Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους από τα φτωχά λαϊκά στρώματα αυτής της χώρας να ισχυρίζονται ότι μόνο στη χώρα μας η οικονομική κατάσταση είναι σε τέτοια χάλια και ότι μόνο στην Ελλάδα τα προβλήματα του λαού είναι τόσο έντονα.
Είναι όμως πράγματι έτσι η κατάσταση; Μόνο στη χώρα μας έχουν οι εργαζόμενοι τόσα προβλήματα; Σίγουρα η Ελλάδα είναι μια περιφερειακή χώρα στο διεθνές κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να παρουσιάζονται πολλές περισσότερες στρεβλώσεις- γραφειοκρατία, μεγαλύτερα ποσοστά διαφθοράς κτλ. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι αναδιαρθρώσεις που αφαιρούν συνεχώς δικαιώματα δεν αφορούν μόνο τους Έλληνες εργαζόμενους. Μια εικόνα σε μια σειρά στοιχεία από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, είναι ενδεικτική:
- Στη Γερμανία, μόλις πριν λίγα χρόνια, με το νόμο που ονομάστηκε “Χαρτς 4″, μια σειρά από παροχές που αφορούσαν τους ανέργους-επίδομα ανεργίας, περίθαλψη, δικαίωμα παραμονής στα ταμεία ανεργίας- μειώθηκαν περίπου στο 50%. Η ανεργία στη χώρα που θεωρείται οικονομική ατμομηχανή της Ευρώπης έχει σκαρφαλώσει στο 8,7% και περίπου το 11% του πληθυσμού βρίσκεται στα όρια της φτώχειας. Επίσης το όριο συνταξιοδότησης έχει ανέβει στα 67 χρόνια. Συνέχεια… »

photo by karpidis

Ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στην αγορά τα τελευταία χρόνια, ήταν κάτι παραπάνω από πασιφανές. Αφενός, η αλόγιστη παροχή κάθε είδους δανείων με επισφαλείς εγγυήσεις από πλευράς δανειοληπτών σε μια εύθραυστη παγκόσμια οικονομία η οποία λειτουργούσε ανεξέλεγκτα και δίχως δίχτυ ασφαλείας. Αφετέρου η δράση των υψηλόβαθμων στελεχών του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι με μόνο στόχο την συσσώρευση ατομικού πλούτου, οδηγήθηκαν στην απληστία η οποία και εν τέλει τους τύφλωσε.

Η κατάρρευση δεν άργησε να έρθει. Το ίδιο και η κρατική παρέμβαση για να σωθεί ο ιδιωτικός τομέας που οδηγήθηκε στην χρεοκοπία. Η τάση αυτή κυριάρχησε και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Καταρχήν, μεμονωμένα από τα κράτη μέλη που έσπευσαν να διασώσουν ισχυρές τράπεζες. Ακολούθησαν οι αποφάσεις ισχυρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου η κρατική παρέμβαση επισημοποιήθηκε με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.

Συνέχεια… »

Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.
Συνέχεια… »

Τις τρεις τελευταίες εβδομάδες στην Αργεντινή, οι μεγαλοϊδιοκτήτες γης της χώρας (τσιφλικάδες) έχουν ξεσηκωθεί, ακόμη και με τα όπλα, εναντίον ενός φόρου που επιβλήθηκε στους “έχοντες και κατέχοντες”.

Συνεχίζεται η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης και της προέδρου Cristina Fernández de Kirchner. Σ’ αυτή την προσπάθεια η δεξιάς επικαλείται τα γνωστά περί “κομμουνιστικού κινδύνου” και θέλει να συμπαρασύρει στην εξέγερση τους μικροϊδιοκτήτες γης.

