View Larger Map

Στην ειδησεογραφία αναφέρθηκε πρόσφατα ότι οι αδελφοί Κάστρο τάραξαν τα σοσιαλιστικά νερά του νησιού. Ο ένας ο Φιντέλ, είπε ότι ‘ο σοσιαλισμός δεν μας υπηρέτησε’ ή κάτι τέτοιο και ο άλλος ο Ραούλ εξήγγειλε ότι 500,000 με 1,000,000 εργαζόμενοι του δημοσίου τομέα θα περάσουν στον ιδιωτικό τομέα, και ότι θα επιτρέπονται οι προσλήψεις από ιδιώτες.
Έψαξα εναγωνίως να βρω σχόλια του ΚΚΕ (αλλά και του
ΣΥΡΙΖΑ) και δεν βρήκα τίποτα.
Έχετε κάποιους συνδέσμους για να παρακολουθήσουμε τον αριστερό σχολιασμό σε αυτές τις εξελίξεις;

ΧΑΘΗΚΕ: Ο νομπελίστας της ειρήνης Μπάρακ Ομπάμα. Πληροφορίες και κακοήθεις φήμες που τον θέλουν να να γνώριζε εκ των προτέρων τις διαθέσεις της Ισραηλινής κυβέρνησης για χτυπήματα εναντίον των ανθρωπιστικών αποστολών κρίνονται ως ανυπόστατες. Δεν είναι δυνατόν ένας νομπελίστας ειρήνης να συναινεί σε τέτοιες ενέργειες ακόμη κι αν προέρχονται από τον πιο αγαπημένο του σύμμαχο. Όπως έχουν αποδείξει και στο παρελθόν οι αμερικάνικες αρχές, σέβονται την ανθρώπινη ζωή, εξού και οι εισβολές σε Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ και η ανοχή στην κατοχή της Παλαιστίνης. Ειρηνόφιλε κύριε Ομπάμα, θα ζητήσετε την καταδίκη του Ισραήλ στον ΟΗΕ; Ή τον ΟΗΕ τον χρησιμοποιείτε μόνο για το Ιράν, την Κούβα και τη Β. Κορέα;
ΧΑΘΗΚΕ: Ο υπαλληλίσκος πρωθυπουργός της Ελλάδας, πρόεδρος της Σοσιαληστικής Διεθνούς, Γιώργος Παπανδρέου, αναζητείται επειγόντως για να κάνει έστω και μια τυπική δήλωση αναφορικά με την επίθεση των Ισραηλινών κομάντο στο “Στόλο της Ελευθερίας”. Που είσαι Γιωργάκη- έχουν δίκιο όσοι σε αποκαλούν έτσι- να υπερασπιστείς τις διεθνείς συνθήκες και θεσμούς που τόσο συχνά συνηθίζεις να επικαλείσαι και να υπερασπίζεσαι- στα λόγια, κι όποτε σε συμφέρει; Τώρα που επιβατικά στην ουσία πλοία δέχονται απρόκλητη επίθεση με πυρά από τα τσιράκια των φίλων σου των Αμερικάνων, που ακριβώς είσαι κρυμμένος; Α, υπάρχει και μια λεπτομέρεια που μάλλον διαφεύγει από τον πρωθυπουργό-υπάλληλο της Ελλάδας. Στην αποστολή αυτή συμμετέχουν συμπατριώτες μας-όχι Αμερικάνοι Γιώργο, Έλληνες εννοούσα- κάποιοι εκ των οποίων είναι πιθανότατα τραυματισμένοι. Θα ζητήσεις την απέλαση του ισραηλινού πρέσβη εντός 24ώρου Γιωργάκη; Αλλά να μου πεις, ο Ντομινίκ Στρος Καν είναι ο πραγματικός πρωθυπουργός αυτής της χώρας, οπότε ίσως είναι κάπως άδικο να ζητάμε από εσένα να προβείς σε τέτοιες ενέργειες…

