Το ΠΑΣΟΚ τον τελευταίο καιρό σκούζει με αφορμή το κατά πόσο οι εργατικοί αγώνες σέβονται τη νομιμότητα και κατά πόσο συμβαδίζουν με το Σύνταγμα. Τι έπιασε όμως το μάτι μου εδώ; Διαβάστε το απόσπασμα που ακολουθεί.

Ερώτηση: Το Ελεγκτικό Συνέδριο αμφισβητεί τη συνταγματικότητα διατάξεων του ασφαλιστικού νομοσχεδίου. Πώς θα το αντιμετωπίσετε;

Απάντηση: Σεβόμαστε τους θεσμούς του κράτους. Το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει συγκεκριμένη θεσμοθετημένη αρμοδιότητα και εν προκειμένω εκφράζει μη δεσμευτική γνώμη. Θα τη μελετήσουμε και θα τη λάβουμε σοβαρά υπόψη, όπως θα λάβουμε υπόψη μας και άλλες γνώμες που διατυπώνονται ή θα διατυπωθούν. Πολιτική μας επιλογή είναι να προωθήσουμε μια συγκεκριμένη τομή που βοηθάει στην εξοικονόμηση δαπανών και στον εξορθολογισμό του συστήματος: Ολοι οι μισθωτοί να ασφαλίζονται στο ίδιο ασφαλιστικό ταμείο, είτε εργάζονται στο Δημόσιο είτε στον ιδιωτικό τομέα. Και η απόφασή μας αφορά όλους τους μισθωτούς του Δημοσίου, συμπεριλαμβανομένων των δικαστών. Αυτό ισχύει στις περισσότερες χώρες. Δεν είναι προφανές για ποιο λόγο το δικό μας Σύνταγμα θα μπορούσε να εμποδίζει κάτι πολύ λογικό, το οποίο ισχύει σε πολλές άλλες χώρες. Συνέχεια… »

Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις ότι ο Μανώλης Γλέζος ως προσωπικότητα αντανακλά ένα συμβολισμό. Μαζί με τους υπόλοιπους συναγωνιστές του, κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, συμβολίζουν τη λαϊκή πάλη, τον αγώνα των λαϊκών ανθρώπων για μια ζωή με δικαιώματα, για μια ζωή που ο καθένας θα προκόβει και θα μπορεί να περπατά με ψηλά το κεφάλι. Συμβολίζουν την πάλη ενάντια σε κάθε μορφή “Νέας Τάξης” που προσπαθεί να βάλει στο γύψο τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Αυτόν τον άνθρωπο εχθές λοιπόν, τον “ψέκασαν” λες και είναι κατσαρίδα, κάποιοι άνθρωποι(;) οι οποίοι δεν είναι απλά ανιστόρητοι, όπως διάβασα κι αλλού, αλλά και αδίστακτοι, τυφλά ρομποτάκια στις επιταγές της εκάστοτε εξουσίας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δυστυχώς πλέον δεν μπορώ αυτούς τους ανθρώπους(;) να τους θεωρώ παιδιά που απλά πήγαν στην αστυνομία γιατί προέρχονταν από φτωχές οικογένειες και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βγάλουν το ψωμί τους. Σε αυτούς τους ανθρώπους δε μπορεί πια ο λαός μας να δώσει συγχωροχάρτι. Πλέον φτάσαμε στο σημείο, να περπατάμε στο δρόμο, να βλέπουμε αστυνομικό και να αλλάζουμε πεζοδρόμιο, λες και βρισκόμαστε σε περίοδο δικτατορίας(τυπικά, γιατί ουσιαστικά μάλλον έχουμε βρεθεί εδώ και πολλά χρόνια). Ούτε δέχομαι ότι απλά εκτελούν εντολές. Πέραν των εντολών, υπάρχει και η προσωπική βούληση, υπάρχει και η προσωπική αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου. Αν σου δώσουν εντολή που είναι απαράδεκτη, απλά μην την εκτελέσεις. Συνέχεια… »

Τις τρεις τελευταίες εβδομάδες στην Αργεντινή, οι μεγαλοϊδιοκτήτες γης της χώρας (τσιφλικάδες) έχουν ξεσηκωθεί, ακόμη και με τα όπλα, εναντίον ενός φόρου που επιβλήθηκε στους “έχοντες και κατέχοντες”.