Πρόκειται για τις ίδιες δολοπλοκίες αποσταθεροποίησης που ήδη χρησιμοποιούνται στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και όπου στη Λατινική Αμερική εκλέγονται κυβερνήσεις χωρίς την άμεση εξάρτηση από τις ΕΠΑ. Πρόκειται για την ιστορική πορεία της εξουσίας στην Αργεντινή. Την υπόθεση της γης και των γεωργικών κερδών από την εύφορη πεδιάδα που παράγει τροφή για 370 εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά δεν αρκεί για τα 37 εκατομμύρια των Αργεντινών.Από τη δικτατορία έως τη νεοφιλελεύθερη εποχή οι αργεντινές γεωργικές εκτάσεις – εκατομμυρίων στρεμμάτων – μετασχηματίστηκαν σε εκτάσεις βιομηχανοποιημένης παραγωγής μεταλλαγμένης σόγιας και μεταλλαγμένων σπόρων ηλιοτρόπιου για εξαγωγές. Ένα πραγματικό χρυσορυχείο για τους μεγαλοϊδιοκτήτες και τα καρτέλ, που όμως δεν προσφέρει τίποτα στην Αργεντινή: ούτε εργασία, ούτε τρόφιμα.

Η εξέγερση ξεκίνησε όταν η Cristina Fernández καθόρισε έναν ανταποδοτικό φόρο για τις εξαγωγές μεταλλαγμένης σόγιας και σπόρων ηλιοτρόπιου.Ήταν ένα σκληρό κτύπημα στους τσιφλικάδες και τις πολυεθνικές, ειδικότερα αυτές των ΕΠΑ. Οι γεωργικές ενώσεις των τσιφλικάδων κορύφωσαν τον “αγώνα” τους ορίζοντας την 24 Μάρτη ως «Βραδιά των 4×4», σχηματίζοντας 400 μπλόκα, με τα υπερπολυτελή τους τζιπ, αποκλεισμού της πρωτεύουσας από την τροφοδοσία τροφίμων (κρέας, γάλα, ψωμί).
Συνέχεια… »

Σήμερα, με την κατευθυνόμενη πληροφόρηση μπορεί κάποιος να σκεφτεί έναν μεγαλύτερο υποκριτή από τον Robert Ménard, ηγέτη της οργάνωσης Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα ;
Γιατί όλα τα ΜΜΕ – στην Ελλάδα – καταλαμβάνονται σήμερα από “αμνησία” σε σχέση με τον Robert Ménard και την οργάνωση Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα (RSF);
Ο κ. Ménard και οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πριν από έναν περίπου μήνα καταγγέλθηκαν από την UNESCO γιατί καπηλεύθηκαν την αιγίδα της οργάνωσης.
Ποιος άραγε είναι ο βασικός χρηματοδότης των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα;
Ο ίδιος ο Robert Ménard παραδέχθηκε ότι η χρηματοδότηση της οργάνωσής του γίνεται από την National Endowment for Democracy – NED . Η NED, όπως και η CIA, είναι γνωστό πρακτορείο που έχει ως βασική ασχολία την “αλλαγή καθεστώτων” σύμφωνα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Πρόκειται για Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που όμως ίδρυσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ορισμένες πληροφορίες στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν και στην ιστοσελίδα “ANTI WEBLOG”.
Οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα υποστηρίζουν ΟΛΕΣ εκείνες τις υποθέσεις που ταυτίζονται με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Μόνιμος στόχος της οργάνωσης η Κούβα, χθες το Ιράκ, σήμερα η Κίνα.
Η οριστική αποκάλυψη του βρόμικου ρόλου της οργάνωσης έγινε σε εκπομπή της γαλλικής ραδιοφωνίας (26 Αυγούστου 2007), όπου ο Ménard, αρχηγός της RSF, τάχθηκε υπέρ της νομιμοποίησης των βασανιστηρίων. Η ραδιοφωνική εκπομπή βρίσκεται εδώ και είναι πλήρως αποκαλυπτική! Στην υπόλοιπη Ευρώπη αυτή η συγκλονιστική ομολογία του έμμισθου Robert Ménard θάφτηκε από τα ΜΜΕ. Εξαίρεση η καταγγελία του Ιταλού δημοσιογράφου Franco Carlini στην εφημερίδα “Il Manifesto” (28/08/2007) Συνέχεια… »