Ελάχιστο χιούμορ θα μπορούσε να χωρέσει μετά τη σημερινή τρομοκρατική επίθεση του Ισραήλ στην ανθρωπιστική αποστολή που κατέπλεε στην Παλαιστίνη. Πλέον, η παγκόσμια οικονομική χούντα που βιώνουμε σχεδόν όλοι οι λαοί του κόσμου δε διστάζει να χρησιμοποιήσει και όπλα εναντίον αμάχων, δε διστάζει να σκοτώσει αγωνιστές και ακτιβιστές προκειμένου να επιβάλλει την “ταξη” και να συνετίσει τους άτακτους πολίτες που επιθυμούν να διαφοροποιηθούν έστω και λίγο από την οικονομική τους χούντα. Πλανώνται πλάνην οικτρά, και θα διαπιστώσουν ότι τέτοιες ενέργειες το μόνο που θα καταφέρουν είναι να εξαγριώσουν αυτούς που θέλοουν να υποτάξουν. Κροκοδείλια δάκρυα είναι σίγουρο ότι θα χύσουν οι ηθικοί αυτουργοί αυτής της επίθεσης, αλλά να ξέρουν ότι δεν μας ξεγελούν. Όπως δε μας ξεγελούν και τα πληρωμένα παπαγαλάκια τους τύπου CNN, που μιλούν για 10 τραυματίες ισραηλινούς αποκρύπτοντας τους νεκρούς ακτιβιστές. Ξεπερνούν τα όρια και εμείς αρχίζουμε να ξεπερνάμε τα δικά μας όρια υπομονής. Τα υπόλοιπα θα τα πούμε στο δρόμο. Λευτεριά στην Παλαιστίνη και σε όλους τους υπόδουλους λαούς!

28 Μαΐου στο ξενοδοχείο “Great Britain” στο Σύνταγμα οι Αζέροι της Ελλάδος γιόρτασαν την ημέρα της Απελευθέρωσης τους. Οικοδεσπότης ήταν ο πρέσβης Rahman Mustafoyev και η σύζυγός του. Στη βραδιά παραβρέθηκαν πρέσβεις και αντιπροσωπίες από την Τουρκία, Ρωσία, Ουζμπεκιστάν, Μολδαβίας Ιράν Γεωργίας.
Τι σημαίνει όμως η 28η Μαΐου για τους Αζέρους; Πρώτη φορά στην ιστορία του λαού τους ανακάλυπταν τι σημαίνει Δημοκρατία.
Το 1918 28 Μαΐου ιδρύθηκε η πρώτη δημοκρατία στον Καύκασο, και πρώτος λαός που το πέτυχε αυτό ήταν οι Αζέροι. Υπό αυτή τη μορφή το κράτος έμεινε ελεύθερο μόνο 2 χρόνια ώσπου και συμμετείχε στη Σοβιετική Ένωση.

7ο χρόνια μετά, το Αζερμπαϊτζάν ξανά ως ελεύθερη δημοκρατία από το 1990 γιορτάζει την 28η Μαΐου ως μέρα της Ελευθερίας.

