View Larger Map

Στην ειδησεογραφία αναφέρθηκε πρόσφατα ότι οι αδελφοί Κάστρο τάραξαν τα σοσιαλιστικά νερά του νησιού. Ο ένας ο Φιντέλ, είπε ότι ‘ο σοσιαλισμός δεν μας υπηρέτησε’ ή κάτι τέτοιο και ο άλλος ο Ραούλ εξήγγειλε ότι 500,000 με 1,000,000 εργαζόμενοι του δημοσίου τομέα θα περάσουν στον ιδιωτικό τομέα, και ότι θα επιτρέπονται οι προσλήψεις από ιδιώτες.
Έψαξα εναγωνίως να βρω σχόλια του ΚΚΕ (αλλά και του
ΣΥΡΙΖΑ) και δεν βρήκα τίποτα.
Έχετε κάποιους συνδέσμους για να παρακολουθήσουμε τον αριστερό σχολιασμό σε αυτές τις εξελίξεις;

Σκεπτόμενος χθες τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών και το τι μας περιμένει από εδώ και μπρος, ήρθε στο μυαλό μου ένα ποίημα του Μπρεχτ που είχα διαβάσει πριν αρκετό καιρό. Αποφάσισα να παραθέσω κάποια αποσπάσματα εδώ καθώς με τον δικό του τρόπο, τα λέει όλα για την καθημερινότητα που καλούνται να ζήσουν οι εργαζόμενοι τα επόμενα χρόνια αλλά και για το πως λειτουργεί αυτό το βδελυρό σύστημα που δουλεύει για να τρέφει μια δράκα κηφήνων και να καταδικάζει τους υπόλοιπους στην εξαθλίωση.

Γερμανικό Πολεμικό Βιβλίο

Ανάμεσα στος υψηλά ιστάμενους
Το θεωρούν ταπεινό να μιλούν για φαγητό
η αλήθεια είναι αυτή: πάντα έχουν φάει κιόλας.

Οι ταπεινοί θα αποχωρήσουν από αυτό τον κόσμο
χωρίς να έχουν γευτεί ποτέ καλό κρέας

Καθώς αναρωτιούνται από που έρχονται
και που πηγαίνουν,
οι ωραίες βραδιες τους βρίσκουν πολύ εξαντλημένους

Δεν πρόλαβαν να δουν
τα βουνά και τον ωκεανό
και ο καιρός τους έχει περάσει ήδη.

Αν οι ταπεινοί δε σκέφτονται αυτό που είναι ταπεινό
ποτέ δεν θα σηκωθούν.

Το κρέας έγινε άγνωστο. Χαμένος πήγε
ο ιδρώτας του λαού που χύθηκε.
Τις δάφνες στα άλση τις κλάδεψαν.
Από τις καμινάδες των εργοστασίων των όπλων βγαίνει καπνός.

Οι εργάτες φωνάζουν για ψωμί.
Οι έμποροι φωνάζουν για αγορές.
Οι άνεργοι πεινούσαν. Τώρα, πεινούν οι εργαζόμενοι.

Αυτοί που παίρνουν το ψωμί από το τραπέζι
Μας διδάσκουν να ευχαριστιόμαστε με τα λίγα.
Εκείνοι που γι’ αυτούς προορίζεται η πλούσια διανομή
ζητούν θυσίες.
Εκείνοι που τρώνε μέχρι σκασμού μιλούν στους πεινασμένους
για τους ωραίους καιρούς που θα έρθουν.
Εκείνοι που οδηγούν τη χώρα στην άβυσσο
λένε πως η διακυβέρνηση μιας χώρας
είναι πολύ δύσκολη για τους κοινούς ανθρώπους.

Ο πόλεμος που έρχεται
Δεν είναι ο πρώτος. Υπήρξαν άλλοι πόλεμοι πριν απ’ αυτόν.
Όταν ο τελευταίος τέλειωσε
υπήρχαν νικητές και ηττημένοι.
Ανάμεσα στους ηττημένους οι κοινοί άνθρωποι πεινούσαν.
Ανάμεσα στους νικητές οι κοινοί άνθρωποι πεινούσαν κι αυτοί.

Στρατηγέ, το άρμα μάχης είναι δυνατό όχημα.
Συντρίβει δάση και συνθλίβει εκατοντάδες ανθρώπους,
αλλά έχει ένα ελάττωμα:
Χρειάζεται οδηγό.

Στρατηγέ, το βομβαρδιστικό σου είναι ισχυρό.
Πετά πιο γρήγορα και από θύελλα και
αντέχει περισσότερο κι από ελέφαντα.
Αλλά έχει μια ατέλεια: χρειάζεται μηχανικό.

Στρατηγέ, ο άνθρωπος είναι πολύ χρήσιμος.
Μπορεί να πετάξει και μπορεί να σκοτώσει.
Αλλά έχει ένα ελάττωμα: μπορεί να σκέφτεται

Και εγέννετο «Δημοκρατική Αριστερά». Οι πρώην Ανανεωτικοί, μετά την αποχώρησή τους από το Συνασπισμό, παρουσίασαν συγκροτημένοι σε νέο κόμμα μια «νέα πολιτική πρόταση». Συγκρότησαν την «Αριστερά της ευθύνης». Κι όταν λένε «ευθύνη» εννοούνε τη λύση αυστηρά στα όρια του καπιταλιστικού συστήματος και μάλιστα χωρίς τάση ρήξης με την κεφαλαιοκρατία ώστε να δημιουργηθεί -έστω και στα σημερινά πλαίσια- ένα καλό βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων μέσα από την αποδυνάμωση των καπιταλιστών. Λύση, λοιπόν, η περίφημη αναδιανομή αλλά και η πιο δίκαιη κατανομή των χρεών που θα έρθουν. Δηλαδή, να δώσουν και οι καπιταληστές το «κατί τις» τους. Τα εγκώμια και οι ύμνοι για τις «μεταρρυθμίσεις», τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό», την Ε.Ε., κρύβουν την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα της «Δημοκρατικής Αριστεράς»: Στόχος τους ένας δικαιότερος καπιταλισμός, με κάποιες μικροαλλαγές σε κάποιους ευρωενωσιακούς θεσμούς (έλεγχος στην ΕΚΤ κ.ο.κ.).Ούτε καν ειρηνική υπέρβαση του καπιταλισμού… Φανερή επιθυμία τους να γίνουν ευχάριστοι στις δυνάμεις του κεφαλαίου, να αποτελέσουν το κερασάκι στην τούρτα της συνολικής πρότασης του υπάρχοντος συστήματος. Εξάλλου, ο κ.Φώτης Κουβέλης είναι ήδη αγαπημένο παιδί του Σκάι και της Καθημερινής…Τυχαίο; Δε νομίζω…

