Σκεπτόμενος χθες τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών και το τι μας περιμένει από εδώ και μπρος, ήρθε στο μυαλό μου ένα ποίημα του Μπρεχτ που είχα διαβάσει πριν αρκετό καιρό. Αποφάσισα να παραθέσω κάποια αποσπάσματα εδώ καθώς με τον δικό του τρόπο, τα λέει όλα για την καθημερινότητα που καλούνται να ζήσουν οι εργαζόμενοι τα επόμενα χρόνια αλλά και για το πως λειτουργεί αυτό το βδελυρό σύστημα που δουλεύει για να τρέφει μια δράκα κηφήνων και να καταδικάζει τους υπόλοιπους στην εξαθλίωση.

Γερμανικό Πολεμικό Βιβλίο

Ανάμεσα στος υψηλά ιστάμενους
Το θεωρούν ταπεινό να μιλούν για φαγητό
η αλήθεια είναι αυτή: πάντα έχουν φάει κιόλας. Συνέχεια… »

Και εγέννετο «Δημοκρατική Αριστερά». Οι πρώην Ανανεωτικοί, μετά την αποχώρησή τους από το Συνασπισμό, παρουσίασαν συγκροτημένοι σε νέο κόμμα μια «νέα πολιτική πρόταση». Συγκρότησαν την «Αριστερά της ευθύνης». Κι όταν λένε «ευθύνη» εννοούνε τη λύση αυστηρά στα όρια του καπιταλιστικού συστήματος και μάλιστα χωρίς τάση ρήξης με την κεφαλαιοκρατία ώστε να δημιουργηθεί -έστω και στα σημερινά πλαίσια- ένα καλό βιοτικό επίπεδο των εργαζόμενων μέσα από την αποδυνάμωση των καπιταλιστών. Λύση, λοιπόν, η περίφημη αναδιανομή αλλά και η πιο δίκαιη κατανομή των χρεών που θα έρθουν. Δηλαδή, να δώσουν και οι καπιταληστές το «κατί τις» τους. Τα εγκώμια και οι ύμνοι για τις «μεταρρυθμίσεις», τον «ευρωπαϊκό προσανατολισμό», την Ε.Ε., κρύβουν την αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα της «Δημοκρατικής Αριστεράς»: Στόχος τους ένας δικαιότερος καπιταλισμός, με κάποιες μικροαλλαγές σε κάποιους ευρωενωσιακούς θεσμούς (έλεγχος στην ΕΚΤ κ.ο.κ.).Ούτε καν ειρηνική υπέρβαση του καπιταλισμού… Φανερή επιθυμία τους να γίνουν ευχάριστοι στις δυνάμεις του κεφαλαίου, να αποτελέσουν το κερασάκι στην τούρτα της συνολικής πρότασης του υπάρχοντος συστήματος. Εξάλλου, ο κ.Φώτης Κουβέλης είναι ήδη αγαπημένο παιδί του Σκάι και της Καθημερινής…Τυχαίο; Δε νομίζω…

φώτο via www.kouvelis.gr

Είχα σκοπό από την Κυριακή να γράψω ορισμένα πράγματα σχετικά με τις εξελίξεις στο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελικά αποφάσισα να το καθυστερήσω λίγο μέχρι να οριστικοποιηθούν κάποια επιμέρους και αναμενόμενα γεγονότα, όπως η αποχώρηση των ανανεωτών βουλευτών του ΣΥΝ από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που τελικά συνέβη σήμερα.
Χωρίς να μπω σε βαθιές αναλύσεις, θεωρώ ότι τέτοιου είδους εξελίξεις στον πολιτικό χώρο που εκφράζει ο ΣΥΝ είναι μάλλον αναπόφευκτες. Και στο παρελθόν εξάλλου, στελέχη του ΣΥΝ κυρίως κατά μόνας εγκατέλειψαν το κόμμα αυτό και πέρασαν στο ΠΑΣΟΚ. Το καινούριο στοιχείο μετά το 6ο συνέδριο είναι ότι πλέον έχουμε την αποχώρηση(;) από το ΣΥΝ μιας ολόκληρης τάσης, της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας. Βέβαια, το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι μέχρι στιγμής η Ανανεωτική Πτέρυγα, φεύγει, αλλά δε φεύγει ακριβώς, ανεξαρτητοποιείται αλλά μένει κοντά- και πιάσε το αυγό και κούρεψε το.
Τελικά, αποδείχθηκε περίτρανα, έστω κι αν εκφράστηκε καθυστερημένα, ότι αυτό για το οποίο κατηγόρησαν οι αποχωρούντες το 1991 το ΚΚΕ-η μονολιθικότητά του- είναι το μόνο όπλο για να μπορέσει ένα κόμμα που θέλει να προσδιορίζεται ως αριστερό να προχωρά ενωμένο και να ασκεί πολιτική με σαφές στίγμα, χωρίς να μοιάζει με πύργο της Βαβέλ, όπως έμοιαζε ο ΣΥΝ -και ακόμα περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ- τα προηγούμενα χρόνια. Συνέχεια… »

Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Καλώς ήρθατε σε μία από τις τακτικές πτήσεις στις Κομμουνιστικές Αερογραμμές προς την Πιονγκ Γιανγκ, και ευχαριστούμε που προτιμήσατε εμάς και όχι τις αστικές αεροπορικές εταιρείες.

Για όσους πετάνε Ruling Class ( αντίστοιχη της First Class) θα σας σερβίρουμε χαβιάρι από την Κασπία, ρούμι και πούρα από την Κούβα, και πίτες φτιαγμένες με παραδοσιακές συνταγές της Βενεζουέλας.
Για όσους πετάνε Working Class (αντίστοιχη της Economy) το μενού θα περιλαμβάνει παραδοσιακά φαγητά από την Κίνα με συνταγές της Μεγάλης Πορείας του Μάο. Συνέχεια… »

Για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δε θέλω να κάνω κάποια μακροσκελή πολιτική ανάλυση. Θα μπορούσε κάποιος να γράψει σελίδες ολόκληρες. Δε χρειάζεται όμως.

Πρώτα θέλω να δώσω μια απάντηση σε αυτούς που θέλησαν να μας πείσουν ότι οι κουκουλοφόροι ταυτίζονται με το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα. Πολύ περισσότερο σε αυτούς που έσπευσαν να αναγορεύσουν τους κουκουλοφόρους σε κίνημα του 21ου αιώνα και ειδικά σε αυτούς που είχαν το θράσος να τους εντάξουν δίπλα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου και της Αντίστασης Μάλλον η απάντηση έρχεται από το παρελθόν.Ο Τσε τους απαντά σε τρεις μόλις γραμμές:

“Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους”

Τη δεύτερη απάντηση θα τη δώσει ο Μπρεχτ, με δύο σύντομα αποσπάσματα. Συνέχεια… »

Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.
Συνέχεια… »

Ο πατέρας του ήταν από οικογένεια οικοδόμων, παραδοσιακοί κομμουνιστές, περιθωριοποιημένοι, έφυγε στα 16 του από το σπίτι, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το Γυμνάσιο. Δούλεψε οικοδόμος, ναυτικός, ταξιτζής, έμαθε να φτιάχνει τζάκια σε μια εποχή που το επάγγελμα του ‘τζακά’ ήταν περιζήτητο, ήταν βέβαια και καλός τεχνίτης.
Έχοντας βάλει κάποια λεφτά στην άκρη αγόρασε ένα σπίτι το οποίο το πούλησε μετά από μερικά χρόνια και αγόρασε ένα οικόπεδο στο οποίο με τραπεζικό δάνειο και επιδότηση έχτισε ξενοδοχείο 26 δωματίων. Η κόρη του σπούδασε οικονομικά και τώρα διοικεί το ξενοδοχείο στο οποίο δουλεύουν 5 εργαζόμενοι. Τι τάξη είναι αυτή η οικογένεια;

Ήταν αγρότισσα, από τα 12 χρόνια της.Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν στα 13. Δεν τελείωσε το δημοτικό, δούλεψε καθαρίστρια και πλύστρα για να συμπληρώσει το εισόδημα του άντρα της που ήταν ψαράς, για να μπορέσουν οι κόρες της να βγάλουν το (εξατάξιο) γυμνάσιο. Η μεγάλη της κόρη έγινε προϊσταμένη σε νοσοκομείο, αγόρασε με στεγαστικό δύο διαμερίσματα (στο ένα μένει το άλλο το νοικιάζει), ο γιος της σπούδασε πολιτικός μηχανικός και δουλεύει πλέον σε μεγάλη τεχνική εταιρεία, ενώ έχει και κάποιες δικές του δουλειές. Τάξη της γιαγιάς; Τάξη της κόρης; Τάξη του εγγονού;