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους από τα φτωχά λαϊκά στρώματα αυτής της χώρας να ισχυρίζονται ότι μόνο στη χώρα μας η οικονομική κατάσταση είναι σε τέτοια χάλια και ότι μόνο στην Ελλάδα τα προβλήματα του λαού είναι τόσο έντονα.
Είναι όμως πράγματι έτσι η κατάσταση; Μόνο στη χώρα μας έχουν οι εργαζόμενοι τόσα προβλήματα; Σίγουρα η Ελλάδα είναι μια περιφερειακή χώρα στο διεθνές κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να παρουσιάζονται πολλές περισσότερες στρεβλώσεις- γραφειοκρατία, μεγαλύτερα ποσοστά διαφθοράς κτλ. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι αναδιαρθρώσεις που αφαιρούν συνεχώς δικαιώματα δεν αφορούν μόνο τους Έλληνες εργαζόμενους. Μια εικόνα σε μια σειρά στοιχεία από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι ενδεικτική:
- Στη Γερμανία, μόλις πριν λίγα χρόνια, με το νόμο που ονομάστηκε “Χαρτς 4″, μια σειρά από παροχές που αφορούσαν τους ανέργους-επίδομα ανεργίας, περίθαλψη, δικαίωμα παραμονής στα ταμεία ανεργίας- μειώθηκαν περίπου στο 50%. Η ανεργία στη χώρα που θεωρείται οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης έχει σκαρφαλώσει στο 8,7% και περίπου το 11% του πληθυσμού βρίσκεται στα όρια της φτώχειας. Επίσης το όριο συνταξιοδότησης έχει ανέβει στα 67 χρόνια.
- Στη Γαλλία χαρακτηριστικό παράδειγμα των εργασιακών ανατροπών είναι η περίπτωση της ιδιωτικοποιημένης πλέον France Telecom. Εργαζόμενοι εξωθούνται σε παραίτηση λόγω της πίεσης που ασκείται ενώ περίπου 40 έχουν αυτοκτονήσει. Επίσης έχει ανοίξει εμμέσως πλην σαφώς συζήτηση για την κατάργηση της μονιμόνητας των εργαζόμενων στο δημόσιο.Αλλά και στο χώρο της παιδείας τα πράγματα δεν είναι πιο ρόδινα. Η γαλλική κυβέρνηση αποφάσισε από τη νέα σχολική χρονιά να κλείσει όσα σχολεία έχουν λιγότερους από 200 μαθητές, γιατί είναι ασύμφορο το οικονομικό κόστος!!!
- Στη Βρετανία συζητείται η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης στα 67 χρόνια, ενώ η βασική συνταξη κινείται λίγο πάνω από τα 400 ευρώ.
- Στην Πορτογαλία οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων θα έχουν φέτος μηδενικές αυξήσεις ενώ τόσο σε αυτή τη χώρα όσο και στην Ισπανία συζητείται να καθιερωθούν ακόμα και συμβάσεις εργασίας ανά μέρα!!! Στην Ισπανία πάγωσαν επίσης οι μισθοί και τα επιδόματα, ενώ προωθείται με ταχύτερους ρυθμούς η ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, με την ενίσχυση των γραφείων ενοικίασης εργαζομένων.
- Στην Ιρλανδία μεγάλες ήταν οι περικοπές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλωνμ, από 5 έως 8%.

Είναι εμφανές λοιπόν ότι ζητήματα όπως το μισθολογικό, η ανεργία, η κοινωνική ασφάλιση, δεν είναι προβλήματα των εργαζόμενων στην Ελλάδα. Είναι προβλήματα πανευρωπαϊκά. Μέχρι πριν μερικά χρόνια ακούγαμε για το ιρλανδικό θαύμα. Τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν μια φούσκα, όπως και η ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.
Επομένως, όλα δείχνουν ότι το πρόβλημα είναι δομικό. Κάποιοι παράγουν και φυτοζωούν, και κάποιοι άλλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια. Αν δεν αλλάξει αυτό, οι λαοί των χωρών της Ε.Ε. θα βλέπουν καθημερινά το επίπεδο διαβίωσής τους να χειροτερεύει. Είτε με κρίση, είτε χωρίς κρίση.

Πηγή φωτογραφίας

photo by karpidis

Ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην αγορά τα τελευταία χρόνια, ήταν κάτι παραπάνω από πασιφανές. Αφενός, η αλόγιστη παροχή κάθε είδους δανείων με επισφαλείς εγγυήσεις από πλευράς δανειοληπτών σε μια εύθραυστη παγκόσμια οικονομία η οποία λειτουργούσε ανεξέλεγκτα και δίχως δίχτυ ασφαλείας. Αφετέρου η δράση των υψηλόβαθμων στελεχών του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι με μόνο στόχο την συσσώρευση ατομικού πλούτου, οδηγήθηκαν στην απληστία η οποία και εν τέλει τους τύφλωσε.

