Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σίτου. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε “Αν φυτέψουμε αυτό το σίτο, θα έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο φύτεμα;”
“Όχι εγώ”, είπε η γελάδα.

“Όχι εγώ”, είπε η πάπια.

“Όχι εγώ”, είπε το γουρούνι.

“Όχι εγώ”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Ο σίτος ψήλωσε κι ωρίμασε, κι έγινε χρυσό σιτάρι. “Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
“Όχι εγώ”, είπε η πάπια.

“Είναι εκτός της κατηγορίας μου”, είπε το γουρούνι.

“Θα χάσω την αρχαιότητά μου”, είπε η γελάδα.

“Θα χάσω το επίδομα ανεργίας”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. “Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
“Θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα”, είπε η γελάδα.

“Θα έχανα το επίδομα της Πρόνοιας”, είπε η πάπια.

“Το παράτησα το σχολείο και δεν ξέρω πως”, είπε το γουρούνι.

“Θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ ο μόνος βοηθός”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες και τις έδειξε στους γείτονές της. Όλοι θέλανε, για την ακρίβεια απαιτούσαν μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, “Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε μοναχή μου”.
“Κερδοσκοπία!”, φώναξε η γελάδα.

“Καπιταλιστική βδέλλα!”, ούρλιαξε η πάπια.

“Απαιτώ ίσα δικαιώματα!”, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.

Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε.
Και γράψανε “Αδικία” σε πλακάτ, και κάνανε πορεία γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας βωμολοχίες. Όταν ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. “Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη.”

“Μα, το κέρδισα με τον ιδρώτα μου αυτό το ψωμί”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Ακριβώς”, είπε ο αντιπρόσωπος. “Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να κερδίσει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κυβερνητικούς κανονισμούς, οι παραγωγικοί εργάτες πρέπει να μοιραστούν τα προϊόντα τους με τους τεμπέληδες.”
Και ζήσαμε εμείς καλά, κι αυτοί – συμπεριλαμβανόμενης και της μικρής κόκκινης κλώσας – ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα χαμογελούσε και κακάριζε. “Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.” Οι γείτονές της όμως αναρωτιόταν γιατί δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.

photo via Maxey

Πεθαίνουν η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Θαπατέρο, ο Παπανδρέου και καμιά δεκαριά ακόμη πρωθυπουργοί κρατών της Ε.Ε. Παίρνουν λοιπόν το δρόμο για τον άλλο κόσμο, και κάποια στιγμή φτάνουν στο σταυροδρόμι μεταξύ κόλασης και παραδείσου. Εκεί τους υποδέχεται ένα αγγελάκι καθισμένο σε ένα γραφείο με έναν υπολογιστή.
- Καλώς ήρθατε. Μπορείτε να μου πείτε τα ονόματά σας;
Αναφέρουν όλοι τα ονόματά τους, και αφού το αγγελάκι κάνει την αναζήτηση στον υπολογιστή αναφωνεί:
- Α, βλέπω ότι είστε όλοι πρώην πολιτικοί. Και μάλιστα πρώην πρωθυπουργοί.
- Όντως είμαστε. Προς τα που πρέπει να κατευθυνθούμε;
- Α, κοιτάξτε. Εδώ υπάρχει ένα πρωτόκολλο που προβλέπει ότι οι πρωθυπουργοί κρατών επιλέγουν μόνοι τους αν θα πάνε στον παράδεισο ή στην κόλαση.
Σαστίζουν οι πρωθυπουργοί:
- Μα, πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο…Και τέλος πάντων, πως θα επιλέξουμε που θα πάμε;
- Είναι απλό, τους απαντάει το αγγελάκι. Θα σας ξεναγήσουμε για 3 μέρες στον παράδεισο και άλλες 3 στην κόλαση. Στο τέλος της 6ης μέρας, θα επιλέξετε εσείς που θέλετε να διαμείνετε και την 7η θα μεταβείτε στην αιώνια κατοικία σας.