φώτο via www.kouvelis.gr

Είχα σκοπό από την Κυριακή να γράψω ορισμένα πράγματα σχετικά με τις εξελίξεις στο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελικά αποφάσισα να το καθυστερήσω λίγο μέχρι να οριστικοποιηθούν κάποια επιμέρους και αναμενόμενα γεγονότα, όπως η αποχώρηση των ανανεωτών βουλευτών του ΣΥΝ από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που τελικά συνέβη σήμερα.
Χωρίς να μπω σε βαθιές αναλύσεις, θεωρώ ότι τέτοιου είδους εξελίξεις στον πολιτικό χώρο που εκφράζει ο ΣΥΝ είναι μάλλον αναπόφευκτες. Και στο παρελθόν εξάλλου, στελέχη του ΣΥΝ κυρίως κατά μόνας εγκατέλειψαν το κόμμα αυτό και πέρασαν στο ΠΑΣΟΚ. Το καινούριο στοιχείο μετά το 6ο συνέδριο είναι ότι πλέον έχουμε την αποχώρηση(;) από το ΣΥΝ μιας ολόκληρης τάσης, της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας. Βέβαια, το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι μέχρι στιγμής η Ανανεωτική Πτέρυγα, φεύγει, αλλά δε φεύγει ακριβώς, ανεξαρτητοποιείται αλλά μένει κοντά- και πιάσε το αυγό και κούρεψε το.
Τελικά, αποδείχθηκε περίτρανα, έστω κι αν εκφράστηκε καθυστερημένα, ότι αυτό για το οποίο κατηγόρησαν οι αποχωρούντες το 1991 το ΚΚΕ-η μονολιθικότητά του- είναι το μόνο όπλο για να μπορέσει ένα κόμμα που θέλει να προσδιορίζεται ως αριστερό να προχωρά ενωμένο και να ασκεί πολιτική με σαφές στίγμα, χωρίς να μοιάζει με πύργο της Βαβέλ, όπως έμοιαζε ο ΣΥΝ -και ακόμα περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ- τα προηγούμενα χρόνια.

Βέβαια, όσον αφορά το ΣΥΝ ως κόμμα, είναι λογικό κάποιος πιο υποψιασμένος να απορεί πως είναι δυνατόν να υπάρξει διάσπαση όταν ουσιαστικά και οι δύο βασικές τάσεις του ΣΥΝ-Αριστερή Ενότητα και Ανανεωτική Πτέρυγα- έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό; Φαίνεται ότι σε αυτό το χρονικό σημείο, έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο η διαφωνία ως προς το χαρακτήρα της συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ- η Αριστερή ενότητα επέμεινε ότι είναι στρατηγικού χαρακτήρα, ενώ οι Ανανεωτικοί θεώρησαν ότι η συνεργασία με δυνάμεις όπως η ΚΟΕ και η ΔΕΑ αλλοιώνει τη φυσιογνωμία του ΣΥΝ, οπότε και πρέπει να υπάρξει απεμπλοκή από αυτή τη συμμαχία.

Προσωπική μου γνώμη είναι ότι αυτή δεν ήταν παρά η αφορμή για να ξεσπάσει μια αντιπαράθεση που αντικειμενικά τροφοδοτείται από τις αντιφάσεις της πολιτικής του ΣΥΝ. Μιας πολιτικής που από τη μια τον θέλει να συμμαχεί με κοινωνικά κινήματα, πολιτικές δυνάμεις με ριζοσπαστικότερο λόγο, να συμμετέχει σε κοινωνικές δικεκδικήσεις, να κατακεραυνώνει την αγορά και την Ε.Ε., αλλά από την άλλη να τον κρατάει κοντά στους θεσμούς που υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει . Ας μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΝ ριζοσπαστικοποίησε το λόγο και κάποιες από τις θέσεις του, μόλις τα τελευταία χρόνια, κι αφού πρώτα διαπίστωσε ότι ο καπιταλισμός γίνεται όλο και πιο επιθετικός προς τις λαϊκές κατακτήσεις. Μέχρι τότε χαρακτήριζε τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις “επαναστατική γυμναστική”. Αυτές οι αντιφάσεις στην πορεία και στην πολιτική του ΣΥΝ, αυτές οι ταχύτατες αλλαγές μάσκας, μοιραία θα οδηγούσαν σε ανοιχτές συγκρούσεις, όπως η τελευταία.

Και τώρα τι; Κάποιοι θεωρούν ότι η αποχώρηση των ανανεωτικών από το ΣΥΝ, είναι μια ευκαιρία για τις δύο τάσεις που έμειναν πίσω – Αριστερή Ενότητα και Αριστερό Ρεύμα- να ριζοσπαστικοποιήσουν το πρόγραμμα και τις θέσεις του ΣΥΝ και να ρίξουν γέφυρες με το ΚΚΕ σε μια αντισυστημική κατεύθυνση. Σίγουρα οι θέσεις της Ανανεωτικής Πτέρυγας ήταν καθαρά σοσιαλδημοκρατικές και είναι χαρακτηριστικό ότι ως στόχο έχει θέσει ουσιαστικά να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ, καθώς εκτιμά ότι υπάρχει κενό στο σοσιαλδημοκρατικό χώρο μετά την νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ. Αλλά η γνώμη μου είναι ότι η πιθανότητα μετατόπισης το ΣΥΝ πιο αριστερά είναι ανύπαρκτη. Παραθέτω αυτούσια μια αποστροφή του προέδρου του ΣΥΝ από το κλείσιμο των εργασιών του συνεδρίου: «Το δίλημμα μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, ή ακόμα περισσότερο μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί σήμερα να είναι το κεντρικό στρατηγικό ερώτημα (…) το αν θα προσανατολιστούμε σε προγραμματικές προτάσεις ή σε κοινωνικούς αγώνες είναι ένα ερώτημα χωρίς περιεχόμενο (…) η πολιτική μας στρατηγική δεν αφήνει περιθώρια σε κανένα να ισχυριστεί ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΝ».

