Για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών δε θέλω να κάνω κάποια μακροσκελή πολιτική ανάλυση. Θα μπορούσε κάποιος να γράψει σελίδες ολόκληρες. Δε χρειάζεται όμως.

Πρώτα θέλω να δώσω μια απάντηση σε αυτούς που θέλησαν να μας πείσουν ότι οι κουκουλοφόροι ταυτίζονται με το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα. Πολύ περισσότερο σε αυτούς που έσπευσαν να αναγορεύσουν τους κουκουλοφόρους σε κίνημα του 21ου αιώνα και ειδικά σε αυτούς που είχαν το θράσος να τους εντάξουν δίπλα στους αγωνιστές του πολυτεχνείου και της Αντίστασης Μάλλον η απάντηση έρχεται από το παρελθόν.Ο Τσε τους απαντά σε τρεις μόλις γραμμές:

“Αν τρέμεις από αγανάκτηση για κάθε αδικία, είσαι σύντροφός μου. Οι πραγματικοί επαναστάτες δεν κυκλοφορούν με κουκούλες, για έναν επιπλέον λόγο: Γιατί τον καιρό της επανάστασης ο λαός θα πρέπει να αναγνωρίζει στα πρόσωπα των επαναστατών την πρωτοπορία του. Ο λαός δε θεωρεί τιμή του να συναναστρέφεται με κουκουλοφόρους”

Τη δεύτερη απάντηση θα τη δώσει ο Μπρεχτ, με δύο σύντομα αποσπάσματα. Συνέχεια… »

Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.
Συνέχεια… »

Ο πατέρας του ήταν από οικογένεια οικοδόμων, παραδοσιακοί κομμουνιστές, περιθωριοποιημένοι, έφυγε στα 16 του από το σπίτι, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το Γυμνάσιο. Δούλεψε οικοδόμος, ναυτικός, ταξιτζής, έμαθε να φτιάχνει τζάκια σε μια εποχή που το επάγγελμα του ‘τζακά’ ήταν περιζήτητο, ήταν βέβαια και καλός τεχνίτης.
Έχοντας βάλει κάποια λεφτά στην άκρη αγόρασε ένα σπίτι το οποίο το πούλησε μετά από μερικά χρόνια και αγόρασε ένα οικόπεδο στο οποίο με τραπεζικό δάνειο και επιδότηση έχτισε ξενοδοχείο 26 δωματίων. Η κόρη του σπούδασε οικονομικά και τώρα διοικεί το ξενοδοχείο στο οποίο δουλεύουν 5 εργαζόμενοι. Τι τάξη είναι αυτή η οικογένεια;

Ήταν αγρότισσα, από τα 12 χρόνια της.Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν στα 13. Δεν τελείωσε το δημοτικό, δούλεψε καθαρίστρια και πλύστρα για να συμπληρώσει το εισόδημα του άντρα της που ήταν ψαράς, για να μπορέσουν οι κόρες της να βγάλουν το (εξατάξιο) γυμνάσιο. Η μεγάλη της κόρη έγινε προϊσταμένη σε νοσοκομείο, αγόρασε με στεγαστικό δύο διαμερίσματα (στο ένα μένει το άλλο το νοικιάζει), ο γιος της σπούδασε πολιτικός μηχανικός και δουλεύει πλέον σε μεγάλη τεχνική εταιρεία, ενώ έχει και κάποιες δικές του δουλειές. Τάξη της γιαγιάς; Τάξη της κόρης; Τάξη του εγγονού;

Έφυγε από τα 18 του για να πάει στην Γερμανία να δουλέψει στην φάμπρικα. Επέστρεψε 30 χρόνια μετά και δούλεψε στην οικοδομή σαν υπεργολάβος πλέον. Με τις οικονομίες του οι γιοί του σπούδασαν ο ένας γιατρός και ο άλλος αρχιτέκτονας. Και οι δύο έχουν τα σπίτια τους, και αφού δούλεψαν σε γραφεία με πάρα πολύ καλούς μισθούς, έχουν ξεκινήσει πλέον τις δικές τους δουλειές. Τάξη του πατέρα; Τάξη των γιών;