Όντως κατευθείαν έρχονται δυο άλλα αγγελάκια και τους βάζουν στον Παράδεισο. Ησυχία, λιβαδάκια, λιμνούλες, δάση, φιλοσοφικές συζητήσεις, ήρεμα πράγματα δηλαδή.
- Κάλα είναι εδώ, λένε, αλλά πολύ ησυχία. Ας ρίξουμε μια ματιά και στην κόλαση.
Επισκέπτονται λοιπόν και την κόλαση…Και τι να δουν; Καμία σχέση με την εικόνα που έχουν όλοι οι κοινοί θνητοί για την κόλαση! Γλέντια, ακολασίες, ψητά παντού, μουσικές, όλη η κόλαση ένα απέραντο πανηγύρι!
- Ε, δεν υπάρχει περίπτωση! Εδώ θα μείνουμε! Σιγά μην πάμε στον παράδεισο να κοιμόμαστε όλη τη μέρα. Εδώ έχει πολύ πιο ενδιαφέρουσες ασχολίες.

Στο τέλος της 6ης μέρας λένε στο αγγελάκι ότι θέλουν να διαμείνουν στην κόλαση. Την επόμενη μέρα λοιπόν το αγγελάκι τους οδηγεί στην κόλαση και κλείνει την πόρτα. Με το που μπαίνουν μέσα, μένουν “κόκκαλο”! Καζάνια που βράζουν παντού, βασανιστήρια, λάκκοι με ακαθαρσίες, λυγμοί και οδυρμοί από παντού! Τα παίρνουν λοιπόν στο κρανίο και λένε σε ένα διάβολο λίγο πιο πέρα:
-Τι είναι αυτά τα πράγματα! Μας εξαπατήσατε! Άλλα πράγματα μας δείξατε όταν έγινε η ξενάγηση κι άλλα βλέπουμε τώρα που ήρθαμε για να μείνουμε μόνιμα!
Αφού αφήνει ένα χαιρέκακο γέλιο το διαβολάκι τους απαντά:
- Τις μέρες που σας ξεναγήσαμε εδώ ήταν προεκλογική περίοδος! Τώρα που έληξε, επιστρέψαμε στα φυσιολογικά!

Πηγή φωτογραφίας

Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Καλώς ήρθατε σε μία από τις τακτικές πτήσεις στις Κομμουνιστικές Αερογραμμές προς την Πιονγκ Γιανγκ, και ευχαριστούμε που προτιμήσατε εμάς και όχι τις αστικές αεροπορικές εταιρείες.

Για όσους πετάνε Ruling Class ( αντίστοιχη της First Class) θα σας σερβίρουμε χαβιάρι από την Κασπία, ρούμι και πούρα από την Κούβα, και πίτες φτιαγμένες με παραδοσιακές συνταγές της Βενεζουέλας.
Για όσους πετάνε Working Class (αντίστοιχη της Economy) το μενού θα περιλαμβάνει παραδοσιακά φαγητά από την Κίνα με συνταγές της Μεγάλης Πορείας του Μάο.

Και σε αυτήν την πτήση μας οι επιβάτες της Ruling Class πλήρωσαν το πενταπλάσιο του εισιτηρίου σε σχέση με τα εισιτήρια άλλων εταιρειών έτσι ώστε οι επιβάτες της Working Class να πληρώσουν το ένα τρίτο του κόστους και τα πλέον χαμηλά εισοδήματα να ταξιδέψουν δωρεάν.

Για τους επιβάτες της Ruling Class θα επιδιώξουμε να κάνουμε αυτήν την εμπειρία ξεχωριστή και ξεκινούμε ανακηρύσσοντας σας ως στυγνούς εκμεταλλευτές των λαϊκών στρωμάτων.

Τα προγράμματα διαφώτισης και εξυγίανσης σας που θα παρακολουθήσει και η Working Class για να συνειδητοποιήσει την ανάγκη απεγκλωβισμού της, έχει ως εξής:

Στο Κανάλι 1 τα άπαντα του Αϊζενστάιν όπως το Θωρηκτό Ποτέμκιν και άλλα.

Στο Κανάλι 2 , πέντε βιντεοσκοπημένες ομιλίες του Φιντέλ Κάστρο συνολικής διάρκειας 16 ωρών.

Στο Κανάλι 3 , οι τηλεοπτικές εκπομπές του Ούγκο Τσάβεζ

Στο Κανάλι 4, ένα ντοκιμαντέρ για την Πιονγκ Γιανγκ την πόλη μουσείο του Κομμουνισμού του 20ου αιώνα, που ανακαινίσθηκε με τα χρήματα των Κομμουνιστικών Κομμάτων της 8ης Διεθνούς

Και μερικές πληροφορίες για τις Κομμουνιστικές Αερογραμμές:

Οι Κομμουνιστικές Αερογραμμές γεννήθηκαν από τα υπολείμματα της αμαρτωλής και αστικής Ολυμπιακής.