Ωστόσο τώρα τελευταία βλέπουμε και τον Αλέκο Αλαβάνο να καταβάλλει προσπάθειες για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, “Μέτωπο Αλληλεγγύης κι Ανατροπής” όπως το έχει ονομάσει. Είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση, αφού όποιος θέλει ένα κόμμα τύπου ΣΥΝ, μπορεί να το βρει και στον ίδιο το ΣΥΝ. Με δηλώσεις του τύπου « Αριστερά είναι … μέχρι τα ματωμένα κόκκινα πουκάμισα της Ταϊλάνδης» , « … χώρα σύμβολο, … η Πολωνία της «Αλληλεγγύης», μπορεί ο καθένας να καταλάβει τι μπορεί να περιμένει από τον “νέο” πολιτικό χώρο.

Και κάτι τελευταίο: όσοι ισχυρίζονται ότι η αριστερά διαλύθηκε, κάνουν λάθος. Αν εννοούν η ανανεωτική αριστερά έχουν εν μέρει δίκιο. Αλλά το ΚΚΕ είναι ακόμη εδώ. Μην ταυτίζουμε την αριστερά με τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ…

Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Καλώς ήρθατε σε μία από τις τακτικές πτήσεις στις Κομμουνιστικές Αερογραμμές προς την Πιονγκ Γιανγκ, και ευχαριστούμε που προτιμήσατε εμάς και όχι τις αστικές αεροπορικές εταιρείες.

Για όσους πετάνε Ruling Class ( αντίστοιχη της First Class) θα σας σερβίρουμε χαβιάρι από την Κασπία, ρούμι και πούρα από την Κούβα, και πίτες φτιαγμένες με παραδοσιακές συνταγές της Βενεζουέλας.
Για όσους πετάνε Working Class (αντίστοιχη της Economy) το μενού θα περιλαμβάνει παραδοσιακά φαγητά από την Κίνα με συνταγές της Μεγάλης Πορείας του Μάο.

Και σε αυτήν την πτήση μας οι επιβάτες της Ruling Class πλήρωσαν το πενταπλάσιο του εισιτηρίου σε σχέση με τα εισιτήρια άλλων εταιρειών έτσι ώστε οι επιβάτες της Working Class να πληρώσουν το ένα τρίτο του κόστους και τα πλέον χαμηλά εισοδήματα να ταξιδέψουν δωρεάν.

Για τους επιβάτες της Ruling Class θα επιδιώξουμε να κάνουμε αυτήν την εμπειρία ξεχωριστή και ξεκινούμε ανακηρύσσοντας σας ως στυγνούς εκμεταλλευτές των λαϊκών στρωμάτων.

Τα προγράμματα διαφώτισης και εξυγίανσης σας που θα παρακολουθήσει και η Working Class για να συνειδητοποιήσει την ανάγκη απεγκλωβισμού της, έχει ως εξής:

Στο Κανάλι 1 τα άπαντα του Αϊζενστάιν όπως το Θωρηκτό Ποτέμκιν και άλλα.

Στο Κανάλι 2 , πέντε βιντεοσκοπημένες ομιλίες του Φιντέλ Κάστρο συνολικής διάρκειας 16 ωρών.

Στο Κανάλι 3 , οι τηλεοπτικές εκπομπές του Ούγκο Τσάβεζ

Στο Κανάλι 4, ένα ντοκιμαντέρ για την Πιονγκ Γιανγκ την πόλη μουσείο του Κομμουνισμού του 20ου αιώνα, που ανακαινίσθηκε με τα χρήματα των Κομμουνιστικών Κομμάτων της 8ης Διεθνούς

Και μερικές πληροφορίες για τις Κομμουνιστικές Αερογραμμές:

Οι Κομμουνιστικές Αερογραμμές γεννήθηκαν από τα υπολείμματα της αμαρτωλής και αστικής Ολυμπιακής.

Ήταν μόλις μερικά χρόνια μετά την 7ηΔιεθνή που συνήλθε στην Χο-Τσι-Μινγκ Σίτυ, που αποφασίστηκε η Ανανέωση της Παγκόσμιας Αριστεράς, με την χρησιμοποίηση της Αγοράς και των μηχανισμών της προς όφελος των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων.

Ακόμη αποφασίστηκε ότι ο καλύτερος και ο πιο βιώσιμος τρόπος να εξαλειφθεί η απόλυτη φτώχεια είναι να προωθηθεί η επιχειρηματικότητα, η γνώση και η πληροφορία που έχει συσσωρευθεί στον καπιταλισμό, στα λαϊκά στρώματα. Σκοπός δεν ήταν πλέον ή καταστροφή των πλουσίων αλλά η βελτίωση της ζωής των φτωχών.

Ο τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ και η πρόεδρος του Συνασπισμού, μαζί με όλους τους ηγέτες των Αριστερών Κομμάτων συνέβαλλαν στην διαμόρφωση και ασπάστηκαν την διακήρυξη και κατέστρωσαν ένα σχέδιο πάνω σε αυτές τις αρχές.

Ενεργοποίησαν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και πίεσαν τις Κυβερνήσεις ώστε όλες οι εταιρείες και οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του Δημοσίου να αποκρατικοποιηθούν.