Η κατάρρευση δεν άργησε να έρθει. Το ίδιο και η κρατική παρέμβαση για να σωθεί ο ιδιωτικός τομέας που οδηγήθηκε στην χρεοκοπία. Η τάση αυτή κυριάρχησε και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Καταρχήν, μεμονωμένα από τα κράτη μέλη που έσπευσαν να διασώσουν ισχυρές τράπεζες. Ακολούθησαν οι αποφάσεις ισχυρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η κρατική παρέμβαση επισημοποιήθηκε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Λειτούργησαν οι αγορές μόνες τους πριν τη κατάρρευση; Όχι. Σε μεγάλο βαθμό υποκινήθηκαν από το κράτος. Οι περιπτώσεις των περιβόητων Freddie Mac και Fannie May στις ΗΠΑ είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα κρατικής παρέμβασης. Ποιος άλλωστε μπορεί να ξεχάσει ότι και στην Ελλάδα τα φθηνά στεγαστικά δάνεια αναδείχθηκαν ως πολιτικό επιχείρημα στις ευρωεκλογές του 1999;

Αποτελεί η κρατική παρέμβαση «σανίδα σωτηρίας» για το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα; Η χρηματιστηριακή αγορά αντέδρασε θετικά. Λογικό αφού είδε τον «χάρο με τα μάτια». Στην πραγματικότητα όμως δεν μπορεί να είναι. Για τον απλούστατο λόγο ότι καμμία κρατική οικονομία δεν μπορεί να αντέξει το βάρος τόσων προβληματικών επιχειρήσεων με αμφίβολη, αν όχι μηδενική αξία (ποιος αλήθεια μπορεί να προσδιορίσει την αξία που έχουν σήμερα τα «τοξικά» προϊόντα που παρήγαγαν όλες αυτές οι επιχειρήσεις;). Φοβάμαι αν συνεχιστεί αυτή η τάση, τα κράτη που επιχειρούν να σώσουν χρεοκοπημένες επιχειρήσεις το μόνο που θα πετύχουν είναι να αυξήσουν τον δανεισμό τους. Οπότε μια νέα μεγαλύτερη κρίση θα κάνει την εμφάνισή της και θα απειλεί όχι επιχειρήσεις αλλά χρεοκοπημένα κράτη. Και φυσικά όλους τους φορολογούμενους.

Βασίλης Φεύγας, Πολιτικός Επιστήμονας, Σύμβουλος Πολιτικής Στρατηγικής και Επικοινωνίας

Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.

Η ηγεσία του ΚΚΒ πολύ έξυπνα απέφυγε την αριστερή ‘αρρώστια’ της δημιουργίας ειδώλων και προσωπικών  ‘καλτ’. Η εξουσία είναι κατανεμημένη ανάμεσα στο κόμμα, τον πρόεδρο της χώρας και τον πρωθυπουργό, και παρά το γεγονός ότι όλοι τους αγωνίστηκαν ενάντια στους Αμερικάνους και πρωτοστάτησαν στον εμφύλιο, έχουν κρατήσει ένα αξιοθαύμαστα χαμηλό προφίλ.

Ακόμη και στο θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας το ΚΚΒ άφησε τους κατοίκους ελεύθερους να επιλέξουν την θρησκεία τους με αποτέλεσμα η τοπική θρησκεία να αναπτυχθεί σχετικά ανενόχλητη.

Είναι όλα τόσο ρόδινα; Μα πού υπάρχει ο παράδεισος για να υπάρξει στο Βιετνάμ;
Η υποδομή της χώρας (Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, τηλεπικοινωνίες, αεροδρόμιο , λιμάνια) προσπαθεί να ακολουθήσει την οικονομική ανάπτυξή του ιδιωτικού τομέα αλλά ακόμα υστερεί.
Η μονοπώληση της εξουσίας απο το ΚΚΒ έχει καλλιεργήσει την διαφθορά στον δημόσιο τομέα, οι δωροδοκίες είναι συχνό φαινόμενο.
Το Βιετνάμ τώρα ανοίγεται στον κόσμο και η οικονομία του δεν έχει δοκιμαστεί σε διεθνείς οικονομικές κρίσεις.Δεν έχουν δυναμώσει οι ανεξάρτητοι θεσμοί που θα ελέγξουν ή θα αποτρέψουν παρεκτροπές στο ανώριμο τραπεζικό και οικονομικό σύστημα. Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα και πολλά μπορούν να πάνε λάθος, υπάρχουν ακόμα θύλακες φτώχειας και ένα περιορισμένο αλλά όχι αμελητέο μειονοτικό πρόβλημα.
Όμως σε σύγκριση με την διαχείριση της εξουσίας από τα ΚΚ Βόρειας Κορέας, Κούβας και Ανατολικής Ευρώπης  (πριν την πτώση τους) το ΚΚΒ έχει καταφέρει όσα ονειρεύεται ο κάθε κομμουνιστής ανά τον κόσμο.