Ήταν μόλις μερικά χρόνια μετά την 7ηΔιεθνή που συνήλθε στην Χο-Τσι-Μινγκ Σίτυ, που αποφασίστηκε η Ανανέωση της Παγκόσμιας Αριστεράς, με την χρησιμοποίηση της Αγοράς και των μηχανισμών της προς όφελος των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων.

Ακόμη αποφασίστηκε ότι ο καλύτερος και ο πιο βιώσιμος τρόπος να εξαλειφθεί η απόλυτη φτώχεια είναι να προωθηθεί η επιχειρηματικότητα, η γνώση και η πληροφορία που έχει συσσωρευθεί στον καπιταλισμό, στα λαϊκά στρώματα. Σκοπός δεν ήταν πλέον ή καταστροφή των πλουσίων αλλά η βελτίωση της ζωής των φτωχών.

Ο τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ και η πρόεδρος του Συνασπισμού, μαζί με όλους τους ηγέτες των Αριστερών Κομμάτων συνέβαλλαν στην διαμόρφωση και ασπάστηκαν την διακήρυξη και κατέστρωσαν ένα σχέδιο πάνω σε αυτές τις αρχές.

Ενεργοποίησαν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και πίεσαν τις Κυβερνήσεις ώστε όλες οι εταιρείες και οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του Δημοσίου να αποκρατικοποιηθούν.

Σε πολλές περιπτώσεις οι πρώην δημόσιες εταιρείες έσπασαν σε μικρότερες και κάποια κομμάτια πέρασαν στον επιχειρηματικό όμιλο ‘Αρης Βελουχιώτης Α.Ε.’

Στον Όμιλο πέρασαν και πάρα πολλά από τα αποκρατικοποιημένα πλέον Τ.Ε.Ι., Α.Ε.Ι., και σχολεία.

Παράλληλα κάποια κονδύλια επενδύθηκαν αγοράζοντας μετοχές σε μεγάλους οργανισμούς, τράπεζες και χρηματιστήρια.

Τέλος, εκπονήθηκαν προγράμματα για σεμινάρια, εκμάθησης Η/Υ, Λογιστικής, Προώθησης , Εμπορίας και Διαφήμισης, σε μη προνομιούχους εργαζόμενους και νέους.

Τα προγράμματα αυτά χρηματοδοτήθηκαν από δωρεές αλλά και απο τα κέρδη των μετοχών.

Μόλις 5 χρόνια μετά από την έναρξη εφαρμογής του σχεδίου είχαν στηθεί 30,000 επιχειρήσεις από απόφοιτους των Λαϊκών Πανεπιστημίων και ήδη έχει αρχίσει να σημειώνεται η μείωση της φτώχειας αφού πάνω από 5,000 νοικοκυριά στην Ελλάδα, κατάφεραν να ξεφύγουν από την ανέχεια.

Σε παγκόσμιο επίπεδο ο ανταγωνισμός των λαϊκών επιχειρήσεων με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις οδήγησε σε καλύτερα και φθηνότερα αγαθά και υπηρεσίες αλά και μία επιπλέον επιλογή για τον εργαζόμενο.

Πριν από 2 χρόνια το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας στην Ινδία, αφού χάρη στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, κανένας Ινδός πλέον δεν ζει με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα.

Η Αριστερή Τράπεζα της Κούβας, πήρε βραβείο νεωτερισμού από το Economist για νέα τραπεζικά προϊόντα που στοχεύουν στην εκπαίδευση και επιμόρφωση των νέων επιχειρηματιών.

Στην Γερμανία, 200,000 εργαζόμενοι έφυγαν από καπιταλιστικές επιχειρήσεις για να δουλέψουν στις επιχειρήσεις του ομίλου ‘Καρλ Μαρξ’ .

Σήμερα σε πολλές χώρες Αριστερές Λαϊκές Επιχειρήσεις κατέχουν το 20 με 30 % της αγοράς στους τομείς με τους οποίους ασχολούνται.

Εκτός από το δρομολόγιο της Πιονγκ Γιανγκ και άλλους προορισμούς γνωστούς στο Κομμουνιστικό Κίνημα, οι Κομμουνιστικές Αερογραμμές χρηματοδοτεί από τα κέρδη της δρομολόγια σε 10 νησιά άγονης γραμμής όπου το εισιτήριο για τα χαμηλά εισοδήματα θα είναι το 1/10 το κανονικού.