Συνεχίζεται η επιχείρηση αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης και της προέδρου Cristina Fernández de Kirchner. Σ’ αυτή την προσπάθεια η δεξιάς επικαλείται τα γνωστά περί “κομμουνιστικού κινδύνου” και θέλει να συμπαρασύρει στην εξέγερση τους μικροϊδιοκτήτες γης.

Πρόκειται για τις ίδιες δολοπλοκίες αποσταθεροποίησης που ήδη χρησιμοποιούνται στη Βενεζουέλα, τη Βολιβία και όπου στη Λατινική Αμερική εκλέγονται κυβερνήσεις χωρίς την άμεση εξάρτηση από τις ΕΠΑ. Πρόκειται για την ιστορική πορεία της εξουσίας στην Αργεντινή. Την υπόθεση της γης και των γεωργικών κερδών από την εύφορη πεδιάδα που παράγει τροφή για 370 εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά δεν αρκεί για τα 37 εκατομμύρια των Αργεντινών.Από τη δικτατορία έως τη νεοφιλελεύθερη εποχή οι αργεντινές γεωργικές εκτάσεις – εκατομμυρίων στρεμμάτων – μετασχηματίστηκαν σε εκτάσεις βιομηχανοποιημένης παραγωγής μεταλλαγμένης σόγιας και μεταλλαγμένων σπόρων ηλιοτρόπιου για εξαγωγές. Ένα πραγματικό χρυσορυχείο για τους μεγαλοϊδιοκτήτες και τα καρτέλ, που όμως δεν προσφέρει τίποτα στην Αργεντινή: ούτε εργασία, ούτε τρόφιμα.

Η εξέγερση ξεκίνησε όταν η Cristina Fernández καθόρισε έναν ανταποδοτικό φόρο για τις εξαγωγές μεταλλαγμένης σόγιας και σπόρων ηλιοτρόπιου.Ήταν ένα σκληρό κτύπημα στους τσιφλικάδες και τις πολυεθνικές, ειδικότερα αυτές των ΕΠΑ. Οι γεωργικές ενώσεις των τσιφλικάδων κορύφωσαν τον “αγώνα” τους ορίζοντας την 24 Μάρτη ως «Βραδιά των 4×4», σχηματίζοντας 400 μπλόκα, με τα υπερπολυτελή τους τζιπ, αποκλεισμού της πρωτεύουσας από την τροφοδοσία τροφίμων (κρέας, γάλα, ψωμί).
Συνέχεια… »