Τελικά οι ιμπεριαλιστές τι έχουν; Μόνιμους συμμάχους ή μόνιμα συμφέροντα; Και μια ματιά να ρίξεις στην ιστορία καταλαβαίνεις οτι μάλλον το δεύτερο ισχύει. Έχω βαρεθεί να ακούω οτι οι ΗΠΑ και η Ε.Ε. είναι σύμμαχοί μας. Εγώ θα ήθελα να μάθω από που ακριβώς συνάγεται αυτό το συμπέρασμα. Με αφορμή και τις τελευταίες εξελίξεις στο ζήτημα της ΠΓΔΜ, διάβασα οτι η κυβέρνηση των ΗΠΑ μας έκανε συστάσεις. Του στυλ οτι το βέτο δε θα βοηθήσει στη λύση του προβλήματος, κι οτι η ΠΓΔΜ πρέπει απαραιτήτως να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ για να ενισχυθεί η “σταθερότητα” στην περιοχή. Μας “προέτρεψαν” επίσης να αναγνωρίσουμε το ψευδοκράτος του Κοσσόβου.
Το δεύτερο ερώτημα που έρχεται αβίαστα, μετά το πρώτο που έθεσα είναι το εξής. Αφού λοιπόν οι “σύμμαχοι” μας, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις όποιες θέσεις μας, γιατί θα έπρεπε να τους θεωρούμε συμμάχους και να τους υπηρετούμε πιστά; Δεν ξέρω τι κέρδη μπορεί να έχει το κεφάλαιο των βαλκανικών χωρών από τέτοιες επιλογές, όμως το σίγουρο είναι οτι οι λαοί αυτών των χωρών δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα. Στο τέλος μπορεί να τους βάλουν και να σκοτωθούνε για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα μιας χούφτας οικονομικών παραγόντων. Τους λαούς δεν πρέπει να τους ενδιαφέρει όμως αυτό γιατί οι ίδιοι είναι οι μεγάλοι χαμένοι μιας τέτοιας εξέλιξης.
Και μετά τα παραπάνω αναρωτιέμαι. Αν πάρουμε υπόψη και το βιοτικό επίπεδο των λαών της βαλκανικής-που οι περισσότεροι βρίσκονται ήδη στις αγκάλες της Ε.Ε.- για ποιο λόγο θα πρέπει να θεωρούν συμμάχους τους τις ΗΠΑ, την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ; Μήπως πρέπει να έρθουν σε ρήξη με αυτούς τους οργανισμούς και τους ντόποιους εκπροσώπους τους; Γιατί διαφορετικά δεν πρόκειται ποτέ να κάνουν κουμάντο οι ίδιοι στον τόπο τους…
photo via ReneS

Απ’ ό,τι φαίνεται το ζήτημα με τα Σκόπια οδεύει προς τη λύση του. Θα είναι άραγε μία λύση που θα “θέσει την υπόθεση στο αρχείο” ή θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή και θα δικαιολογήσει μακροπρόθεσμα την ανάμειξη άλλων λαών στα σύνορά μας?

Το δυστυχές στη συγκυρία αυτή είναι ότι τα κόμματα της Βουλής, σε μία πρωτοφανή επίδειξη προχειρότητας, σπεύδει το καθένα να εμφανιστεί ως νικητής των θέσεών του. Παραγνωρίζουν όμως ότι σήμερα το 70,4% των Ελλήνων απορρίπτει το ενδεχόμενο να περιλαμβάνεται ο όρος Μακεδονία στο όνομα της ΠΓΔΜ, ενώ το 66,6% λέει “όχι” στη διπλή ονομασία .

Το έχω ξαναγράψει ότι η παρουσία αλλοφύλων σε τοποθεσία με ελληνικό όνομα, το μόνο που σημαίνει είναι κατάληψη ελληνικών εδαφών. Και να τώρα που καλούμαστε όχι μόνο να το ανεχθούμε αλλά και να πάψουμε να χαρακτηρίζουμε ως Μακεδονικό οτιδήποτε προέρχεται από την εντός των συνόρων μας Μακεδονία.

