΑΣΟΚ έχει μια πρωτοφανή στήριξη ως κυβέρνηση από τα ΜΜΕ. Αυτό καθόλου παράξενο ή τυχαίο είναι. Από τη μια μεριά, η τρομοκρατία για ενδεχόμενη χρεοκοπία της χώρας πάει κι έρχεται, από την άλλη όποιος τολμήσει να αντιδράσει στην αντιλαϊκή λαίλαπα που έρχεται- και θα συνεχιστεί- λοιδωρείται και στήνεται στο απόσπασμα από τους δημοσιογράφους με τους παχυλούς μισθούς (τι ειρωνεία, να ρωτάνε άνθρωποι που παίρνουν 1000 ευρώ τη μέρα(!) γιατί ο εκπαιδευτικός που παίρνει 1200 ευρώ το μήνα δε θέλει να “συνεισφέρει” στην κρίση χάνοντας 600 ευρώ το χρόνο).
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί αυτή τη στιγμή είναι να πειστεί ο λαός πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, πως δεν υπάρχει άλλη λύση. Και παράλληλα να προσπαθεί ο ένας εργαζόμενος να φορτώσει τα βάρη στον άλλο. Όμως σύντομα όλοι θα διαπιστώσουν ότι τα βάρη θα είναι αβάσταχτα για τους εργαζόμενους τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Ήδη, η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού συζητιέται όχι μόνο για τους εργαζόμενους στο δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, για λόγους…ανταγωνιστικότητας. Η αύξηση του ΦΠΑ θα χτυπήσει τις τσέπες όλων. Το σχέδιο “Καλλικράτης” θα ξεχαρβαλώσει ολοκληρωτικά τις όποιες δομές έχει η δημόσια εκπαίδευση και θα επιβαρύνει τις τσέπες του κοσμάκη ακόμη περισσότερο μέσα από την αυξημένη τοπική φορολογία.
Αυτά τα μέτρα δεν είναι προσωρινά. Όποιος πιστεύει τα όσα διαρρέουν, ότι ο 14ος μισθός π.χ, ή η περικοπή επιδομάτων θα είναι υπόθεση 1-2 χρόνων μέχρι να πέσει το έλλειμμα, είναι γελασμένοι. Αυτά τα μέτρα έρχονται για να μείνουν, και κανείς δεν πρέπει να καταπιεί το υπνωτικό που προσφέρουν οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας και τα κανάλια του Λάτση και του Βαρδινογιάννη. Εξάλλου ήδη, πέραν του γεγονότος ότι συζητιέται η μηδενική αύξηση και για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, που η συντριπτική τους πλειοψηφία ζει με μισθούς ντροπής και εξαθλίωσης, εξετάζεται και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων! Τότε λοιπόν, η πλήρης ασυδοσία θα είναι γεγονός και τα μηνιάτικα μπορεί να ξεκινάνε και από τα 400 και τα 500 ευρώ.
Κι όμως κάποιοι συνεχίζουν να πλουτίζουν μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Κάποιοι συνεχίζουν να αυξάνουν τα κέρδη τους με γοργούς ρυθμούς, αλλά λόγω κρίσης φοβούνται μήπως χάσουν έδαφος και ζητάνε περισσότερο αίμα-χωρίς εισαγωγικά. Οι τράπεζες πέρσι στην Ελλάδα σημείωσαν νέα εκτίναξη στα κέρδη τους, η εκκλησιαστική περιουσία συνεχίζει να φορολογείται με 0%, οι εφοπλιστές συνεχίζουν να πληρώνουν 0 ευρώ στην εφορία- γιατί συναλλάσσονται με το αφορολόγητο δολάριο-, η φορολογία των επιχειρήσεων πέφτει από το 25 στο 20%.
Είναι εμφανές ότι την κρίση δεν την πληρώνουν όλοι. Θα την πληρώσουν όλα τα λαϊκά στρώματα. Οι πλούσιοι και η Εκκλησία Α.Ε. θα συνεχίσουν να αποθησαυρίζουν όλο και μεγαλύτερα κέρδη, την ώρα που οι μισθωτοί θα συνεχίσουν να ματώνουν- πάλι χωρίς εισαγωγικά- όλο και περισσότερο. Κάποιοι προσπαθούν να πείσουν ότι είναι πατριωτικό καθήκον να δεχθούν οι εργαζόμενοι τις θυσίες. Κι όμως, πατριωτισμός χωρίς δικαιώματα για το λαό δεν υφίσταται. Ένας τέτοιος πατριωτισμός είναι πατριωτισμός για το κεφάλαιο, όχι για τον κοσμάκη. Το να φτάσουμε στην απόλυτη εξαθλίωση έναν λαό δεν είναι πατριωτικό καθήκον, είναι ταξική επιταγή και επιλογή, που εκπορεύεται από την πλουτοκρατία και τους πολιτικούς εκφραστές της.
“Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε”. Αυτή τη φράση χρησιμοποίησε ο Γ.Α.Π. προεκλογικά. Εγώ λοιπόν θα την παραφράσω και θα πω: “Ή ξεσηκωνόμαστε ή χανόμαστε”. Αν θέλουμε εμείς οι νέοι να έχουμε μέλλον, αν θέλουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι και όχι σαν σκουπίδια, δε μας μένει παρά να ξεσηκωθούμε, πριν ο τυφώνας εκ Βρυξελλών σαρώσει τα πάντα. Αν δεν το κάνουμε είμαστε άξιοι της μοίρας μας και θα δούμε ακόμη χειρότερα (οι εποχές που σε ένα σχολείο έκαναν μάθημα 40 μαθητές ανά τμήμα και ο δάσκαλος δίδασκε έναντι πινακίου φακής θα γίνουν ξανά πολύ επίκαιρες).