Ο πατέρας του δεν τον άφησε να πάει λύκειο. Τον χρειαζόταν για να δουλεύει στα χωράφια και να οδηγεί την νταλίκα της οικογένειας με τα προϊόντα των χωραφιών, στην κεντρική Λαχαναγορά στην Αθήνα. Έχοντας ένα οικόπεδο σε έναν κεντρικό δρόμο, έστησε ένα μαγαζί που πουλούσε τα αγροτικά προϊόντα του, το οποίο μεγάλωσε και μεγάλωσε και πλέον αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αντιπροσωπείες τροφίμων και χονδρικής πώλησης, στην περιοχή του. Διαθέτει 5 φορτηγά, ψυγεία, και έχει και την αντιπροσωπεία μιας πολυεθνικής εταιρείας γάλακτος. Τάξη; Τάξη των παιδιών του;

Οι παραπάνω ιστορίες δεν είναι κάποια θεωρητική ανάλυση ‘μαζικών φαινομένων’ ή οικονομικής θεωρίας. Συνέχεια… »

Όλοι ξέρουν ότι τις 19 του μηνός υπάρχει απεργία και θα υπάρξουν πορείες… σε διάφορα μέρη και απ όσο ξέρω τουλάχιστον εγώ το Π.Α.ΜΕ καλεί και θα κάνει συγκέντρωση και πορεία σε διαφορετικά μέρη…Ας δούμε τα καθαρά πρακτικά ζητήματα που προκύπτουν… για τα οποία και διαφωνώ με το Π.Α.ΜΕ. Είναι γνωστό από τώρα ότι τις 19 του Δεκέμβρη θα κατέβει πολύς κόσμος στον δρόμο… μιας και είναι μια απεργία που γίνεται γνωστή ακόμα και από τα κανάλια…έστω και με τόσους αρνητικούς σχολιασμούς… Έχουμε σαν δεδομένο λοιπόν ότι θα είναι μια πορεία και απεργία με μεγάλη συμμετοχή. Πολύς κόσμος που δεν κατεβαίνει στον δρόμο (τουλάχιστον σε τακτική βάση) θα κατέβει… ίσως και για πρώτη φορά…. Οπότε πού θα είναι το Π.Α.ΜΕ? τουλάχιστον στο Ηράκλειο απ όσο φαντάζομαι 1χλμ να κάνει την δικιά του πορεία….

Από την στιγμή που το Π.Α.ΜΕ απουσιάζει από εκεί δίνει την δυνατότητα στους παρόντες να κάνουν την ζύμωση τους…. και να στρέψουν κόσμο εναντίον του ή πιο ορθά ενάντια στην πολιτική του. Αφήνει δηλαδή στο έρμαιο της ξεπουλημένης ηγεσίας και των οπορτουνιστών(όπως τους αποκαλεί και είναι) το ποιο μαχητικό κομμάτι που έχει συνειδητοποιήσει το πρόβλημα και ζητά τρόπους αντίδρασης. Αντί λοιπόν να συμμετέχει σε αυτή την προσπάθεια του ανένταχτου κόσμου βοηθώντας τον να οργανωθεί και να αντιδράσει… και να την ξεπεράσει…. τον αφήνει στην τύχη της ηγεσίας που λέει ότι ξεπουλάει τους εργαζομένους… Πραγματικά τι άλλο να θέλει αυτή η ξεπουλημένη ηγεσία; Πάρα να ακούγετε μόνο η άποψη της…. και να κάνει ανενόχλητη ότι θέλει….
Συνέχεια… »

Η φωνή μιας ασυμβίβαστης Αριστεράς

Η έννοια του κοινωνικού αγαθού είναι μια έννοια αγαπητή στους σημερινούς αριστερούς. Πολλά πράγματα γύρω μας ορίζονται ως κοινωνικά αγαθά από την οργανωμένη Αριστερά.
Κοινωνικό αγαθό η παιδεία, κοινωνικό αγαθό η υγεία, κοινωνικό αγαθό όμως και οι μεταφορές, οι φυσικοί πόροι, τα δάση, ο τουρισμός, οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες, οι αερομεταφορές και η ενέργεια.
Κάπου όμως εκεί σταματάνε οι ορισμοί των κοινωνικών αγαθών. Θέλω να εκφράσω την διαμαρτυρία μου για αυτόν τον εμμέσως πλην σαφέστατο συμβιβασμό της ιστορικής ‘Αριστεράς’.

