Όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι περιμένουμε κάθε 4 χρόνια τη διοργάνωση του Μουντιάλ. Μπορεί η εμπορευματοποίηση του αθλητισμού να έχει αφαιρέσει ενα κομμάτι από το συναίσθημα που προκαλούσαν αυτές οι διοργανώσεις πριν μερικά χρόνια, όμως δεν παύει να είναι ένα γεγονός που μαγνητίζει όσους αγαπούν τον αθλητισμό και ειδικά το ποδόσφαιρο. Μια ποικιλία ομάδων που δε συναντάς σε άλλη διοργάνωση μαζεύεται με στόχο το τρόπαιο του παγκόσμιου πρωταθλητή.

Η Αργεντινή των σπουδαίων επιθετικών και του κόουτς Μαραντόνα, η πάντα φαντεζί Βραζιλία, οι υπόλοιπες σκληροτράχηλες ομάδες της Λατινικής Αμερικής. Η Ιταλία που μπορεί σε ένα ολόκληρο ενενηντάλεπτο να μην κάνει τίποτα, αλλά στο τέλος να “κλέψει” τον αγώνα. Η Γερμανια με το κλασικό πείσμα στο παιχνίδι της. Η δική μας Εθνική ομάδα που δεν έχει την πολυτέλεια να βρίσκεται πάντα στην τελική φάση του Παγκοσμίου κυπέλλου, η Ολλανδία και η Πορτογαλία που όλο παλεύουν να πάρουν ένα διεθνή τίτλο κι όλο κάπου σκοντάφτουν. Η Αγγλία με τους κλασικούς “γκαφατζήδες” γκολκίπερ που δεν την αφήνουν να σηκώσει κεφάλι. Ομάδες ανερχόμενες στο Παγκόσμιο ποδόσφαιρο, όπως οι ΗΠΑ, η Κορέα και η Ιαπωνία. Και βέβαια οι ομάδες της Αφρικής, που φέτος έχουν την τιμητική τους, αφού το μουντιάλ διεξέγεται για πρώτη φορά στην ήπειρό τους. Συνέχεια… »

Σίγουρα ο τίτλος μοιάζει αντιφατικός. Συνήθως οταν κάποιος φοράει το κασκόλ και την φανέλα της ομάδας του, ετοιμάζεται να πάει στο γήπεδο. Αυτό λέει η κοινή λογική. Δυστυχώς όμως, στην εποχή του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού και της έξαρσης των κοινωνικών προβλημάτων πολλές φορές ο αθλητισμός μετατρέπεται από χώρο ψυχαγωγίας σε πεδίο μαχών. Και βέβαια, αργά ή γρήγορα σε μια μάχη, καταλήγουμε να μετράμε και θύματα.
Δε θα καθίσω να αναλύσω τα γεγονότα που συνέβησαν προχθές και αφαίρεσαν άλλη μια ζωή ενός ανθρώπου, που τύχαινε να ασχολείται με κάτι που ασχολείται ο μισός πλανήτης στον οποίο κατοικούμε. Ούτε θα καθίσω να εξετάσω σε ποια ομάδα ανήκε, αν είχε σχέση με ναρκωτικά, αν είχε προηγούμενα με αυτούς που τον σκότωσαν. Η ουσία δεν είναι αυτή. Εξάλλου, όπως όλα δείχνουν ήταν να μη γίνει η αρχή. Αφού έγινε, ανοίξαν οι ασκοί του Αιόλου.
Όλοι μιλάνε για τη βία στα γήπεδα, αλλά πλέον και έξω από αυτά όπως αποδεικνύεται. Όπως επίσης αποδεικνύεται οτι κανείς δεν κάνει κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Γιατί όμως; Πόσοι πρέπει να σκοτωθούν για να παρθούν μέτρα; Θέλει το κράτος να περιορίσει ή να εξαλείψει αυτά τα φαινόμενα; Όλες αυτές οι ερωτήσεις έρχονται στο μυαλό του καθενός όταν παρακολουθεί τέτοια συμβάντα. Και είναι λογικό.
Όμως για μένα, εξίσου λογικές και προφανείς είναι οι απαντήσεις. Λοιπόν, όχι, κάποιοι δε θέλουν να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Και εκτός από τις περίφημες δηλώσεις που γίνονται κάθε φορά οτι το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο, δε θα γίνει καμιά ουσιαστική κίνηση. Γιατί πολύ απλά κάποιους τους βολεύει οι άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων και ιδιαίτερα οι νέοι που προέρχονται από αυτά να αποχαυνώνονται και να θεωρούν σημαντικό κομμάτι της ζωής τους το τι θα πετύχει μια ΠΑΕ στον αγωνιστικό χώρο. Συνέχεια… »