φωτογραφία via xamogelo

Λες είναι γιορτινές(;) οι μέρες, θες να χαλαρώσεις λίγο, αλλά δεν σε αφήνουν και οι εξελίξεις να αγιάσεις. Εξάλλου το σύστημα δουλεύει καθημερινά, όλο το 24ωρο καθώς τα κέρδη δεν μπορούν να περιμένουν.
Τους τελευταίους μήνες, όλοι όσοι ασχολούνται με τις πολιτικές εξελίξεις έχουν διαπιστώσει μια τάση πτώσης των δύο ισχυρότερων κομμάτων της χώρας, ανεξάρτητα με το ποιο από τα δύο είναι πρώτο. Επίσης, με βάση τα μέχρι στιγμής διαφαινόμενα ποσοστά τους και με πιθανή την ύπαρξη βουλής έξι κομμάτων, αυτοδυναμία δεν προκύπτει όσο κι αν θα το ήθελαν.
Τι γίνεται λοιπόν; Θα μείνει ή χώρα στο έλεος του Θεού- όπως λένε συνήθως όσοι σπέρνουν πανικό στον κοσμάκη; Πως θα συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις χωρίς ισχυρή κυβέρνηση; Πως θα ξηλωθούν και τα τελευταία δικαιώματα των εργαζομένων προκειμένου να μην πέσει το μέσο ποσοστό κέρδους του κεφαλαίου παρούσης και της οικονομικής κρίσης; Πρέπει να βρεθεί λύση. Αν είναι να μην έχουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση τουλάχιστον ας έχουμε κυβέρνηση συνεργασίας. Θα είναι άραγε ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ; Θα είναι ΝΔ-ΛΑΟΣ; Θα είναι ΠΑΣΟΚ-ΛΑΟΣ;
Το ΠΑΣΟΚ βέβαια βλέποντας τον τελευταίο μήνα την “κουτάλα” της εξουσίας να πλησιάζει μετά από καιρό κοντά του, απορρίπτει μετά βδελυγμίας κάθε συζήτηση για συγκυβέρνηση με τη ΝΔ. Κι η ΝΔ με τη σειρά της σου λέει “έχω την πίτα ολόκληρη, γιατί να τη μοιραστώ με άλλους;”. Και με αυτό το σκεπτικό και οι δύο προσπαθούν να αποδείξουν- μάλλον να διαφημίσουν, μόνο ατάκες ακούμε- στο λαό ποιος είναι ο περισσότερο “ικανός” να κυβερνήσει αυτή τη χώρα.
Όταν όμως είσαι ενεργούμενο και εντολοδόχος της οικονομικής ολιγαρχίας, πέραν του ότι ασκείς πολιτική κατά παραγγελία και κομμένη στα μέτρα της, όταν νιώσει ότι έχει ανάγκη για κάτι διαφορετικό από αυτό που επαγγέλλεσαι, θα σε εκθέσει, απλά και χωρίς πολλές περιστροφές.