Τι είναι αυτό που κάνει το νερό κοινωνικό αγαθό και όχι το ψωμί; Το ψωμί του κοσμάκη, το ψωμί που δίνει ζωή, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην ζούγκλα της αγοράς. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο σύντροφοι. Θα πρέπει να κρατικοποιηθούν τα αρτοποιεία και οι φούρνοι. Θα πρέπει να υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός, που θα εξαλείψει τις ανισότητες στο ψωμί. Ποτέ πια για άλλους το τσουρέκι και για άλλους το ημίσκληρο. Ένα είδος ψωμί για όλους.

Και για τα ρούχα τι να πούμε. Βλέπουμε ολόγυρα μας ρούχα ακριβά, ρούχα φθηνά, διάφορα χρώματα και διάφορα σχέδια, βιώνουμε καθημερινά την ενδυματολογική ζούγκλα, που χαμένοι είναι μόνο αυτοί που δεν μπορούν να αγοράσουν Πράντα ή Αρμάνι. Θα πρέπει τα καταστήματα και οι βιοτεχνίες ρούχων να έρθουν στον έλεγχο της κοινωνίας και στην υπηρεσία του Λαού. Η Ερμού θα πρέπει να γίνει κολχόζ ενδυμάτων για τους εργάτες. Το Κολωνάκι να υπαχθεί σε Δημόσιο φορέα Ένδυσης και Υπόδησης του λαού.
Η κατάργηση των τάξεων περνάει από το ρούχο.

Και δεν έχουμε ακούσει τίποτε από τους δήθεν Αριστερούς για την βιομηχανία των υπολογιστών και ηλεκτρονικών ειδών. Πώς θα αναπτυχθεί η κοινωνία όταν υπάρχουν υπολογιστές με διπλάσια χωρητικότητα και διπλάσια ταχύτητα επεξεργαστή από άλλους υπολογιστές; Πώς θα βγουν τα λαϊκά στρώματα από την ανέχεια όταν υπάρχουν τρία μοντέλα i-pod? Στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κανένα υπολογιστής, κινητό, βίντεο dvd, δεν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το άλλο. Ένα μοντέλο για όλους και για όλες. Ένα είναι το μοντέλο για τον λαό.
Συνέχεια… »

Ακούω πολλά και διάφορα τον τελευταίο καιρό περί αριστεράς. Το έχει η εποχή φαίνεται. Για να είμαι ειλικρινής εμένα οι λέξεις αριστερά και αριστερός δε μου λένε και πολλά πράγματα. Και το λέω αυτό γιατί μέσα σε αυτή την έννοια μπορούν να χωράνε σοσιαλδημοκράτες, κομμουνιστές, ρεφορμιστές, αναρχικοι και γενικά πολλοί και διάφοροι. Όμως επειδή κάποιοι το έχουν ξεφτιλίσει μπήκα στον πειρασμό να απαντήσω ποιος τελικά είναι αριστερός. Όχι ως μεμονομένο άτομο, γιατί όντως κάθε άνθρωπος που θεωρεί τον εαυτό του αριστερό μπορεί να έχει μια δική του θεώρηση για το πως φαντάζεται την αριστερά. Θα απαντήσω όμως ποιοι πολιτικοί φορείς μπορούν να θεωρούνται κατά τη γνώμη μου αριστεροί, γιατί η έννοια αυτή κατά τη γνώμη μου έχει μεγάλο ειδικό βάρος και δε μπορεί ο καθέ φορέας να τη χρησιμοποιεί ασύστολα και εν τέλει να την κουρελιάζει με τις πολιτικές επιλογές του.
Χωρίς να μπαίνω σε μακροσκελείς αναλύσεις θεωρώ οτι για να κρίνεις ποιος φορέας είναι αριστερός πρέπει να εξετάσεις δύο βασικά στοιχεία. Ποια είναι η θέση του για την οικονομία και την εξουσία. Αυτά τα δύο αλληλοεξαρτώμενα στοιχεία καθορίζουν την τοποθέτησή του στο φάσμα της πολιτικής. Θεωρείς λοιπόν οτι στην εξουσία πρέπει να είναι αυτοί που παράγουν τον πλούτο; Θεωρείς οτι αυτοί που παράγουν τον πλούτο πρέπει κιόλας να τον απολαμβάνουν; Θεωρείς οτι τα μέσα παραγωγής πρέπει να αποτελούν κοινωνική περιουσία και αγαθό; Τότε είσαι αριστερό κόμμα. Συνέχεια… »