Σε πολλές περιπτώσεις οι πρώην δημόσιες εταιρείες έσπασαν σε μικρότερες και κάποια κομμάτια πέρασαν στον επιχειρηματικό όμιλο ‘Αρης Βελουχιώτης Α.Ε.’

Στον Όμιλο πέρασαν και πάρα πολλά από τα αποκρατικοποιημένα πλέον Τ.Ε.Ι., Α.Ε.Ι., και σχολεία.

Παράλληλα κάποια κονδύλια επενδύθηκαν αγοράζοντας μετοχές σε μεγάλους οργανισμούς, τράπεζες και χρηματιστήρια.

Τέλος, εκπονήθηκαν προγράμματα για σεμινάρια, εκμάθησης Η/Υ, Λογιστικής, Προώθησης , Εμπορίας και Διαφήμισης, σε μη προνομιούχους εργαζόμενους και νέους.

Τα προγράμματα αυτά χρηματοδοτήθηκαν από δωρεές αλλά και απο τα κέρδη των μετοχών.

Μόλις 5 χρόνια μετά από την έναρξη εφαρμογής του σχεδίου είχαν στηθεί 30,000 επιχειρήσεις από απόφοιτους των Λαϊκών Πανεπιστημίων και ήδη έχει αρχίσει να σημειώνεται η μείωση της φτώχειας αφού πάνω από 5,000 νοικοκυριά στην Ελλάδα, κατάφεραν να ξεφύγουν από την ανέχεια.

Σε παγκόσμιο επίπεδο ο ανταγωνισμός των λαϊκών επιχειρήσεων με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις οδήγησε σε καλύτερα και φθηνότερα αγαθά και υπηρεσίες αλά και μία επιπλέον επιλογή για τον εργαζόμενο.

Πριν από 2 χρόνια το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας στην Ινδία, αφού χάρη στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, κανένας Ινδός πλέον δεν ζει με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα.

Η Αριστερή Τράπεζα της Κούβας, πήρε βραβείο νεωτερισμού από το Economist για νέα τραπεζικά προϊόντα που στοχεύουν στην εκπαίδευση και επιμόρφωση των νέων επιχειρηματιών.

Στην Γερμανία, 200,000 εργαζόμενοι έφυγαν από καπιταλιστικές επιχειρήσεις για να δουλέψουν στις επιχειρήσεις του ομίλου ‘Καρλ Μαρξ’ .

Σήμερα σε πολλές χώρες Αριστερές Λαϊκές Επιχειρήσεις κατέχουν το 20 με 30 % της αγοράς στους τομείς με τους οποίους ασχολούνται.

Εκτός από το δρομολόγιο της Πιονγκ Γιανγκ και άλλους προορισμούς γνωστούς στο Κομμουνιστικό Κίνημα, οι Κομμουνιστικές Αερογραμμές χρηματοδοτεί από τα κέρδη της δρομολόγια σε 10 νησιά άγονης γραμμής όπου το εισιτήριο για τα χαμηλά εισοδήματα θα είναι το 1/10 το κανονικού.

Ο στόχος για την επόμενη δεκαετία για την Ελλάδα, είναι να επιτευχθεί ή πλήρης πρόσβαση των λαϊκών σχολείων στο ευρυζωνικό διαδίκτυο.

Προλετάριοι και Προλετάριες , Αστοί και Καπιταλιστές σας ευχόμαστε μια ευχάριστη πτήση και ελπίζουμε να συνεχίσετε να ενισχύετε την Αγωνιζόμενη Μεταμορφωμένη και μάχιμα Αποτελεσματική Αριστερά

πηγές φωτογραφίας: xiaming, Délirante bestiole [flying foxy], anarchosyn,caribb

Για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δε θέλω να κάνω κάποια μακροσκελή πολιτική ανάλυση. Θα μπορούσε κάποιος να γράψει σελίδες ολόκληρες. Δε χρειάζεται όμως.

Πρώτα θέλω να δώσω μια απάντηση σε αυτούς που θέλησαν να μας πείσουν ότι οι κουκουλοφόροι ταυτίζονται με το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα. Πολύ περισσότερο σε αυτούς που έσπευσαν να αναγορεύσουν τους κουκουλοφόρους σε κίνημα του 21ου αιώνα και ειδικά σε αυτούς που είχαν το θράσος να τους εντάξουν δίπλα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου και της Αντίστασης Μάλλον η απάντηση έρχεται από το παρελθόν.Ο Τσε τους απαντά σε τρεις μόλις γραμμές:

“Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους”

Τη δεύτερη απάντηση θα τη δώσει ο Μπρεχτ, με δύο σύντομα αποσπάσματα.
Σε αυτούς που καλούν τους μαθητές και τους φοιτητές να σταματήσουν να αγωνίζονται. Σε αυτούς που προσπαθούν να πείσουν τον λαό να απεμπολήσει όλα τα δικαιώματά του για το κοινό καλό- το καλό του κεφαλαιοκράτη δηλαδή. Σε αυτούς που την κοινωνική αδικία την μετατρέπουν σε δήθεν ατομική αποτυχία.

“Αυτοί που παίρνουν το ψωμί από το τραπέζι

Μας διδάσκουν να ευχαριστιόμαστε με τα λίγα

Εκείνοι που γι αυτούς προορίζεται η πλούσια διανομή ζητούν θυσίες

Εκείνοι που τρώνε μέχρι σκασμού μιλούν στους πεινασμένους

για τους ωραίους καιρούς που θα έρθουν.

Εκείνοι που οδηγούν τη χώρα στην στην άβυσσο

λένε πως η διακυβέρνηση μιας χώρας

είναι πολύ δύσκολη για τους κοινούς ανθρώπους.

…..

Αυτοί που σας πήραν το βιβλίο από το χέρι

σας κατηγορούν γιατί μείνατε αδιάβαστοι!”

Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.