Αυτό λοιπόν έκανε και ο πρόεδρος του ΣΕΒ την περασμένη εβδομάδα. Εξέθεσε την προσπάθεια των δύο κομμάτων εξουσίας να αποδείξουν τη διαφορά του ενός έναντι του άλλου. Ιδού τι δήλωσε: “Καλή θα ήταν μια κυβέρνηση συνεργασίας για να δώσει λύσεις. Αν όμως δεν μπορεί να γίνει αυτό, μπορεί να έχουμε συνεργασία των κομμάτων σε συγκεκριμένα θέματα. Εξάλλου, άμα βάλουν τα κόμματα τα προγράμματά τους το ένα πάνω στο άλλο, σε πολλά σημεία δεν ξεχωρίζουν. Είναι τα ίδια” Με λίγα χρόνια ” ξεχάστε αυτά που ξέρατε, το αφεντικό έχει ανάγκες, κοιτάξτε να τα βρείτε στη μοιρασιά για να περάσετε και τα μέτρα που θέλουμε χωρίς πολλές αντιδράσεις”.
Αλίμονο όμως, υπάρχουν και συγκεκριμένοι πολιτικοί από αυτούς τους δύο φορείς, που αποφάσισαν να ντυθούν άγιοι βασίληδες της πλουτοκρατίας κι έσπευσαν να υπερθεματίσουν των προτάσεων του ΣΕΒ. Από το ΠΑΣΟΚ πρώτος και καλύτερος ο Πάγκαλος κι από τη ΝΔ οι Ψωμιάδης και Βαρβιτσιώτης, έσπευσαν να διαλύσουν τις όποιες ψευδαισθήσεις μπορεί να υπήρχαν για δήθεν διαφορές ανάμεσα στα δύο κόμματα, ζητώντας συνεννόηση και πολιτική σύμπλευση στα κεντρικά πολιτικά ζητήματα.
Είναι εμφανές ότι το σύστημα έχει ανάγκη από μια κυβέρνηση, όχι απλά ισχυρή, αλλά και με ευρύτερη συναίνεση, ώστε να περάσουν όλα τα αντιλαϊκά μέτρα και να μην ανοίξει ρουθούνι. Αυτό είναι σίγουρο. Κι οι εργαζόμενοι όμως ας κρατήσουν αυτές τις εξελίξεις καλά στο μυαλό τους. Όταν σε λίγους μήνες-εκλογές γαρ- θα προσπαθούν να τους παραμυθιάσουν αυτοί οι δύο ότι τα προγράμματά τους δήθεν διαφέρουν και ότι δήθεν το ενδιαφέρον τους στρέφεται στα φτωχά λαϊκά στρώματα, ας θυμούνται αυτές τις δηλώσεις που ούτε τυχαίες είναι ούτε εκφράζουν απλά προσωπικές απόψεις. Κόμματα που υπηρετούν το κεφάλαιο δεν μπορούν να υπηρετήσουν και τον λαό. Έχει αποδειχθεί πλέον και ιστορικά. Όπως λέει καμιά φορά κι ο λαός μας ” ή με το διάβολο θα είσαι, ή με το θεό, και με τους δύο δε γίνεται”.

Photo via Dora_Bakoyannis

Αρχικά είχα σκοπό να βάλω πιο σκληρό τίτλο που θα απευθυνόταν προς τους εμπνευστές της νέας χθεσινής δολοφονικής επίθεσης εναντίον του μαθητή από το Περιστέρι. Ξέρω, θα πείτε δεν ξέρουμε ποιος είναι, μπορεί να το έκανε κάποιος γείτονας κτλ, κτλ. Ναι…δεν ξέρουμε. Μπορεί όμως να μας δώσει κάποιος από την κυβέρνηση πειστικές απαντήσεις στα παρακάτω;