Ο στόχος για την επόμενη δεκαετία για την Ελλάδα, είναι να επιτευχθεί ή πλήρης πρόσβαση των λαϊκών σχολείων στο ευρυζωνικό διαδίκτυο.

Προλετάριοι και Προλετάριες , Αστοί και Καπιταλιστές σας ευχόμαστε μια ευχάριστη πτήση και ελπίζουμε να συνεχίσετε να ενισχύετε την Αγωνιζόμενη Μεταμορφωμένη και μάχιμα Αποτελεσματική Αριστερά

πηγές φωτογραφίας: xiaming, Délirante bestiole [flying foxy], anarchosyn,caribb

Ένα δωδεκάχρονο παιδάκι βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του:” Μπαμπά, τι είναι η πολιτική;”.
Ο πατέρας, φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια ωρίμανσης, του απαντά με ένα παράδειγμα:
- Κοίταξε παιδί μου, μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα στο σπίτι. Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού. Η υπηρέτρια είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Εσύ είσαι η κοινή γνώμη, που παρατηρεί τα όσα γίνονται τριγύρω. Τέλος το μωρό που έχουμε, συμβολίζει το μέλλον της χώρας. Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και το πρωί θα συζητήσουμε για το συμπέρασμα που έβγαλες.
- Εντάξει μπαμπά, απαντά ο μικρός και πηγαίνει στο κρεβάτι του.

Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί… Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται. Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός! Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους θορύβους…πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!!
- “Τι να κάνω;”, σκέφτεται, “να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την υπηρέτρια…. να διακόψω τον μπαμπά; ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το μωρό;;;… εγώ δεν ξέρω να το κάνω…” Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο.

Το επόμενο μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:
- Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;
- Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα.
- Και τι συμπέρασμα έβγαλες;
- Χμμ, εεε, όταν η κυβέρνηση κοιμάται, το κεφάλαιο φυστικώνει την εργατική τάξη, η κοινή γνώμη αδιαφορεί και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα σκατά!

photo by richardmasoner

Με αφορμή το βιντεάκι στο οποίο ο επίτιμος ευθαρσώς δηλώνει ότι οι κυβερνήσεις κλέβανε τα λεφτά του ελληνικού λαού, παραθέτω ένα παλιότερο ανέκδοτο, με σαφές πολιτικό νόημα όμως.

Ένα απόγευμα, είχαν συναντηθεί στο “Διόνυσο”, στο υπερπολυτελές εστιατόριο απένατι από την Ακρόπολη, ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον Μητσοτάκη, για να συζητήσουν κάποια ζητήματα σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα. Σε αυτό το γεύμα, έτρωγαν κυριολεκτικά με χρυσά μαχαιροπήρουνα. Κάποια στιγμή, όπως συζητούσαν, βλέπει ο Παπανδρέου τον Μητσοτάκη να κάνει μια αστραπιαία κίνηση και να βάζει ένα χρυσό μαχαίρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.
“Α, τον μπαγαμπόντη, σκέφτεται, κλέβει τα μαχαίρια!Ε…δε γίνεται να κλέβει αυτός κι εγώ να κάθομαι να κοιτάω! Πρέπει να κλέψω κι εγώ ένα μαχαίρι!”.
Προσπαθούσε λοιπόν ο Ανδρέας να βάλει κι εκείνος ένα μαχαίρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, αλλά λόγω της ηλικίας και της αδυναμίας που είχε, δεν μπορούσε να κινηθεί αστραπιαία όπως ο Μητσοτάκης. Εκτός αυτού, κάθε φορά που σήκωνε το μαχαίρι από το πιάτο, έτρεμε το χέρι του και χτυπούσε το πιάτο, με αποτέλεσμα να έρχεται το γκαρσόνι και να τον ρωτά αν θα ηθελε κάτι. Ο Ανδρέας πάντα του έλεγε ότι δε θέλει τίποτα και τον έδιωχνε.
Κάποια στιγμή, αφού είδε και αποείδε, φωνάζει τον σερβιτόρο ξανά.
-Θα θέλατε κάτι κύριε Παπανδρέου;
- Ναι παιδί μου, θα ήθελα να σου δείξω ένα ταχυδακτυλουργικό κόλπο.
- Μα, κύριε Παπανδρέου…είστε σίγουρος ότι…
- Θες να το δεις ή να φωνάξω κάποιον άλλο;
- Θα ήθελα να το δω κύριε Παπανδρέου.
- Ωραία τότε. Λοιπόν, πάρε αυτό το μαχαίρι και βάλτο στην εσωτερική τσέπη του σακακιού μου.
- Μα ξέρετε, απαγορεύεται…
- Βρε βάλε το μαχαίρι εκεί που σου είπα!
Ο σερβιτόρος όντως βάζει το μαχαίρι στην τσέπη του Παπανδρέου.
- Ωραία. Για πες μου τώρα παιδί μου, που βρίσκεται το μαχαίρι;
- Στην τσέπη σας.
- Πάρα πολύ ωραία. Τώρα βγάλτο από την τσέπη του Μητσοτάκη!