Η ηγεσία του ΚΚΒ πολύ έξυπνα απέφυγε την αριστερή ‘αρρώστια’ της δημιουργίας ειδώλων και προσωπικών  ‘καλτ’. Η εξουσία είναι κατανεμημένη ανάμεσα στο κόμμα, τον πρόεδρο της χώρας και τον πρωθυπουργό, και παρά το γεγονός ότι όλοι τους αγωνίστηκαν ενάντια στους Αμερικάνους και πρωτοστάτησαν στον εμφύλιο, έχουν κρατήσει ένα αξιοθαύμαστα χαμηλό προφίλ.

Ακόμη και στο θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας το ΚΚΒ άφησε τους κατοίκους ελεύθερους να επιλέξουν την θρησκεία τους με αποτέλεσμα η τοπική θρησκεία να αναπτυχθεί σχετικά ανενόχλητη.

Είναι όλα τόσο ρόδινα; Μα πού υπάρχει ο παράδεισος για να υπάρξει στο Βιετνάμ;
Η υποδομή της χώρας (Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, τηλεπικοινωνίες, αεροδρόμιο , λιμάνια) προσπαθεί να ακολουθήσει την οικονομική ανάπτυξή του ιδιωτικού τομέα αλλά ακόμα υστερεί.
Η μονοπώληση της εξουσίας απο το ΚΚΒ έχει καλλιεργήσει την διαφθορά στον δημόσιο τομέα, οι δωροδοκίες είναι συχνό φαινόμενο.
Το Βιετνάμ τώρα ανοίγεται στον κόσμο και η οικονομία του δεν έχει δοκιμαστεί σε διεθνείς οικονομικές κρίσεις.Δεν έχουν δυναμώσει οι ανεξάρτητοι θεσμοί που θα ελέγξουν ή θα αποτρέψουν παρεκτροπές στο ανώριμο τραπεζικό και οικονομικό σύστημα. Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα και πολλά μπορούν να πάνε λάθος, υπάρχουν ακόμα θύλακες φτώχειας και ένα περιορισμένο αλλά όχι αμελητέο μειονοτικό πρόβλημα.
Όμως σε σύγκριση με την διαχείριση της εξουσίας από τα ΚΚ Βόρειας Κορέας, Κούβας και Ανατολικής Ευρώπης  (πριν την πτώση τους) το ΚΚΒ έχει καταφέρει όσα ονειρεύεται ο κάθε κομμουνιστής ανά τον κόσμο.

Μόνο που δεν το κατάφερε ακολουθώντας την θρησκεία του Μαρξ και του Ένγκελς ή την ανέμελη επαναστατικότητα του Φιντέλ και του Τσε.
Και αυτό κάθεται άσχημα για όλους τους Έλληνες Αριστερούς. Το δημώδες ‘τουμπεκί’ έχουν εφαρμόσει οι Έλληνες Αριστεροί για το Βιετνάμ. Πολλοί από αυτούς θα σκέφτονται ότι το ΚΚΒ έχει ξεπουληθεί, είναι κομμουνιστές ‘γιαλαντζί’ , δεν είναι γνήσιοι όπως οι Έλληνες σύντροφοί.

Και μόνο ότι οι σημερινοί Έλληνες κομμουνιστές που το μόνο που έχουν κάνει είναι πορείες και διαδηλώσεις , κρίνουν Κομμουνιστές που έχουν νικήσει τους Αμερικανούς (τον ιμπεριαλισμό γενικότερα) στο πεδίο της μάχης, και έχουν διαχειριστεί την εξουσία για 33 χρόνια και έχουν βγάλει τον λαό τους από την φτώχεια με βιώσιμο τρόπο, δείχνει την φαιδρότητα της δήθεν Αριστεράς που έχουμε στην Ελλάδα.

Τι να πει κανείς;….Ας απευθύνουμε έναν χαιρετισμό στον Ελληνάρα Αριστερό. Οι παρωπίδες του και αν σκουριάσουν, το βλέμμα θα παραμείνει κολλημένο στο παρελθόν.Τι κρίμα να μην μπορεί να γίνει και ένα outsourcing και στον χώρο Αριστερά.

Ο πατέρας του ήταν από οικογένεια οικοδόμων, παραδοσιακοί κομμουνιστές, περιθωριοποιημένοι, έφυγε στα 16 του από το σπίτι, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το Γυμνάσιο. Δούλεψε οικοδόμος, ναυτικός, ταξιτζής, έμαθε να φτιάχνει τζάκια σε μια εποχή που το επάγγελμα του ‘τζακά’ ήταν περιζήτητο, ήταν βέβαια και καλός τεχνίτης.
Έχοντας βάλει κάποια λεφτά στην άκρη αγόρασε ένα σπίτι το οποίο το πούλησε μετά από μερικά χρόνια και αγόρασε ένα οικόπεδο στο οποίο με τραπεζικό δάνειο και επιδότηση έχτισε ξενοδοχείο 26 δωματίων. Η κόρη του σπούδασε οικονομικά και τώρα διοικεί το ξενοδοχείο στο οποίο δουλεύουν 5 εργαζόμενοι. Τι τάξη είναι αυτή η οικογένεια;

Ήταν αγρότισσα, από τα 12 χρόνια της.Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν στα 13. Δεν τελείωσε το δημοτικό, δούλεψε καθαρίστρια και πλύστρα για να συμπληρώσει το εισόδημα του άντρα της που ήταν ψαράς, για να μπορέσουν οι κόρες της να βγάλουν το (εξατάξιο) γυμνάσιο. Η μεγάλη της κόρη έγινε προϊσταμένη σε νοσοκομείο, αγόρασε με στεγαστικό δύο διαμερίσματα (στο ένα μένει το άλλο το νοικιάζει), ο γιος της σπούδασε πολιτικός μηχανικός και δουλεύει πλέον σε μεγάλη τεχνική εταιρεία, ενώ έχει και κάποιες δικές του δουλειές. Τάξη της γιαγιάς; Τάξη της κόρης; Τάξη του εγγονού;