1ον) Όλως τυχαίως σημάδεψαν μέλος 15μελούς συμβουλίου μαθητών, που συμμετέχει ενεργά στις κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών; Είναι τυχαίο ότι ο πατέρας του είναι συνδικαλιστής εκπαιδευτικός;

2ον) Είναι τυχαία η συγχορδία του μαύρου μετώπου (ΝΔ- ΠΑΣΟΚ- ΛΑΟΣ-Εκκλησία όπως εκφράζεται από τους πιο αντιδραστικούς της κύκλους)  με σκοπό να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις των μαθητών, των φοιτητών, του εργαζόμενου κόσμου; Γιατί στάλθηκε σήμα στα στρατόπεδα να κηρύξουν “κίτρινο συναγερμό” και να είναι σε ετοιμότητα;

30ν) 38άρι το όπλο, ε; Κι η αστυνομία έκανε έρευνα 14 ώρες μετά το περιστατικό, έ; Να δω ποιος φουκαράς θα την πληρώσει…

4ον) Για ποια κοινωνική ειρήνη μιλάτε κύριε Παυλόπουλε; Την κοινωνική ειρήνη που θα επιτρέπει στον κάθε αστυνομικό να σηκώνει ένα όπλο και να στέλνει στα ραδίκια όποιον γουστάρει; Την κοινωνική ειρήνη του παρακράτους που θα μπορεί να δρα ανεξέλεγκτα εναντίον λαϊκών αγωνιστών; Την κοινωνική ειρήνη των 600 ευρώ; Την κοινωνική ειρήνη όπου ο εργαζόμενος θα δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ κι αν τολμά να σηκώσει κεφάλι θα βρίσκεται στο δρόμο; Την κοινωνική ειρήνη στην οποία οι ασφαλίτες θα κάνουν όποιον θέλουν μαύρο στο ξύλο και στο δικαστήριο θα αθωώνονται; Αυτή δεν είναι κοινωνική ειρήνη, είναι ΞΕΚΑΘΑΡΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ της πλουτοκρατίας!

Επίσης:

1ον) Δεν δικαιούνται να μιλούν για παρακράτος ούτε η Νέα Δημοκρατία ούτε το ΠΑΣΟΚ! Όπως το παρέλαβαν από το μετεμφυλιακό κράτος και τη χούντα των συνταγματαρχών, έτσι το διατήρησαν έως σήμερα. Όσο για την ΟΝΝΕΔ τι να πεις; “Καταδικάζουμε οποιαδήποτε πράξη βίας”… Έτσι, στο τσουβάλι όλοι μαζί, μήπως και δεν πάρουν οι νέοι χαμπάρι το πόσο ελεεινοί είμαστε και ότι το μόνο που μας νοιάζει είναι να σώσουμε τις καρέκλες της κυβέρνησής μας. Στην ίδια γραμμή πλεύσης και το ΛΑΟΣ, ο κολαούζος της κυβέρνησης.

2ον) Αν νομίζουν ορισμένοι ότι οι λαϊκοί αγωνιστές,  το οργανωμένο εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα κάμπτονται από τέτοιες ενέργειες, τότε θα τους απαντήσω, ότι απλά δεν ξέρουν και ενδεχομένως έχουν αρκετό καιρό να διαπιστώσουν την πραγματική του δύναμη. Το μόνο που καταφέρνετε με τέτοιες ενέργειες είναι να συσπειρώνετε κόσμο εναντίον σας. Συνεχίστε έτσι και θα βρεθείτε συντόμως προ εκπλήξεως. Εμείς από τη μεριά μας συνεχίζουμε απτόητοι τους αγώνες μας.

Η φώτο από το ριζοσπάστη

Για σκέψου. Εκεί έξω υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έφαγαν μια ζωή στα θρανία γιατί κάποια στιγμή ήθελαν να μπουν σε τάξη να διδάξουν οι ίδιοι. Όχι απλά για να έχουν μια μόνιμη εργασία και ένα σταθερό μισθό- όπως θα πουν κάποια γνωστά “παπαγαλάκια”- αλλά γιατί το εκεί τους οδηγούσε η συνείδησή τους και τα όνειρά τους.