Σήμερα, με την κατευθυνόμενη πληροφόρηση μπορεί κάποιος να σκεφτεί έναν μεγαλύτερο υποκριτή από τον Robert Ménard, ηγέτη της οργάνωσης Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα ;
Γιατί όλα τα ΜΜΕ – στην Ελλάδα – καταλαμβάνονται σήμερα από “αμνησία” σε σχέση με τον Robert Ménard και την οργάνωση Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα (RSF);
Ο κ. Ménard και οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα, οι υπερασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πριν από έναν περίπου μήνα καταγγέλθηκαν από την UNESCO γιατί καπηλεύθηκαν την αιγίδα της οργάνωσης.
Ποιος άραγε είναι ο βασικός χρηματοδότης των Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα;
Ο ίδιος ο Robert Ménard παραδέχθηκε ότι η χρηματοδότηση της οργάνωσής του γίνεται από την National Endowment for Democracy – NED . Η NED, όπως και η CIA, είναι γνωστό πρακτορείο που έχει ως βασική ασχολία την “αλλαγή καθεστώτων” σύμφωνα με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Πρόκειται για Μη Κυβερνητική Οργάνωση, που όμως ίδρυσε η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ορισμένες πληροφορίες στην ελληνική γλώσσα υπάρχουν και στην ιστοσελίδα “ANTI WEBLOG”.
Οι Ρεπόρτερ χωρίς Σύνορα υποστηρίζουν ΟΛΕΣ εκείνες τις υποθέσεις που ταυτίζονται με τα συμφέροντα των ΗΠΑ. Μόνιμος στόχος της οργάνωσης η Κούβα, χθες το Ιράκ, σήμερα η Κίνα.
Η οριστική αποκάλυψη του βρόμικου ρόλου της οργάνωσης έγινε σε εκπομπή της γαλλικής ραδιοφωνίας (26 Αυγούστου 2007), όπου ο Ménard, αρχηγός της RSF, τάχθηκε υπέρ της νομιμοποίησης των βασανιστηρίων. Η ραδιοφωνική εκπομπή βρίσκεται εδώ και είναι πλήρως αποκαλυπτική! Στην υπόλοιπη Ευρώπη αυτή η συγκλονιστική ομολογία του έμμισθου Robert Ménard θάφτηκε από τα ΜΜΕ. Εξαίρεση η καταγγελία του Ιταλού δημοσιογράφου Franco Carlini στην εφημερίδα “Il Manifesto” (28/08/2007) Συνέχεια… »

Τι ωραία που κινείται η αστική δημοκρατία! Όλοι μας μεγαλώσαμε μαθαίνοντας οτι στη δημοκρατία-την αστική φυσικά- ο καθένας έχει τη δυνατότητα να λέει ελεύθερα τη γνώμη του. Μπορώ να πω οτι ακριβώς αυτή η ελευθερία δόθηκε κάποια στιγμή για να συμβάλλει στον κατευνασμό διεκδικήσεων που είχαν στόχο άλλους τομείς. Και πόσοι αλήθεια δεν εισέπραξαν τοις μετρητοίς αυτή τη “δωροδοκία”; Σου λέει, μπορεί να μην έχουμε κάποιες άλλες παροχές, αλλά μπορούμε να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας. Άσχετα με το η γνώμη που μπορείς να εκφράσεις, εάν δεν είναι μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας του, θα αποσιωπηθεί, θα λοιδωρηθεί με τον πιο αισχρό τρόπο, και σε περίπτωση που οξυνθεί η κατάσταση θα κυνηγηθεί. Μια ψευδεπίγραφη αίσθηση ελευθερίας.
Πρώτα συνηθίσαμε στην κάμερα-δήθεν για τη μείωση της εγκληματικότητας-, μετά στην παρακολούθηση των τηλεφωνικών μας συνδιαλέξεων-γιατί θα μας την πέσουν…οι τρομοκράτες!-, μάθαμε οτι οι απεργίες είναι παράνομες και καταχρηστικές-και παράλληλα πόσο ταξικά τυφλή είναι η δικαιοσύνη. Και πάνω που βρήκαμε μέσω του διαδικτύου έναν τρόπο έκφρασης, άρχισαν τα όργανα.
Σχετικά με το θέμα έχει γράψει και ο Καρπίδης στο politikoblog. Δε θέλω να επαναλάβω μεγάλο κομμάτι της επιχειρηματολογίας του που με βρίσκει σύμφωνο. Απλά να πω οτι καλό είναι να μην εφησυχάζουμε με τη λογική “έλα μωρέ και τι θα γίνει”. Κι άλλες φορές στο παρελθόν είδαμε πως συγκεκριμένα γεγονότα έγιναν αφορμή για πιο γενικευμένα κατασταλτικά μέτρα. Αν μάλιστα σκεφτούμε οτι η κυβέρνηση καταφεύγει σε ΗΠΑ και Ε.Ε. για να της υποδείξουν πως θα ελεγξει το “διαδικτυακό έγκλημα”, τότε θα αντιληφθούμε το μέγεθος του κινδύνου. Στην τελική αν επιτρέψουμε να φιμώσουν και τα blogs, είμαστε άξιοι της μοίρας που μας επιφυλάσσουν!
photo via shaycam