Ασφαλώς και δε γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους του ζητήματος, όπως τις γνωρίζουν οι ειδικοί επί του θέματος αλλά αν όλες οι επιμέρους απόψεις για τη λύση του προβλήματος συνοψίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες (α) αδιαφορία, β) επιθετική πολιτική, γ) οικονομική τους αφομοίωση), θεωρώ ότι η α) και η γ) απλώς βάζουν την υπόθεση στο αρχείο και μάλιστα απέναντι σε μία χώρα κατά πάντα ασθενέστερη σε σχέση με την Ελλάδα.

Ένα πάντως είναι σίγουρο: ότι ανάμεσα στα ανωτέρω ποσοστά του 70,4% και του 66,6%, σύμφωνα με τους νόμους της στατιστικής (που δεν τους κατέχω και πολύ καλά) σίγουρα θα συγκαταλέγονται εργάτες, αγρότες, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.
photo via gemteck1

Αργά ή γρήγορα θα γινόταν κι αυτό. Ο Φιντέλ Κάστρο δεν πρόκειται να ανακηρυχθεί εκ νέου πρόεδρος της Κούβας, καθώς η κατάσταση της υγείας του δεν το επιτρέπει. To ανακοίνωσε ο ίδιος με επιστολή του προς τον λαό της Κούβας, τονίζοντας όμως οτι θα παραμείνει “στρατιώτης στη μάχη των ιδεών”.
Εξάλλου αν το καλοσκεφτεί κανείς όλη του τη ζωή αυτό ήταν. Κάτι παραπάνω από ηγέτης ενός κράτους. Ένας ηγέτης που διαφύλαξε την ανεξαρτησία του μικρού αυτού νησιού, όταν μάλιστα σε όλη την υπόλοιπη Λατινική Αμερική οι “φυτευτοί” δικτάτορες έδιναν κι έπαιρναν. Ίσως η Κούβα επί της προεδρίας του να μην ήταν η πιο ευημερούσα χώρα του κόσμου, ήταν και είναι όμως η μόνη χώρα της Λατινικής Αμερικής που πρόσφερε στους κατοίκους της όλα όσα είναι απαραίτητα σε έναν άνθρωπο για να ζήσει. Ειδικά στον τομέα της υγείας και της παιδείας τα επιτεύγματα είναι σημαντικά και αναμφισβήτητα.
Το τι θα γίνει από εδώ και πέρα δεν το ξέρουμε. Εν πολλοίς εξαρτάται από το πόσο ατσαλωμένο και αποφασισμένο είναι το ΚΚ Κούβας να συνεχίσει σε αυτή την πορεία και κατά πόσο μπορεί να καθοδηγήσει τον κουβανικό λαό σε μια τέτοια κατεύθυνση. Οτι οι εξωτερικές πιέσεις θα ενταθούν δεν υπάρχει αμφιβολία, ήδη οι πρώτες κινήσεις έγιναν. Από δω και στο εξής τον λόγο έχει ο λαός της Κούβας. Αυτός θα καθορίσει την επόμενη μέρα.
photo via peamasher