Απ’ ό,τι φαίνεται το ζήτημα με τα Σκόπια οδεύει προς τη λύση του. Θα είναι άραγε μία λύση που θα “θέσει την υπόθεση στο αρχείο” ή θα ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου για περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή και θα δικαιολογήσει μακροπρόθεσμα την ανάμειξη άλλων λαών στα σύνορά μας?

Το δυστυχές στη συγκυρία αυτή είναι ότι τα κόμματα της Βουλής, σε μία πρωτοφανή επίδειξη προχειρότητας, σπεύδει το καθένα να εμφανιστεί ως νικητής των θέσεών του. Παραγνωρίζουν όμως ότι σήμερα το 70,4% των Ελλήνων απορρίπτει το ενδεχόμενο να περιλαμβάνεται ο όρος Μακεδονία στο όνομα της ΠΓΔΜ, ενώ το 66,6% λέει “όχι” στη διπλή ονομασία .

Το έχω ξαναγράψει ότι η παρουσία αλλοφύλων σε τοποθεσία με ελληνικό όνομα, το μόνο που σημαίνει είναι κατάληψη ελληνικών εδαφών. Και να τώρα που καλούμαστε όχι μόνο να το ανεχθούμε αλλά και να πάψουμε να χαρακτηρίζουμε ως Μακεδονικό οτιδήποτε προέρχεται από την εντός των συνόρων μας Μακεδονία.

Ασφαλώς και δε γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους του ζητήματος, όπως τις γνωρίζουν οι ειδικοί επί του θέματος αλλά αν όλες οι επιμέρους απόψεις για τη λύση του προβλήματος συνοψίζονται σε τρεις βασικές κατηγορίες (α) αδιαφορία, β) επιθετική πολιτική, γ) οικονομική τους αφομοίωση), θεωρώ ότι η α) και η γ) απλώς βάζουν την υπόθεση στο αρχείο και μάλιστα απέναντι σε μία χώρα κατά πάντα ασθενέστερη σε σχέση με την Ελλάδα.

Ένα πάντως είναι σίγουρο: ότι ανάμεσα στα ανωτέρω ποσοστά του 70,4% και του 66,6%, σύμφωνα με τους νόμους της στατιστικής (που δεν τους κατέχω και πολύ καλά) σίγουρα θα συγκαταλέγονται εργάτες, αγρότες, ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ.
photo via gemteck1

Έχεις απέναντί σου ένα Κράτος. Το Κράτος αυτό σε έχει κυνηγήσει εσένα και την ιδεολογία σου για 70 χρόνια. Σε έχει εξορίσει, σε έχει βασανίσει, σε έχει περιθωριοποιήσει, έχει φτάσει να εκδώσει πιστοποιητικό ότι αυτό που πιστεύεις είναι σωστό, σε έχει αποκλείσει από δουλειές και τις υπηρεσίες του. Ένα Κράτος που έχει χρησιμοποιήσει και έχει χρησιμοποιηθεί από άλλους οργανισμούς και ομάδες, από την Εκκλησία, τον Στρατό, παραπολιτικούς και παραστρατιωτικούς για να σε καταδιώξει και να σου επιβάλει ιδανικά και αξίες ανεξάρτητα με την θέλησή σου και τα δικαιώματά σου.