Μόνο που δεν το κατάφερε ακολουθώντας την θρησκεία του Μαρξ και του Ένγκελς ή την ανέμελη επαναστατικότητα του Φιντέλ και του Τσε.
Και αυτό κάθεται άσχημα για όλους τους Έλληνες Αριστερούς. Το δημώδες ‘τουμπεκί’ έχουν εφαρμόσει οι Έλληνες Αριστεροί για το Βιετνάμ. Πολλοί από αυτούς θα σκέφτονται ότι το ΚΚΒ έχει ξεπουληθεί, είναι κομμουνιστές ‘γιαλαντζί’ , δεν είναι γνήσιοι όπως οι Έλληνες σύντροφοί.

Και μόνο ότι οι σημερινοί Έλληνες κομμουνιστές που το μόνο που έχουν κάνει είναι πορείες και διαδηλώσεις , κρίνουν Κομμουνιστές που έχουν νικήσει τους Αμερικανούς (τον ιμπεριαλισμό γενικότερα) στο πεδίο της μάχης, και έχουν διαχειριστεί την εξουσία για 33 χρόνια και έχουν βγάλει τον λαό τους από την φτώχεια με βιώσιμο τρόπο, δείχνει την φαιδρότητα της δήθεν Αριστεράς που έχουμε στην Ελλάδα.

Τι να πει κανείς;….Ας απευθύνουμε έναν χαιρετισμό στον Ελληνάρα Αριστερό. Οι παρωπίδες του και αν σκουριάσουν, το βλέμμα θα παραμείνει κολλημένο στο παρελθόν.Τι κρίμα να μην μπορεί να γίνει και ένα outsourcing και στον χώρο Αριστερά.

Τις τρεις τελευταίες εβδομάδες στην Αργεντινή, οι μεγαλοϊδιοκτήτες γης της χώρας (τσιφλικάδες) έχουν ξεσηκωθεί, ακόμη και με τα όπλα, εναντίον ενός φόρου που επιβλήθηκε στους “έχοντες και κατέχοντες”.

Συνεχίζεται η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης και της προέδρου Cristina Fernández de Kirchner. Σ’ αυτή την προσπάθεια η δεξιάς επικαλείται τα γνωστά περί “κομμουνιστικού κινδύνου” και θέλει να συμπαρασύρει στην εξέγερση τους μικροϊδιοκτήτες γης.

Πρόκειται για τις ίδιες δολοπλοκίες αποσταθεροποίησης που ήδη χρησιμοποιούνται στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και όπου στη Λατινική Αμερική εκλέγονται κυβερνήσεις χωρίς την άμεση εξάρτηση από τις ΕΠΑ. Πρόκειται για την ιστορική πορεία της εξουσίας στην Αργεντινή. Την υπόθεση της γης και των γεωργικών κερδών από την εύφορη πεδιάδα που παράγει τροφή για 370 εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά δεν αρκεί για τα 37 εκατομμύρια των Αργεντινών.Από τη δικτατορία έως τη νεοφιλελεύθερη εποχή οι αργεντινές γεωργικές εκτάσεις – εκατομμυρίων στρεμμάτων – μετασχηματίστηκαν σε εκτάσεις βιομηχανοποιημένης παραγωγής μεταλλαγμένης σόγιας και μεταλλαγμένων σπόρων ηλιοτρόπιου για εξαγωγές. Ένα πραγματικό χρυσορυχείο για τους μεγαλοϊδιοκτήτες και τα καρτέλ, που όμως δεν προσφέρει τίποτα στην Αργεντινή: ούτε εργασία, ούτε τρόφιμα.