Έφυγε από τα 18 του για να πάει στην Γερμανία να δουλέψει στην φάμπρικα. Επέστρεψε 30 χρόνια μετά και δούλεψε στην οικοδομή σαν υπεργολάβος πλέον. Με τις οικονομίες του οι γιοί του σπούδασαν ο ένας γιατρός και ο άλλος αρχιτέκτονας. Και οι δύο έχουν τα σπίτια τους, και αφού δούλεψαν σε γραφεία με πάρα πολύ καλούς μισθούς, έχουν ξεκινήσει πλέον τις δικές τους δουλειές. Τάξη του πατέρα; Τάξη των γιών;

Ο πατέρας του δεν τον άφησε να πάει λύκειο. Τον χρειαζόταν για να δουλεύει στα χωράφια και να οδηγεί την νταλίκα της οικογένειας με τα προϊόντα των χωραφιών, στην κεντρική Λαχαναγορά στην Αθήνα. Έχοντας ένα οικόπεδο σε έναν κεντρικό δρόμο, έστησε ένα μαγαζί που πουλούσε τα αγροτικά προϊόντα του, το οποίο μεγάλωσε και μεγάλωσε και πλέον αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αντιπροσωπείες τροφίμων και χονδρικής πώλησης, στην περιοχή του. Διαθέτει 5 φορτηγά, ψυγεία, και έχει και την αντιπροσωπεία μιας πολυεθνικής εταιρείας γάλακτος. Τάξη; Τάξη των παιδιών του;

Οι παραπάνω ιστορίες δεν είναι κάποια θεωρητική ανάλυση ‘μαζικών φαινομένων’ ή οικονομικής θεωρίας. Συνέχεια… »

Όλοι ξέρουν ότι τις 19 του μηνός υπάρχει απεργία και θα υπάρξουν πορείες… σε διάφορα μέρη και απ όσο ξέρω τουλάχιστον εγώ το Π.Α.ΜΕ καλεί και θα κάνει συγκέντρωση και πορεία σε διαφορετικά μέρη…Ας δούμε τα καθαρά πρακτικά ζητήματα που προκύπτουν… για τα οποία και διαφωνώ με το Π.Α.ΜΕ. Είναι γνωστό από τώρα ότι τις 19 του Δεκέμβρη θα κατέβει πολύς κόσμος στον δρόμο… μιας και είναι μια απεργία που γίνεται γνωστή ακόμα και από τα κανάλια…έστω και με τόσους αρνητικούς σχολιασμούς… Έχουμε σαν δεδομένο λοιπόν ότι θα είναι μια πορεία και απεργία με μεγάλη συμμετοχή. Πολύς κόσμος που δεν κατεβαίνει στον δρόμο (τουλάχιστον σε τακτική βάση) θα κατέβει… ίσως και για πρώτη φορά…. Οπότε πού θα είναι το Π.Α.ΜΕ? τουλάχιστον στο Ηράκλειο απ όσο φαντάζομαι 1χλμ να κάνει την δικιά του πορεία….

Από την στιγμή που το Π.Α.ΜΕ απουσιάζει από εκεί δίνει την δυνατότητα στους παρόντες να κάνουν την ζύμωση τους…. και να στρέψουν κόσμο εναντίον του ή πιο ορθά ενάντια στην πολιτική του. Αφήνει δηλαδή στο έρμαιο της ξεπουλημένης ηγεσίας και των οπορτουνιστών(όπως τους αποκαλεί και είναι) το ποιο μαχητικό κομμάτι που έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και ζητά τρόπους αντίδρασης. Αντί λοιπόν να συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια του ανένταχτου κόσμου βοηθώντας τον να οργανωθεί και να αντιδράσει… και να την ξεπεράσει…. τον αφήνει στην τύχη της ηγεσίας που λέει ότι ξεπουλάει τους εργαζομένους… Πραγματικά τι άλλο να θέλει αυτή η ξεπουλημένη ηγεσία; Πάρα να ακούγετε μόνο η άποψη της…. και να κάνει ανενόχλητη ότι θέλει….
Συνέχεια… »

Η φωνή μιας ασυμβίβαστης Αριστεράς

Η έννοια του κοινωνικού αγαθού είναι μια έννοια αγαπητή στους σημερινούς αριστερούς. Πολλά πράγματα γύρω μας ορίζονται ως κοινωνικά αγαθά από την οργανωμένη Αριστερά.
Κοινωνικό αγαθό η παιδεία, κοινωνικό αγαθό η υγεία, κοινωνικό αγαθό όμως και οι μεταφορές, οι φυσικοί πόροι, τα δάση, ο τουρισμός, οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες, οι αερομεταφορές και η ενέργεια.
Κάπου όμως εκεί σταματάνε οι ορισμοί των κοινωνικών αγαθών. Θέλω να εκφράσω την διαμαρτυρία μου για αυτόν τον εμμέσως πλην σαφέστατο συμβιβασμό της ιστορικής ‘Αριστεράς’.

