Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σίτου. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε “Αν φυτέψουμε αυτό το σίτο, θα έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο φύτεμα;”
“Όχι εγώ”, είπε η γελάδα.

“Όχι εγώ”, είπε η πάπια. Συνέχεια… »

Πεθαίνουν η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Θαπατέρο, ο Παπανδρέου και καμιά δεκαριά ακόμη πρωθυπουργοί κρατών της Ε.Ε. Παίρνουν λοιπόν το δρόμο για τον άλλο κόσμο, και κάποια στιγμή φτάνουν στο σταυροδρόμι μεταξύ κόλασης και παραδείσου. Εκεί τους υποδέχεται ένα αγγελάκι καθισμένο σε ένα γραφείο με έναν υπολογιστή.
- Καλώς ήρθατε. Μπορείτε να μου πείτε τα ονόματά σας;
Αναφέρουν όλοι τα ονόματά τους, και αφού το αγγελάκι κάνει την αναζήτηση στον υπολογιστή αναφωνεί:
- Α, βλέπω ότι είστε όλοι πρώην πολιτικοί. Και μάλιστα πρώην πρωθυπουργοί.
- Όντως είμαστε. Προς τα που πρέπει να κατευθυνθούμε;
- Α, κοιτάξτε. Εδώ υπάρχει ένα πρωτόκολλο που προβλέπει ότι οι πρωθυπουργοί κρατών επιλέγουν μόνοι τους αν θα πάνε στον παράδεισο ή στην κόλαση.
Σαστίζουν οι πρωθυπουργοί:
- Μα, πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο…Και τέλος πάντων, πως θα επιλέξουμε που θα πάμε;
- Είναι απλό, τους απαντάει το αγγελάκι. Θα σας ξεναγήσουμε για 3 μέρες στον παράδεισο και άλλες 3 στην κόλαση. Στο τέλος της 6ης μέρας, θα επιλέξετε εσείς που θέλετε να διαμείνετε και την 7η θα μεταβείτε στην αιώνια κατοικία σας. Συνέχεια… »

Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Καλώς ήρθατε σε μία από τις τακτικές πτήσεις στις Κομμουνιστικές Αερογραμμές προς την Πιονγκ Γιανγκ, και ευχαριστούμε που προτιμήσατε εμάς και όχι τις αστικές αεροπορικές εταιρείες.

Για όσους πετάνε Ruling Class ( αντίστοιχη της First Class) θα σας σερβίρουμε χαβιάρι από την Κασπία, ρούμι και πούρα από την Κούβα, και πίτες φτιαγμένες με παραδοσιακές συνταγές της Βενεζουέλας.
Για όσους πετάνε Working Class (αντίστοιχη της Economy) το μενού θα περιλαμβάνει παραδοσιακά φαγητά από την Κίνα με συνταγές της Μεγάλης Πορείας του Μάο. Συνέχεια… »

Ένα δωδεκάχρονο παιδάκι βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του:” Μπαμπά, τι είναι η πολιτική;”.
Ο πατέρας, φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια ωρίμανσης, του απαντά με ένα παράδειγμα:
- Κοίταξε παιδί μου, μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας. Η μαμά είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα στο σπίτι. Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού. Η υπηρέτρια είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν. Εσύ είσαι η κοινή γνώμη, που παρατηρεί τα όσα γίνονται τριγύρω. Τέλος το μωρό που έχουμε, συμβολίζει το μέλλον της χώρας. Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και το πρωί θα συζητήσουμε για το συμπέρασμα που έβγαλες.
- Εντάξει μπαμπά, απαντά ο μικρός και πηγαίνει στο κρεβάτι του.

Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα, ακούει κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί… Συνέχεια… »

Με αφορμή το βιντεάκι στο οποίο ο επίτιμος ευθαρσώς δηλώνει ότι οι κυβερνήσεις κλέβανε τα λεφτά του ελληνικού λαού, παραθέτω ένα παλιότερο ανέκδοτο, με σαφές πολιτικό νόημα όμως.