Η εξέγερση ξεκίνησε όταν η Cristina Fernández καθόρισε έναν ανταποδοτικό φόρο για τις εξαγωγές μεταλλαγμένης σόγιας και σπόρων ηλιοτρόπιου.Ήταν ένα σκληρό κτύπημα στους τσιφλικάδες και τις πολυεθνικές, ειδικότερα αυτές των ΕΠΑ. Οι γεωργικές ενώσεις των τσιφλικάδων κορύφωσαν τον “αγώνα” τους ορίζοντας την 24 Μάρτη ως «Βραδιά των 4×4», σχηματίζοντας 400 μπλόκα, με τα υπερπολυτελή τους τζιπ, αποκλεισμού της πρωτεύουσας από την τροφοδοσία τροφίμων (κρέας, γάλα, ψωμί).

Τα ΜΜΕ, τα οποία ελέγχει η αντιπολίτευση, καταδίκαζαν επί δεξιάς ανέκαθεν τα μπλοκ αποκλεισμών με την αιτιολογία ότι θίγονται οι λαϊκές τάξεις και τα κοινωνικά δικαιώματα (απεργία εργαζομένων στη ΔΕΗ, στους ΟΤΑ κλπ. στην Ελλάδα, μας θυμίζει κάτι και σ’ εμάς;). Τώρα στηρίζουν ανοικτά την εξέγερση των πλουσίων. Συμπαρατάσσονται με τους τσιφλικάδες και τις πολυεθνικές, υποστηρίζοντας τους αποκλεισμούς και έχουν πάψει να μιλούν για “χάος” και “τρομοκρατία”!

Σήμερα στην Αργεντινή έχουμε το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε το 1973 εναντίον του Salvador Allende, με την «Βραδιά των Φορτηγατζήδων» κι εκείνο το αποτυχημένο πραξικόπημα για το πετρέλαιο (Καράκας 2002).

Ο πληθωρισμός στην Αργεντινή παραμένει το τέρας που φοβίζει τους πάντες. Αλλά οι λαϊκές δυνάμεις που στηρίζουν την Cristina Fernández έδωσαν τη δική τους απάντηση την Τετάρτη 2 Απρίλη. Μια τεράστια συγκέντρωση-διαδήλωση ήταν η αντίδραση του λαού που στηρίζει την πρόεδρο. Στην περίφημη Plaza de Mayo (Πλατεία του Μάη) ήταν η «Βραδιά εναντίον του αποκλεισμού από τους Τσιφλικάδες» και το κεντρικό σύνθημα: «Σταματήστε να προσβάλετε το λαό».