Κι όμως αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα- και στην Ευρώπη- του 2008 θεωρούνται περιττοί και γίνονται αθύρματα στα χέρια του κάθε υπουργού και της κάθε κυβέρνησης. Δεν ξέρω πόσοι έχουν παρακολουθήσει το τι έχει συμβεί με τον διαγωνισμό εκπαιδευτικών του ΑΣΕΠ, αλλά πραγματικά τα όρια ξεπεράστηκαν κατά πολύ. Ενώ λοιπόν ο πρόεδρος του “ανεξάρτητου” ΑΣΕΠ είχε δηλώσει δημόσια ότι ο διαγωνισμός θα γίνει το πρώτο δίμηνο του 2009, τώρα καλεί τους υποψηφίους να προσέλθουν άρον-άρον στις 20 Δεκέμβρη. Το ίδιο χάλι είχε προκύψει πιο νωρίς με την- χαοτική- εξεταστέα ύλη, η οποία δεν ανακοινωνόταν, κι απλά σερνόταν ως φήμη(!) μέχρι να δεήσουν να την επισημοποιήσουν. Παράλληλα, ενώ τα οργανικά κενά στα σχολεία είναι τεράστια, ο αριθμός των διοριστέων μειώθηκε κατά 40%!

Ήδη πολλοί εκπαιδευτικοί εκφράζουν στις ιστοσελίδες τους σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσον ο συγκεκριμένος διαγωνισμός είναι όντως αδιάβλητος, και αν όλη αυτή η παρελκυστική τακτική του προηγούμενου διαστήματος δεν ήταν παρά ένα καλοστημένο σχέδιο ώστε  να διαμορφώσουν ένα διαφορετικό πρόγραμμα μελέτης οι “έξω από τα πράγματα”, την ώρα που οι “ημέτεροι” θα γνώριζαν τα πως και τα πότε. Μάλιστα δεν είναι λίγοι εκείνοι που πλέον ξέροντας ότι δεν προλαβαίνουν να προετοιμαστούν ή δεν πρόκειται να πάνε ή θα πάνε με τη λογική “ότι βρέξει ας κατεβάσει”.

Εγώ για να μην μείνω στην περιγραφή των γεγονότων να δώσω και κάποιες άλλες διαστάσεις στο όλο ζήτημα:

1ον) Η Πανελλήνια Ένωση Αδιορίστων Εκπαιδευτικών ξεκίνησε κινητοποιήσεις με αφορμή το συγκεκριμένο θέμα. Κατά τη γνώμη μου πολύ καλά κάνει. Το δίκιο κερδίζεται στο δρόμο.Αρκεί να συνεχιστεί και μετά τις εξετάσεις αυτή η κινητικότητα.

2ον) Η ΟΛΜΕ που είναι ρε παιδιά; Αυτοί δεν ασχολούνται με το αν στα σχολεία υπάρχουν ελλείψεις και το τι μάθημα γίνεται στα παιδιά; Δε τους ενδιαφέρει για τους αδιόριστους συναδέλφους τους; Αλλά ξέχασα, όταν μια ολόκληρη ομοσπονδία εδώ και χρόνια με τη στάση της εκφράζει την κυρίαρχη πολιτική, είναι λίγο δύσκολο να εκφράσει διαφορετική άποψη.

3ον) Γιατί να υπάρχει ΑΣΕΠ; Το ίδιο το κράτος δεν δίνει τα πτυχία στους εκπαιδευτικούς; Αν λοιπόν τους ζητάει να πιστοποιήσουν τις γνώσεις που το ίδιο-ΔΕΝ- τους δίνει, τότε απλά ομολογεί τη ΔΙΚΗ ΤΟΥ χρεωκοπία και όχι την ελλειματικότητα αυτών των ανθρώπων.