Τι είναι αυτό που κάνει το νερό κοινωνικό αγαθό και όχι το ψωμί; Το ψωμί του κοσμάκη, το ψωμί που δίνει ζωή, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην ζούγκλα της αγοράς. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο σύντροφοι. Θα πρέπει να κρατικοποιηθούν τα αρτοποιεία και οι φούρνοι. Θα πρέπει να υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός, που θα εξαλείψει τις ανισότητες στο ψωμί. Ποτέ πια για άλλους το τσουρέκι και για άλλους το ημίσκληρο. Ένα είδος ψωμί για όλους.

Και για τα ρούχα τι να πούμε. Βλέπουμε ολόγυρα μας ρούχα ακριβά, ρούχα φθηνά, διάφορα χρώματα και διάφορα σχέδια, βιώνουμε καθημερινά την ενδυματολογική ζούγκλα, που χαμένοι είναι μόνο αυτοί που δεν μπορούν να αγοράσουν Πράντα ή Αρμάνι. Θα πρέπει τα καταστήματα και οι βιοτεχνίες ρούχων να έρθουν στον έλεγχο της κοινωνίας και στην υπηρεσία του Λαού. Η Ερμού θα πρέπει να γίνει κολχόζ ενδυμάτων για τους εργάτες. Το Κολωνάκι να υπαχθεί σε Δημόσιο φορέα Ένδυσης και Υπόδησης του λαού.
Η κατάργηση των τάξεων περνάει από το ρούχο.

Και δεν έχουμε ακούσει τίποτε από τους δήθεν Αριστερούς για την βιομηχανία των υπολογιστών και ηλεκτρονικών ειδών. Πώς θα αναπτυχθεί η κοινωνία όταν υπάρχουν υπολογιστές με διπλάσια χωρητικότητα και διπλάσια ταχύτητα επεξεργαστή από άλλους υπολογιστές; Πώς θα βγουν τα λαϊκά στρώματα από την ανέχεια όταν υπάρχουν τρία μοντέλα i-pod? Στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κανένα υπολογιστής, κινητό, βίντεο dvd, δεν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το άλλο. Ένα μοντέλο για όλους και για όλες. Ένα είναι το μοντέλο για τον λαό.
Συνέχεια… »

Ακούω πολλά και διάφορα τον τελευταίο καιρό περί αριστεράς. Το έχει η εποχή φαίνεται. Για να είμαι ειλικρινής εμένα οι λέξεις αριστερά και αριστερός δε μου λένε και πολλά πράγματα. Και το λέω αυτό γιατί μέσα σε αυτή την έννοια μπορούν να χωράνε σοσιαλδημοκράτες, κομμουνιστές, ρεφορμιστές, αναρχικοι και γενικά πολλοί και διάφοροι. Όμως επειδή κάποιοι το έχουν ξεφτιλίσει μπήκα στον πειρασμό να απαντήσω ποιος τελικά είναι αριστερός. Όχι ως μεμονομένο άτομο, γιατί όντως κάθε άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του αριστερό μπορεί να έχει μια δική του θεώρηση για το πως φαντάζεται την αριστερά. Θα απαντήσω όμως ποιοι πολιτικοί φορείς μπορούν να θεωρούνται κατά τη γνώμη μου αριστεροί, γιατί η έννοια αυτή κατά τη γνώμη μου έχει μεγάλο ειδικό βάρος και δε μπορεί ο καθέ φορέας να τη χρησιμοποιεί ασύστολα και εν τέλει να την κουρελιάζει με τις πολιτικές επιλογές του.
Χωρίς να μπαίνω σε μακροσκελείς αναλύσεις θεωρώ οτι για να κρίνεις ποιος φορέας είναι αριστερός πρέπει να εξετάσεις δύο βασικά στοιχεία. Ποια είναι η θέση του για την οικονομία και την εξουσία. Αυτά τα δύο αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία καθορίζουν την τοποθέτησή του στο φάσμα της πολιτικής. Θεωρείς λοιπόν οτι στην εξουσία πρέπει να είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο; Θεωρείς οτι αυτοί που παράγουν τον πλούτο πρέπει κιόλας να τον απολαμβάνουν; Θεωρείς οτι τα μέσα παραγωγής πρέπει να αποτελούν κοινωνική περιουσία και αγαθό; Τότε είσαι αριστερό κόμμα. Συνέχεια… »