Έφυγε από τα 18 του για να πάει στην Γερμανία να δουλέψει στην φάμπρικα. Επέστρεψε 30 χρόνια μετά και δούλεψε στην οικοδομή σαν υπεργολάβος πλέον. Με τις οικονομίες του οι γιοί του σπούδασαν ο ένας γιατρός και ο άλλος αρχιτέκτονας. Και οι δύο έχουν τα σπίτια τους, και αφού δούλεψαν σε γραφεία με πάρα πολύ καλούς μισθούς, έχουν ξεκινήσει πλέον τις δικές τους δουλειές. Τάξη του πατέρα; Τάξη των γιών;

Ο πατέρας του δεν τον άφησε να πάει λύκειο. Τον χρειαζόταν για να δουλεύει στα χωράφια και να οδηγεί την νταλίκα της οικογένειας με τα προϊόντα των χωραφιών, στην κεντρική Λαχαναγορά στην Αθήνα. Έχοντας ένα οικόπεδο σε έναν κεντρικό δρόμο, έστησε ένα μαγαζί που πουλούσε τα αγροτικά προϊόντα του, το οποίο μεγάλωσε και μεγάλωσε και πλέον αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αντιπροσωπείες τροφίμων και χονδρικής πώλησης, στην περιοχή του. Διαθέτει 5 φορτηγά, ψυγεία, και έχει και την αντιπροσωπεία μιας πολυεθνικής εταιρείας γάλακτος. Τάξη; Τάξη των παιδιών του;

Οι παραπάνω ιστορίες δεν είναι κάποια θεωρητική ανάλυση ‘μαζικών φαινομένων’ ή οικονομικής θεωρίας. Είναι λίγα μόνο παραδείγματα κοινών ανθρώπων (παρ’ όλα αυτά αξιοθαύμαστων) που δούλεψαν σκληρά, σε σκληρές συνθήκες, σε καθεστώς μιας καχεκτικής αγοράς και με την περιστασιακή στήριξή ενός βαλτομένου κράτους μπόρεσαν και γενιά στην γενιά βελτίωσαν την θέση της οικογένειας τους και το βιοτικό τους επίπεδο καταργώντας στην πράξη τον μύθο μίας στατικής θεώρησης των πραγμάτων.

Κάποιοι αισθάνονται ωραία να βάζουν τους ανθρώπους σε τάξεις, ίσως με την ίδια ευχαρίστηση που έχει ένας τσοπάνος που βάζει τα πρόβατα στο μαντρί.Τους κάνει και αισθάνονται άνετα, τα πάντα είναι ένα ξεκάθαρο τοπίο, η ομαδοποίηση των πάντων αναδεικνύει έναν κόσμο πιο απλό.
Ίσως να τους αρέσει γιατί δεν μπορούν να συλλάβουν ούτε τις ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος ούτε τις χαοτικές ζυμώσεις των κοινωνιών, τις εκπλήξεις της οικονομίας και τις ανθρώπινης ιδιοφυΐας.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας πει ότι ‘ανήκετε σε μία τάξη’ που έχει απόλυτα ορισμένα χαρακτηριστικά, που πρέπει ‘νομοτελειακά’ να επιδιώξει από κοινού τα ‘ταξικά’ και ‘άρρηκτα συνδεδεμένα’ συμφέροντα τής και ότι τα πράγματα μένουν έτσι και αλλάζουν μόνο με ‘επαναστάσεις’ της μίας ή της άλλης τάξης, καλό είναι να του απαντήσετε ότι εφ’ όσον έχετε βγάλει δημοτικό, γυμνάσιο, και λύκειο, έχετε ξεπεράσει τις τάξεις, και ότι μόνο οι πολύ κακοί μαθητές που δεν ‘τα παίρνουν’ εύκολα, μένουν στις ίδιες τάξεις.
photo via Cappellmeister

Όλοι ξέρουν ότι τις 19 του μηνός υπάρχει απεργία και θα υπάρξουν πορείες… σε διάφορα μέρη και απ όσο ξέρω τουλάχιστον εγώ το Π.Α.ΜΕ καλεί και θα κάνει συγκέντρωση και πορεία σε διαφορετικά μέρη…Ας δούμε τα καθαρά πρακτικά ζητήματα που προκύπτουν… για τα οποία και διαφωνώ με το Π.Α.ΜΕ. Είναι γνωστό από τώρα ότι τις 19 του Δεκέμβρη θα κατέβει πολύς κόσμος στον δρόμο… μιας και είναι μια απεργία που γίνεται γνωστή ακόμα και από τα κανάλια…έστω και με τόσους αρνητικούς σχολιασμούς… Έχουμε σαν δεδομένο λοιπόν ότι θα είναι μια πορεία και απεργία με μεγάλη συμμετοχή. Πολύς κόσμος που δεν κατεβαίνει στον δρόμο (τουλάχιστον σε τακτική βάση) θα κατέβει… ίσως και για πρώτη φορά…. Οπότε πού θα είναι το Π.Α.ΜΕ? τουλάχιστον στο Ηράκλειο απ όσο φαντάζομαι 1χλμ να κάνει την δικιά του πορεία….

Από την στιγμή που το Π.Α.ΜΕ απουσιάζει από εκεί δίνει την δυνατότητα στους παρόντες να κάνουν την ζύμωση τους…. και να στρέψουν κόσμο εναντίον του ή πιο ορθά ενάντια στην πολιτική του. Αφήνει δηλαδή στο έρμαιο της ξεπουλημένης ηγεσίας και των οπορτουνιστών(όπως τους αποκαλεί και είναι) το ποιο μαχητικό κομμάτι που έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και ζητά τρόπους αντίδρασης. Αντί λοιπόν να συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια του ανένταχτου κόσμου βοηθώντας τον να οργανωθεί και να αντιδράσει… και να την ξεπεράσει…. τον αφήνει στην τύχη της ηγεσίας που λέει ότι ξεπουλάει τους εργαζομένους… Πραγματικά τι άλλο να θέλει αυτή η ξεπουλημένη ηγεσία; Πάρα να ακούγετε μόνο η άποψη της…. και να κάνει ανενόχλητη ότι θέλει….