Ένα απόγευμα, είχαν συναντηθεί στο “Διόνυσο”, στο υπερπολυτελές εστιατόριο απένατι από την Ακρόπολη, ο Ανδρέας Παπανδρέου με τον Μητσοτάκη, για να συζητήσουν κάποια ζητήματα σχετικά με την πολιτική επικαιρότητα. Σε αυτό το γεύμα, έτρωγαν κυριολεκτικά με χρυσά μαχαιροπήρουνα. Κάποια στιγμή, όπως συζητούσαν, βλέπει ο Παπανδρέου τον Μητσοτάκη να κάνει μια αστραπιαία κίνηση και να βάζει ένα χρυσό μαχαίρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του.
“Α, τον μπαγαμπόντη, σκέφτεται, κλέβει τα μαχαίρια!Ε…δε γίνεται να κλέβει αυτός κι εγώ να κάθομαι να κοιτάω! Πρέπει να κλέψω κι εγώ ένα μαχαίρι!”.
Προσπαθούσε λοιπόν ο Ανδρέας να βάλει κι εκείνος ένα μαχαίρι στην εσωτερική τσέπη του σακακιού του, αλλά λόγω της ηλικίας και της αδυναμίας που είχε, δεν μπορούσε να κινηθεί αστραπιαία όπως ο Μητσοτάκης. Εκτός αυτού, κάθε φορά που σήκωνε το μαχαίρι από το πιάτο, έτρεμε το χέρι του και χτυπούσε το πιάτο, με αποτέλεσμα να έρχεται το γκαρσόνι και να τον ρωτά αν θα ηθελε κάτι. Ο Ανδρέας πάντα του έλεγε ότι δε θέλει τίποτα και τον έδιωχνε. Συνέχεια… »

Βγαίνει ένα πρωί ο Γιώργος Παπανδρέου για τον καθιερωμένο πρωινό του περίπατο. Η μέρα δεν προδιαγραφόταν ιδιαίτερα ευχάριστη. Από τη μια περίμενε τους ελεγκτές της Ε.Ε., για να του παραδώσουν το φιρμάνι με τα νέα μέτρα, από την άλλη όλο για απεργίες άκουγε. Τον είχαν βάλει δηλαδή στη μέση, και δεν ήξερε τι να κάνει.
Εκεί που περπατούσε λοιπόν και σκεφτόταν πως θα συμβιβάσει την κατάσταση, ξαφνικά τον πλησιάζει ένας καλοντυμένος κύριος, μέσης ηλικίας. Τον χαιρετά και του λέει:
“Κύριε πρόεδρε, θα ήθελα να σας εκφράσω την αμέριστη στήριξή μου στα μέτρα που πρόκειται να πάρετε. Πάρτε όσα μέτρα χρειάζεται για να σωθεί η χώρα. Αν το κάνετε, εγώ είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω όχι έναν, δύο μισθούς!”.
Ο Γιωργάκης συγκινείται που ακούει αυτά τα λόγια και του ανταπαντά:
“Κύριέ μου, είστε σωστός πατριώτης και παράδειγμα προς μίμηση. Σας ευχαριστώ πολύ, μακάρι να σκέφτονταν έτσι όλοι. Δεν ξέρετε πόσο κουράγιο μου δίνετε! Μέχρι στιγμής όλο γκρίνιες άκουγα. Παρεπιπτόντως, ποια είναι η εργασία σας; Μήπως είστε δημόσιος υπάλληλος;”.
Και ο περαστικός απαντά με τη σειρά του:
“Όχι κύριε πρόεδρε δεν είμαι δημόσιος υπάλληλος. Για την ακρίβεια δεν είμαι καν εργαζόμενος. Εισοδηματίας είμαι ,έχω 5 σπίτια και 3 μαγαζιά, τα νοικιάζω και ζω με τα νοίκια. Αν όμως ήμουν εργαζόμενος, τότε θα θυσιαζόμουν!!!”

Κάπου γύρω στο 1991, λίγο μετά την ανατροπή των σοσιαλιστικών χωρών, καθόταν ο Θεός στο γραφείο του και βαριόταν απίστευτα. Παρατηρούσε τον κόσμο και δεν έβλεπε τίποτα ενδιαφέρον. Αφού δεν είχε τι να κάνει, και παρακινημένος από τις εξελίξεις, φωνάζει ένα αγγελάκι και του λέει: ” Φώναξε μου τον Μαρξ να συζητήσουμε να μου περάσει η ώρα”.
Μετά από λίγα λεπτά έρχεται ο Μαρξ στο γραφείο του Θεού. Αφού κάθεται για λίγο, ακούει τον Θεό να τον ρωτάει:
“Για πες μου Μαρξ, γιατί κατά τη γνώμη σου το δημιούργημά σου απέτυχε;”
Σκέφτεται δυο δευτερόλεπτα ο Μαρξ, κοιτάει τον Θεό και λύνεται στα γέλια. Εκνευρίζεται κι ο Θεός και του λέει:
“Γιατί γελάς; Τόσο αστείο σου φαίνεται αυτό που ρώτησα;”
Και απαντάει ο Μαρξ:
“Όχι δεν είναι αστείο. Απλά σκεφτόμουνα…κοίτα ποιος μιλάει!”.

photo via doratagold