Πηγή φωτογραφίας

Βγαίνει ένα πρωί ο Γιώργος Παπανδρέου για τον καθιερωμένο πρωινό του περίπατο. Η μέρα δεν προδιαγραφόταν ιδιαίτερα ευχάριστη. Από τη μια περίμενε τους ελεγκτές της Ε.Ε., για να του παραδώσουν το φιρμάνι με τα νέα μέτρα, από την άλλη όλο για απεργίες άκουγε. Τον είχαν βάλει δηλαδή στη μέση, και δεν ήξερε τι να κάνει.
Εκεί που περπατούσε λοιπόν και σκεφτόταν πως θα συμβιβάσει την κατάσταση, ξαφνικά τον πλησιάζει ένας καλοντυμένος κύριος, μέσης ηλικίας. Τον χαιρετά και του λέει:
“Κύριε πρόεδρε, θα ήθελα να σας εκφράσω την αμέριστη στήριξή μου στα μέτρα που πρόκειται να πάρετε. Πάρτε όσα μέτρα χρειάζεται για να σωθεί η χώρα. Αν το κάνετε, εγώ είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω όχι έναν, δύο μισθούς!”.
Ο Γιωργάκης συγκινείται που ακούει αυτά τα λόγια και του ανταπαντά:
“Κύριέ μου, είστε σωστός πατριώτης και παράδειγμα προς μίμηση. Σας ευχαριστώ πολύ, μακάρι να σκέφτονταν έτσι όλοι. Δεν ξέρετε πόσο κουράγιο μου δίνετε! Μέχρι στιγμής όλο γκρίνιες άκουγα. Παρεπιπτόντως, ποια είναι η εργασία σας; Μήπως είστε δημόσιος υπάλληλος;”.
Και ο περαστικός απαντά με τη σειρά του:
“Όχι κύριε πρόεδρε δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος. Για την ακρίβεια δεν είμαι καν εργαζόμενος. Εισοδηματίας είμαι ,έχω 5 σπίτια και 3 μαγαζιά, τα νοικιάζω και ζω με τα νοίκια. Αν όμως ήμουν εργαζόμενος, τότε θα θυσιαζόμουν!!!”

Κάπου γύρω στο 1991, λίγο μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών χωρών, καθόταν ο Θεός στο γραφείο του και βαριόταν απίστευτα. Παρατηρούσε τον κόσμο και δεν έβλεπε τίποτα ενδιαφέρον. Αφού δεν είχε τι να κάνει, και παρακινημένος από τις εξελίξεις, φωνάζει ένα αγγελάκι και του λέει: ” Φώναξε μου τον Μαρξ να συζητήσουμε να μου περάσει η ώρα”.
Μετά από λίγα λεπτά έρχεται ο Μαρξ στο γραφείο του Θεού. Αφού κάθεται για λίγο, ακούει τον Θεό να τον ρωτάει:
“Για πες μου Μαρξ, γιατί κατά τη γνώμη σου το δημιούργημά σου απέτυχε;”
Σκέφτεται δυο δευτερόλεπτα ο Μαρξ, κοιτάει τον Θεό και λύνεται στα γέλια. Εκνευρίζεται κι ο Θεός και του λέει:
“Γιατί γελάς; Τόσο αστείο σου φαίνεται αυτό που ρώτησα;”
Και απαντάει ο Μαρξ:
“Όχι δεν είναι αστείο. Απλά σκεφτόμουνα…κοίτα ποιος μιλάει!”.

photo via doratagold