Το επιχείρημα που ακούγεται πιο συχνά είναι ότι μέσω της δράσης του ΚΚΕ στα σωματεία όλη την χρονιά ο εργαζόμενος ξέρει την στάση σας κτλ….
Καταρχάς το επιχείρημα αυτό ίσως να έστεκε σε ένα κατακόκκινο σωματείο…. (που και πάλι έχω κάποιες αμφιβολίες… μιας και η συμμετοχή σε όλα τα σωματεία είναι σχεδόν μηδαμινή… ακόμα και στα κόκκινα…) αλλά σίγουρα δεν ισχύει σε ένα Ηράκλειο που από τους 11.000 οι περισσότεροι… δεν είναι καν γραμμένοι… ή δεν ξέρουν καν ότι υπάρχει… Επίσης σίγουρα δεν ισχύει πανελλαδικά(τότε δεν θα υπήρχε λόγος ύπαρξης του Π.Α.ΜΕ). Πέρα από οποιοδήποτε λόγο… προφανώς για να ακολουθούν την ξεπουλημένη ηγεσία και τους οπορτουνιστές….(όπως λέει το ΚΚΕ) δεν έχουν πειστεί για την θέση του Π.Α.ΜΕ.
Εκεί πρέπει να είναι ένας από τους βασικούς ρόλους οποιουδήποτε λέει ότι θέλει να αλλάξει τους συσχετισμούς….. στα σωματεία…. να καταγγέλλει και να δείχνει τους στους εργαζόμενους τον ρόλο των ξεπουλημένων ηγεσιών του…. και τα συμφέροντα τα οποία εξυπηρετούν….. κάθε στιγμή και σε κάθε σημείο…. και όχι να τους χαρίζεις το γήπεδο για να παίξουν ελεύθεροι μπάλα….

Τώρα το αμέσως επόμενο επιχείρημα που ακούγεται είναι το είδος των αιτημάτων που βάζει η ΓΣΕΕ κτλ…. Καταρχάς πολύ αμφιβάλω… αν ο μέσος εργαζόμενος που είναι σε μια πορεία έχει διαβάσει έστω και το 1/2 από αυτά…. μιας και μάλλον η όλη διαδικασία των αιτημάτων είναι υπόθεση της πρωτοπορίας… που ζει στον κόσμο της και καμιά σχέση δεν έχει με τον απλό εργαζόμενο.. Ας παραβλέψουμε όμως το γεγονός ότι ο μέσω εργαζόμενος δεν έχει ιδέα των αιτημάτων…. τα οποία διεκδικεί…. στον δρόμο. Ας υποθέσουμε ότι ξέρει τα αιτήματα του σωματείου του…. Τότε ο ρόλος κάποιου που θέλει να ανατρέψει τους συσχετισμούς δεν μπορεί να είναι διαφορετικός… από την δραστηριοποίηση μέσα στην συγκέντρωση δείχνοντας τον ρόλο της αντιδραστικής ηγεσίας κτλ αν ακόμα και εκεί… οι εργαζόμενοι προτιμήσουν… να στηρίξουν την ξεπουλημένη ηγεσία… από το Π.Α.ΜΕ τότε αν κάτι θα έπρεπε να γίνει είναι να προβληματιστεί… είτε για το πόσο σωστές είναι οι θέσεις σας…. είτε κατ πόσο υπάρχει μια στοιχειώδη γείωση με την πραγματικότητα του μέσου εργαζομένου….

Ένα άλλο ζήτημα είναι η διάσπαση των εργαζομένων… απέναντι σε σημαντικά ζητήματα. Όπως π.χ. στην φωτογραφία του ποστ. Η φωτογραφία είναι από διαδήλωση του ΠΑΜΕ (Σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων Ηρακλείου) που είχα κατέβει για την απόλυση εργαζόμενης επειδή κατέβηκε σε απεργία. Ο τρόπος που τέθηκε το ζήτημα τουλάχιστον εγώ αισθάνθηκα ότι απέκλειε όσους διαφωνούν με το Π.Α.ΜΕ…(ιδιαίτερα συνθήματα του στυλ εμπρός με το ΠΑΜΕ αντίσταση και πάλι κτλ) ιδιαίτερα για τέτοια ζητήματα πιστεύω ότι θα έπρεπε να βρεθεί ένα minimum πλαίσιο ώστε να συσπειρώσει όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο έτσι ώστε οι εργαζόμενοι να μην φοβούνται…. τόσο ότι θα απολυθούν όταν απεργούν. Μια αποτυχημένη διαδήλωση για τέτοιο θέμα… έχει σίγουρα αρνητικό αντίκτυπο για όσους σκοπεύουν να απεργήσουν μελλοντικά.

Σίγουρα είναι αρκετά άλλα ζητήματα τα οποία θα μπορούσα να θίξω για την στάση του Π.Α.ΜΕ. όπως αν θα έπρεπε να αποφασιστεί μετά το τέλος της πορείας το τι θα γίνει…. έτσι ώστε να συμμετέχει και ο ανένταχτος κόσμος…. βάζοντας τον έτσι σε μια διαδικασία κινητοποίησης και ξεπερνώντας τι ξεπουλημένες ηγεσίες… αλλά πιστεύω ότι η στάση του Π.Α.ΜΕ είναι σημαντικότερη μιας και αφορά μεγάλο μέρος της Αριστεράς

υγ1.Η συμμετοχή στην διαδήλωση της φωτογραφίας ήταν 15 φοιτητές 5 εργαζόμενοι(οι εργαζόμενοι γνωστοί συνδικαλιστές που ασχολούνται…)Αν αυτό δεν είναι μηδαμινή απήχηση στην κοινωνία τότε τι είναι?

υγ2.Συμφωνώ 100% ότι η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ είναι ξεπουλημένα σωματεία.