Ανεξάρτητο λοιπόν το Κόσσοβο…Φαινομενικά ανεξαρτητοποιήθηκε μόνο του. Πρακτικά είχε τις πλάτες αυτών που πρωτοστάτησαν στο διαμελισμό της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας το 1991, αυτών που δημιούργησαν τις προυποθέσεις για περεταίρω τεμαχισμό το 1999. Κανείς δεν ξέρει τίποτα για το έγκλημα και όλοι δήλωσαν οτι θα εξετάσουν τη νέα κατάσταση. Ακόμα κι αυτοί που αντιτάχθηκαν το έκαναν για δικούς τους λόγους κι όχι σεβόμενοι το διεθνές δίκαιο (π.χ. Ισπανία, με πολλά αυτονομιστικά κινήματα στα εδάφη της). Πλέον έχουμε άλλο ένα κράτος προτεκτοράτο στην περιοχή, πρόθυμο να εκτελέσει τις διαταγές των αφεντικών του.
Και η Ελλάδα; Ποια είναι η θέση της κυβέρνησης; “Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι υπέρ της σταθερότητας και ασφάλειας στα Βαλκάνια”. Αυτή τη γενική τοποθέτηση έκανε η υπουργός εξωτερικών, που αφήνει περιθώρια για οποιαδήποτε ερμηνεία. Η Ελλάδα με τα ζητήματα που κατά καιρούς έχουν δημιουργηθεί(Θράκη,Κύπρος,ΠΓΔΜ,”Μεγάλη Αλβανία”) θα έπρεπε να είναι σταθερά υπέρ της μη αλλαγής συνόρων και δημιουργίας δεδικασμένων στην περιοχή. Και αυτή την άποψη δε την υποστηρίζω από εθνικιστική σκοπιά, αλλά από καθαρά διεθνιστική. Ποιον συμφέρει η ένταση που συνεχώς υποδαυλίζεται και οξύνεται στην περιοχή; Σίγουρα όχι τους λαούς αυτών των χωρών, που σε περίπτωση μιας γενικευμένης κρίσης θα μετρήσουν λίτρα χυμένου αίματος, τη στιγμή που κάποιοι “κολοσσοί” θα ακονίζουν τα μαχαιροπήρουνά τους για να επωφεληθούν από τη νέα κατάσταση.
Βέβαια κάποιος θα πει οτι την ώρα που εγώ μιλώ εν ονόματι των βαλκανικών λαών, οι Αλβανοί Κοσσοβάροι πανηγυρίζουν γι αυτή την εξέλιξη ενώ οι Σέρβοι τους κοιτούν με μισό μάτι. Δυστυχώς όμως ο εχθρός τους δε βρίσκεται εκεί που νομίζουν. Βρίσκεται σε αυτούς που τους χτυπάνε φιλικά το χέρι στις πλάτες, υποσχόμενοι καλύτερες μέρες. Μακάρι να το αντιληφθούν γρήγορα, έστω και μετά τα τελευταία γεγονότα…
photo via jim.greenhill

Σίγουρα θα θυμάστε όλοι τι μαθαίναμε στα βιβλία ιστορίας του σχολείου μας για το ΝΑΤΟ. Οτι ήταν ένας οργανισμός ο οποίος δημιουργήθηκε με σκοπό την συνεργασία ανάμεσα στους λαούς της συμμαχίας αυτής και τη διασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης. Το κατά πόσο αυτό βέβαια ίσχυσε το γνωρίζουμε από την ίδια μας την εμπειρία. Το ΝΑΤΟ έγινε “το δεξί χέρι” του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού προσφέροντας πολύτιμη χείρα βοηθείας στις ανά τον κόσμο στρατιωτικές εισβολές. Ειδικά τα τελευταία χρόνια, ακόμα και τα προσχήματα κατέρρευσαν. Έχοντας ως αφορμή τον περιβόητο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας, το αμυντικό -στα χαρτιά-δόγμα του ΝΑΤΟ μετατράπηκε σε επιθετικό και σχεδόν όλες οι χώρες που συμμετέχουν σ’αυτό έσπευσαν να εναρμονίσουν κάθε πτυχή της στρατιωτικής τους δύναμης κι εκπαίδευσης σε αυτή τη βάση. Εξάλλου και η σύγχρονη παγκόσμια ιστορία έχει πολλά σαφή παραδείγματα για τον ρόλο που παίζει το ΝΑΤΟ στη διεθνή σκηνή.
Κι αν όλα αυτά είναι σε γενικές γραμμές γνωστά, νομίζω οτι πλέον με αυτά που δημοσιεύονται στον ξένο τύπο, ο λύκος ήδη αρχίζει ξεδιάντροπα να βγάζει από πάνω του την προβιά του προβάτου και να αποκαλύπτει τον πραγματικό του εαυτό. Θα παραθέσω παρακάτω αποσπάσματα-μεταφρασμένα στα ελληνικά φυσικά- από το φύλλο της εφημερίδας “the Australian news”,της 23/1/08, το οποίο μάλιστα βασίζεται σε δημοσίευμα της αγγλικής “Guardian”. Νομίζω οτι καθένας που θα το διαβάσει θα μπορέσει να βγάλει πολλά συμπεράσματα, οχι φυσικά μόνο για το ΝΑΤΟ, αλλά και για το πως θεωρούν όλοι οι συνεργάτες του την ασφάλεια σήμερα. Συνέχεια… »