Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.
Συνέχεια… »

Τελικά οι ιμπεριαλιστές τι έχουν; Μόνιμους συμμάχους ή μόνιμα συμφέροντα; Και μια ματιά να ρίξεις στην ιστορία καταλαβαίνεις οτι μάλλον το δεύτερο ισχύει. Έχω βαρεθεί να ακούω οτι οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. είναι σύμμαχοί μας. Εγώ θα ήθελα να μάθω από που ακριβώς συνάγεται αυτό το συμπέρασμα. Με αφορμή και τις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα της ΠΓΔΜ, διάβασα οτι η κυβέρνηση των ΗΠΑ μας έκανε συστάσεις. Του στυλ οτι το βέτο δε θα βοηθήσει στη λύση του προβλήματος, κι οτι η ΠΓΔΜ πρέπει απαραιτήτως να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ για να ενισχυθεί η “σταθερότητα” στην περιοχή. Μας “προέτρεψαν” επίσης να αναγνωρίσουμε το ψευδοκράτος του Κοσσόβου.
Το δεύτερο ερώτημα που έρχεται αβίαστα, μετά το πρώτο που έθεσα είναι το εξής. Αφού λοιπόν οι “σύμμαχοι” μας, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις όποιες θέσεις μας, γιατί θα έπρεπε να τους θεωρούμε συμμάχους και να τους υπηρετούμε πιστά; Δεν ξέρω τι κέρδη μπορεί να έχει το κεφάλαιο των βαλκανικών χωρών από τέτοιες επιλογές, όμως το σίγουρο είναι οτι οι λαοί αυτών των χωρών δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα. Στο τέλος μπορεί να τους βάλουν και να σκοτωθούνε για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα μιας χούφτας οικονομικών παραγόντων. Τους λαούς δεν πρέπει να τους ενδιαφέρει όμως αυτό γιατί οι ίδιοι είναι οι μεγάλοι χαμένοι μιας τέτοιας εξέλιξης.
Και μετά τα παραπάνω αναρωτιέμαι. Αν πάρουμε υπόψη και το βιοτικό επίπεδο των λαών της βαλκανικής-που οι περισσότεροι βρίσκονται ήδη στις αγκάλες της Ε.Ε.- για ποιο λόγο θα πρέπει να θεωρούν συμμάχους τους τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ; Μήπως πρέπει να έρθουν σε ρήξη με αυτούς τους οργανισμούς και τους ντόποιους εκπροσώπους τους; Γιατί διαφορετικά δεν πρόκειται ποτέ να κάνουν κουμάντο οι ίδιοι στον τόπο τους…
photo via ReneS