Η φωνή μιας ασυμβίβαστης Αριστεράς

Η έννοια του κοινωνικού αγαθού είναι μια έννοια αγαπητή στους σημερινούς αριστερούς. Πολλά πράγματα γύρω μας ορίζονται ως κοινωνικά αγαθά από την οργανωμένη Αριστερά.
Κοινωνικό αγαθό η παιδεία, κοινωνικό αγαθό η υγεία, κοινωνικό αγαθό όμως και οι μεταφορές, οι φυσικοί πόροι, τα δάση, ο τουρισμός, οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες, οι αερομεταφορές και η ενέργεια.
Κάπου όμως εκεί σταματάνε οι ορισμοί των κοινωνικών αγαθών. Θέλω να εκφράσω την διαμαρτυρία μου για αυτόν τον εμμέσως πλην σαφέστατο συμβιβασμό της ιστορικής ‘Αριστεράς’.

Τι είναι αυτό που κάνει το νερό κοινωνικό αγαθό και όχι το ψωμί; Το ψωμί του κοσμάκη, το ψωμί που δίνει ζωή, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην ζούγκλα της αγοράς. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο σύντροφοι. Θα πρέπει να κρατικοποιηθούν τα αρτοποιεία και οι φούρνοι. Θα πρέπει να υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός, που θα εξαλείψει τις ανισότητες στο ψωμί. Ποτέ πια για άλλους το τσουρέκι και για άλλους το ημίσκληρο. Ένα είδος ψωμί για όλους.

Και για τα ρούχα τι να πούμε. Βλέπουμε ολόγυρα μας ρούχα ακριβά, ρούχα φθηνά, διάφορα χρώματα και διάφορα σχέδια, βιώνουμε καθημερινά την ενδυματολογική ζούγκλα, που χαμένοι είναι μόνο αυτοί που δεν μπορούν να αγοράσουν Πράντα ή Αρμάνι. Θα πρέπει τα καταστήματα και οι βιοτεχνίες ρούχων να έρθουν στον έλεγχο της κοινωνίας και στην υπηρεσία του Λαού. Η Ερμού θα πρέπει να γίνει κολχόζ ενδυμάτων για τους εργάτες. Το Κολωνάκι να υπαχθεί σε Δημόσιο φορέα Ένδυσης και Υπόδησης του λαού.
Η κατάργηση των τάξεων περνάει από το ρούχο.

Και δεν έχουμε ακούσει τίποτε από τους δήθεν Αριστερούς για την βιομηχανία των υπολογιστών και ηλεκτρονικών ειδών. Πώς θα αναπτυχθεί η κοινωνία όταν υπάρχουν υπολογιστές με διπλάσια χωρητικότητα και διπλάσια ταχύτητα επεξεργαστή από άλλους υπολογιστές; Πώς θα βγουν τα λαϊκά στρώματα από την ανέχεια όταν υπάρχουν τρία μοντέλα i-pod? Στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κανένα υπολογιστής, κινητό, βίντεο dvd, δεν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το άλλο. Ένα μοντέλο για όλους και για όλες. Ένα είναι το μοντέλο για τον λαό.

Αυτά είναι λίγα παραδείγματα στα οποία σιωπά η οργανωμένη Αριστερά. Υπάρχουν και άλλα…..Δεν είναι κοινωνικό αγαθό τα βιβλία; Οι ταινίες; Τα κινητά τηλέφωνα;, Τα αυτοκίνητα; Δεν πρόκειται για κατακτήσεις αιώνων, που διευκολύνουν την ζωή των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων; Ως πότε θα τα αφήνουμε στα χέρια των αδίστακτων ιδιωτών και εκμεταλλευτών των πάντων. Ως πότε θα ανεχόμαστε την παρουσία των επιχειρήσεων στους τομείς αυτούς. Γιατί δεν αγωνίζεται η οργανωμένη και συμβιβασμένη Αριστερά για να φέρει και αυτούς τους τομείς της οικονομίας υπό άμεσο δημόσιο έλεγχο;

Και δεν θα πρέπει ποτέ να αφήνουμε αστιγμάτιστη την σιωπή της λεγόμενης Αριστεράς, στον πυλώνα της κοινωνίας, στους γάμους και τις σχέσεις. Δεν είναι ο γάμος κοινωνικό αγαθό; Με τα διαζύγια να αυξάνονται, με σχέσεις που δεν δουλεύουν, τα ζευγάρια που χωρίζουν, οπού οι έχοντες και κατέχοντες έχουν πρόσβαση στις ομορφότερες και ομορφότερους συντρόφους, πρέπει πλέον να παραδεχθούμε ότι η ελεύθερη επιλογή συντρόφου, έχει οδηγήσει στην αυθαιρεσία, στην αναρχία και στην εκμετάλλευση.
Θα πρέπει λοιπόν οι σχέσεις να υπάγονται σε τοπικές λαϊκές επιτροπές που θα εγκρίνουν τις σχέσεις με βάση το καλό του γενικότερου συνόλου και όχι των ατομικών συμφερόντων. Όλοι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα και στην όμορφη σύντροφο και στην όχι και τόσο όμορφη.
Τόση συζήτηση γίνεται για τα μέσα παραγωγής, γιατί κανείς δεν μιλάει για τα μέσα αναπαραγωγής;

Υπάρχει λοιπόν σύντροφοι και η άλλη Αριστερά αυτή που δεν σταματάει, που δεν δειλιάζει και που δεν συμβιβάζεται. Λίγα παραδείγματα αναφέραμε από αυτά τα κοινωνικά αγαθά για τα οποία δεν μιλάει η οργανωμένη Αριστερά. Να τα σκέφτεστε αυτά σύντροφοι, γιατί ο αγώνας για την καθολική επικράτηση του κομμουνισμού δεν μπορεί να σταματήσει ποτέ.
Αν και η τελευταία κάλτσα ή το τελευταίο σώβρακο δεν κατασκευαστεί από τον λαό σε δημόσιου χαρακτήρα υφαντουργεία, αν και η τελευταία ατομική επιλογή δεν αντικατασταθεί από την επιλογή του λαού ο αγώνας δεν μπορεί να σταματήσει ποτέ.
photo via anarchosyn