Νίκος Κλειτσίκας

http://www.nikosklitsikas.gr/

photo via longhorndave

Σήμερα, με την κατευθυνόμενη πληροφόρηση μπορεί κάποιος να σκεφτεί έναν μεγαλύτερο υποκριτή από τον Robert Ménard, ηγέτη της οργάνωσης Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα ;
Γιατί όλα τα ΜΜΕ – στην Ελλάδα – καταλαμβάνονται σήμερα από “αμνησία” σε σχέση με τον Robert Ménard και την οργάνωση Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα (RSF);
Ο κ. Ménard και οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πριν από έναν περίπου μήνα καταγγέλθηκαν από την UNESCO γιατί καπηλεύθηκαν την αιγίδα της οργάνωσης.
Ποιος άραγε είναι ο βασικός χρηματοδότης των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα;
Ο ίδιος ο Robert Ménard παραδέχθηκε ότι η χρηματοδότηση της οργάνωσής του γίνεται από την National Endowment for Democracy – NED . Η NED, όπως και η CIA, είναι γνωστό πρακτορείο που έχει ως βασική ασχολία την “αλλαγή καθεστώτων” σύμφωνα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Πρόκειται για Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που όμως ίδρυσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ορισμένες πληροφορίες στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν και στην ιστοσελίδα “ANTI WEBLOG”.
Οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα υποστηρίζουν ΟΛΕΣ εκείνες τις υποθέσεις που ταυτίζονται με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Μόνιμος στόχος της οργάνωσης η Κούβα, χθες το Ιράκ, σήμερα η Κίνα.
Η οριστική αποκάλυψη του βρόμικου ρόλου της οργάνωσης έγινε σε εκπομπή της γαλλικής ραδιοφωνίας (26 Αυγούστου 2007), όπου ο Ménard, αρχηγός της RSF, τάχθηκε υπέρ της νομιμοποίησης των βασανιστηρίων. Η ραδιοφωνική εκπομπή βρίσκεται εδώ και είναι πλήρως αποκαλυπτική! Στην υπόλοιπη Ευρώπη αυτή η συγκλονιστική ομολογία του έμμισθου Robert Ménard θάφτηκε από τα ΜΜΕ. Εξαίρεση η καταγγελία του Ιταλού δημοσιογράφου Franco Carlini στην εφημερίδα “Il Manifesto” (28/08/2007). Δυστυχώς, το άρθρο του Carlini αποτελεί τη μόνη καταγγελία από μια μεγάλη και έγκυρη εφημερίδα της Ευρώπης.
Σ’ εκείνη την εκπομπή – αξίζει κάποιος να την ακούσει από το διαδίκτυο – ξεδιάντροπα ο Robert Ménard, αρχηγός των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, αναφερόμενος σε ορισμένους από τους μεγάλους βασανιστές της σύγχρονης ιστορίας (Βιντέλα και Πινοσέτ) τονίζει: «Αν είχαν όμηρο την κόρη μου δεν θα υπήρχε κανένα όριο, σας το λέω και το επαναλαμβάνω, να γίνουν βασανιστήρια». Με τη φράση “κανένα όριο”, ο υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ménard, περιλαμβάνει τις απαγωγές, συλλήψεις, βασανισμούς, εξαφανίσεις χιλιάδων αθώων, που είχαν συγγενική σχέση, ή υπήρχαν υποψίες πως σχετίζονταν με τους λεγόμενους «τρομοκράτες». Ο Ménard υπερασπίζεται αυτό που έκαναν οι Γάλλοι στην Αλγερία και την Ινδοκίνα, από τους πρώτους διδάξαντες, και κατόπιν έγινε “νόμος” από τους βασανιστές της Λατινικής Αμερικής εκπαιδευμένους στις ΗΠΑ.
Η εφημερίδα “Il Manifesto”, επισημαίνοντας πως ο Ménard χρηματοδοτείται από την CIA για να καλύψει υποθέσεις ή για να σιωπήσει, στοιχειοθετεί την αγωνία του να κατασκευάσει μια ιδεολογική βάση δικαιολόγησης του Γκουαντάναμο, με τη φράση του: «δεν πρόκειται για μια υπόθεση ιδεών ή αρχών, αλλά πολέμου».
Υπάρχουν σ’ ολόκληρο τον κόσμο εκατοντάδες εθελοντές της οργάνωσης Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα που πιστεύουν ότι η οργάνωση είναι ανεξάρτητη και εργάζεται για την ελευθερία της έκφρασης. Τώρα θα πρέπει να ανοίξουν τα μάτια τους και να επιλέξουν: συνένοχη σιωπή, ή να απαιτήσουν εξηγήσεις από τον περιβόητο υποκριτή Robert Ménard!