4ον) ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΠΑΣΟΚ- ΝΔ: Η αλυσίδα δείχνει ποιος είναι υπεύθυνος γι αυτό το χάλι. Απαξιώνουν προγραμματισμένα τη δημόσια εκπαίδευση και σε λίγο καιρό θα μπει η ιδιωτική πρωτοβουλία στα σχολεία και στις σχολές με όλες τις τιμές του σωτήρα. Ας έχει ο ελληνικός λαός τα μάτια του και τα αυτιά του ανοιχτά. Έρχονται ακόμα πιο δύσκολα, και όχι μόνο για τους εκπαιδετικούς. Ας οργανώσει την πάλη του και τις αντιδράσεις του προτού τον φέρουν προ τετελεσμένων. Γιατί, με αφορμή την κρίση, θα του φορτώσουν ακόμα περισσότερα στην καμπούρα του. Θα τους αφήσουμε;

photo by Rosino

Σας θυμίζει κάτι; Μάλλον το ΠΑΣΟΚ προ τετραετίας. Και η τωρινή στάση του ΠΑΣΟΚ, με διακηρύξεις περί δουλειάς και αποφυγής πανηγυρισμών, με προτεινόμενα μέτρα-ασπιρίνες για τον καρκίνο (αν εφαρμοστούν κι αυτά), με γενικόλογες διακηρύξεις περί ενδιαφέροντος για τον πολίτη, τι σας θυμίζει; Σωστά, τη Νέα Δημοκρατία προ τετραετίας.

Θέατρο του παραλόγου; Κάθε άλλο, απλή λογική αστικών κομμάτων που προσπαθούν να αιτιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Επειδή όμως θα συνεχίσουν έτσι(οι φίλοι τους οι επιχειρηματίες δε μπορούν να κάνουν παραχωρήσεις στον λαουτζίκο), είτε μόνοι τους, είτε με κυβερνήσεις συνεργασίας, ας έχουν υπόψη τους ότι το γαϊδούρι μπορεί να κάνει υπομονή όσο το φορτώνεις, αλλά ως ένα σημείο. Μετά έχουμε άλλα…Ας συνεχίσουν λοιπόν να σκάβουν μόνοι τους το λάκκο τους. Ο λαός περιμένει στη γωνία, κι ας μη φαίνεται ακόμη…

Άλλοι 8 εργάτες στον βωμό του κέρδους. Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω την οργή, την πίκρα, το θρήνο των οικογενειών των θυμάτων και των εργατών της ζώνης, όλων των εργαζόμενων που πηγαίνουν το πρωί στη δουλειά και δεν ξέρουν αν θα γυρίσουν σπίτι τους.
Δεν έχω όρεξη για μεγάλες αναλύσεις. Ξέρουμε ότι για μια ακόμη φορά κανείς δε θα πληρώσει για το έγκλημα, ή θα πληρώσουν αυτοί που έχουν τις λιγότερες ευθύνες. Κανένας υπουργός δε θα κάτσει στο σκαμνί. Κανένας εργοδότης. Όλα είναι καλώς καμωμένα. Θα τα ρίξουμε στην άτυχη στιγμή και καθαρίσαμε. Μόνο που αυτή η “άτυχη στιγμή”, επαναλαμβάνεται κάθε τρεις και λίγο. Όλως τυχαίως.
Μπορεί κάποιοι να νιώθουν ασφαλείς αυτοί τη στιγμή, τα κέρδη τους να ΣΤΑΖΟΥΝ ΑΙΜΑ ΕΡΓΑΤΩΝ, και να συνεχίζουν ακάθεκτοι, αφού κανείς από τα φιλαράκια τους που κατέχουν κυβερνητικές θέσεις δεν πρόκειται να τους πειράξει. Μην αισθάνεστε όμως και τόσο άνετοι. Γιατί θα έρθει η στιγμή που θα φροντίσουν για εσάς αυτοί που σήμερα τους στέλνετε στο τάφο.
Συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων. Και κανείς εργάτης να μην ξεχνάει αυτά τα εγκλήματα. Να τα θυμάται και να αγωνίζεται για αποκτήσει τον έλεγχο της ζωής του και της κοινωνίας του.
Υ.Γ. Αυτοί που τις προηγούμενες μέρες γέμιζαν με ψεύδη τα ΜΜΕ, δεν έχουν βγει ούτε καν να εκφράσουν τα συλλυπητήρια τους προς τις οικογένειες των θυμάτων. Να ποιοι είναι. Κατά το “οι Γερμανοί είναι φίλοι μας”, ε, “οι εφοπλιστές είναι οι φίλοι μας”…
Η φώτο από τον Ριζοσπάστη