Και ποια είναι η πρόταση σου για το κράτος Σύντροφε Αριστερέ;
Αντί να πεις ότι θέλω ένα Κράτος όσο πιο αδύνατο γίνεται, όσο πιο περιορισμένο γίνεται, όσο πιο μακριά από την ζωή μου γίνεται…..ζητάς το Κράτος να παίξει όλο και περισσότερο ρόλο στην ζωή μας, να αναλάβει πρωτοβουλίες, να παρέχει όλο και περισσότερες υπηρεσίες.
‘Το Κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του’ λες Σύντροφε Αριστερέ και θες να εκχωρήσεις την επιλογή για τον γιατρό σου, τον δάσκαλο των παιδιών σου, την εργασία σου,την παροχή ενέργειας στο σπίτι σου, το πώς θα προστατεύεται το περιβάλλον, στο Κράτος.

‘Ναι, το Κράτος έχει στο παρελθόν υπάρξει υποχείριο πολιτικών και οικονομικών ολιγαρχιών’ θα μας πούνε οι Σύντροφοι Αριστεροί, ‘αλλά εμείς αν γίνουμε ποτέ κυβέρνηση θα είμαστε δίκαιοι, ηθικοί, ευαίσθητοι, ευγενικοί, καλοί χειριστές του Κράτους, για μας δεν είναι απλώς Κράτος, είναι ο υπηρέτης και εκφραστής της κοινωνίας.’

Και αναρωτιέμαι: Είμαι τυφλός που δεν μπορώ να δώ το φωτοστέφανο πάνω από κάθε Αριστερό; Από την μεταπολίτευση μέχρι τώρα, έχει περάσει το 80% του πολιτικού κόσμου από την εξουσία. Τα προβλήματα παραμείναν ακόμα και αν αλλάξαν τα πρόσωπα.
Την ίδια στιγμή ακόμα και στα κράτη που εφαρμοζόταν αυτό που υποστηρίζατε, εγκαταλείφθηκαν οι κρατικιστικές θέσεις και εφαρμόζεται δραστικά η μείωση του κράτους στην οικονομία και συζητείται έντονα η μείωση του κράτους στην παροχή ενέργειας, στις τηλεπικοινωνίες, στις μεταφορές, στην υγεία , στην παιδεία, μέχρι και στην προστασία του περιβάλλοντος.
Συνέχεια… »

Η φαιδρότητα δεν έχει τα όριά της. Η μάλλον ο αποπροσανατολισμός που επιχειρείται δεν έχει όρια. Δεν εξηγείται αλλιώς το πως κάποιοι κάθονται και ασχολούνται με το ντύσιμο και τον τρόπο ζωης του νέου προέδρου του ΣΥΝ. Μάθαμε τι οδηγεί, τι ρούχα φοράει, που πίνει τον καφέ του, αν κάνει ταξίδια στο εξωτερικό και ένα κάρο ανούσιες πληροφορίες.
Έχω εκφράσει επανειλλημένα την άποψη οτι τα κόμματα δεν κρίνονται από τα πρόσωπα που τα απαρτίζουν ούτε από τις συνήθειες αυτών των προσώπων. Κρίνονται από την πολιτική τους. Το που στοχεύει λοιπόν αυτή η παράθεση ανούσιων στοιχείων που αφορά το νέο πρόεδρο του ΣΥΝ δεν το καταλαβαίνω. Μάλλον, με οδηγεί στο συμπέρασμα οτι υπάρχουν κύκλοι οι οποίοι δεν επιθυμούν να γίνει κριτική επί της ουσίας, αλλά να ασχοληθούμε με όρους lifestyle μόνο και μόνο για να μην δούμε αυτά που πρέπει, τις θέσεις δηλαδή που πρεσβεύει το συγκεκριμένο κόμμα και το οποίο μάλλον θα διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στο επόμενο διάστημα.Για να μην πω οτι γίνεται εσκεμμένα αυτή η “επίθεση”, προκειμένου να αυξηθεί η συμπάθεια προς το πρόσωπό του.
Πρίν λίγες μέρες έκανε μια δήλωση που σηκώνει πολύ κουβέντα: «Με μπερδεύει ο πολιτικός λόγος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Είναι ένας συμπαθής πολιτικός, αλλά δεν μπορώ να κατανοήσω εύκολα πού μπορεί να κατατάξει κανείς το λόγο του Γ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ συνολικά». Συνέχεια… »