Νίκος Κλειτσίκας

http://www.nikosklitsikas.gr/

Τελικά οι ιμπεριαλιστές τι έχουν; Μόνιμους συμμάχους ή μόνιμα συμφέροντα; Και μια ματιά να ρίξεις στην ιστορία καταλαβαίνεις οτι μάλλον το δεύτερο ισχύει. Έχω βαρεθεί να ακούω οτι οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. είναι σύμμαχοί μας. Εγώ θα ήθελα να μάθω από που ακριβώς συνάγεται αυτό το συμπέρασμα. Με αφορμή και τις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα της ΠΓΔΜ, διάβασα οτι η κυβέρνηση των ΗΠΑ μας έκανε συστάσεις. Του στυλ οτι το βέτο δε θα βοηθήσει στη λύση του προβλήματος, κι οτι η ΠΓΔΜ πρέπει απαραιτήτως να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ για να ενισχυθεί η “σταθερότητα” στην περιοχή. Μας “προέτρεψαν” επίσης να αναγνωρίσουμε το ψευδοκράτος του Κοσσόβου.
Το δεύτερο ερώτημα που έρχεται αβίαστα, μετά το πρώτο που έθεσα είναι το εξής. Αφού λοιπόν οι “σύμμαχοι” μας, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις όποιες θέσεις μας, γιατί θα έπρεπε να τους θεωρούμε συμμάχους και να τους υπηρετούμε πιστά; Δεν ξέρω τι κέρδη μπορεί να έχει το κεφάλαιο των βαλκανικών χωρών από τέτοιες επιλογές, όμως το σίγουρο είναι οτι οι λαοί αυτών των χωρών δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα. Στο τέλος μπορεί να τους βάλουν και να σκοτωθούνε για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα μιας χούφτας οικονομικών παραγόντων. Τους λαούς δεν πρέπει να τους ενδιαφέρει όμως αυτό γιατί οι ίδιοι είναι οι μεγάλοι χαμένοι μιας τέτοιας εξέλιξης.
Και μετά τα παραπάνω αναρωτιέμαι. Αν πάρουμε υπόψη και το βιοτικό επίπεδο των λαών της βαλκανικής-που οι περισσότεροι βρίσκονται ήδη στις αγκάλες της Ε.Ε.- για ποιο λόγο θα πρέπει να θεωρούν συμμάχους τους τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ; Μήπως πρέπει να έρθουν σε ρήξη με αυτούς τους οργανισμούς και τους ντόποιους εκπροσώπους τους; Γιατί διαφορετικά δεν πρόκειται ποτέ να κάνουν κουμάντο οι ίδιοι στον τόπο τους…
photo via ReneS

Απ’ ό,τι φαίνεται το ζήτημα με τα Σκόπια οδεύει προς τη λύση του. Θα είναι άραγε μία λύση που θα “θέσει την υπόθεση στο αρχείο” ή θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή και θα δικαιολογήσει μακροπρόθεσμα την ανάμειξη άλλων λαών στα σύνορά μας?

Το δυστυχές στη συγκυρία αυτή είναι ότι τα κόμματα της Βουλής, σε μία πρωτοφανή επίδειξη προχειρότητας, σπεύδει το καθένα να εμφανιστεί ως νικητής των θέσεών του. Παραγνωρίζουν όμως ότι σήμερα το 70,4% των Ελλήνων απορρίπτει το ενδεχόμενο να περιλαμβάνεται ο όρος Μακεδονία στο όνομα της ΠΓΔΜ, ενώ το 66,6% λέει “όχι” στη διπλή ονομασία .

Το έχω ξαναγράψει ότι η παρουσία αλλοφύλων σε τοποθεσία με ελληνικό όνομα, το μόνο που σημαίνει είναι κατάληψη ελληνικών εδαφών. Και να τώρα που καλούμαστε όχι μόνο να το ανεχθούμε αλλά και να πάψουμε να χαρακτηρίζουμε ως Μακεδονικό οτιδήποτε προέρχεται από την εντός των συνόρων μας Μακεδονία.

Ασφαλώς και δε γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους του ζητήματος, όπως τις γνωρίζουν οι ειδικοί επί του θέματος αλλά αν όλες οι επιμέρους απόψεις για τη λύση του προβλήματος συνοψίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες (α) αδιαφορία, β) επιθετική πολιτική, γ) οικονομική τους αφομοίωση), θεωρώ ότι η α) και η γ) απλώς βάζουν την υπόθεση στο αρχείο και μάλιστα απέναντι σε μία χώρα κατά πάντα ασθενέστερη σε σχέση με την Ελλάδα.

Ένα πάντως είναι σίγουρο: ότι ανάμεσα στα ανωτέρω ποσοστά του 70,4% και του 66,6%, σύμφωνα με τους νόμους της στατιστικής (που δεν τους κατέχω και πολύ καλά) σίγουρα θα συγκαταλέγονται εργάτες, αγρότες, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.
photo via gemteck1