View Larger Map

Στην ειδησεογραφία αναφέρθηκε πρόσφατα ότι οι αδελφοί Κάστρο τάραξαν τα σοσιαλιστικά νερά του νησιού. Ο ένας ο Φιντέλ, είπε ότι ‘ο σοσιαλισμός δεν μας υπηρέτησε’ ή κάτι τέτοιο και ο άλλος ο Ραούλ εξήγγειλε ότι 500,000 με 1,000,000 εργαζόμενοι του δημοσίου τομέα θα περάσουν στον ιδιωτικό τομέα, και ότι θα επιτρέπονται οι προσλήψεις από ιδιώτες.
Έψαξα εναγωνίως να βρω σχόλια του ΚΚΕ (αλλά και του
ΣΥΡΙΖΑ) και δεν βρήκα τίποτα.
Έχετε κάποιους συνδέσμους για να παρακολουθήσουμε τον αριστερό σχολιασμό σε αυτές τις εξελίξεις;

Όλοι μας έχουμε ακούσει το ανέκδοτο όπου ένας επισκευαστής υπολογιστών χρεώνει τον πελάτη του 100 ευρώ για την επισκευή του υπολογιστή του στρίβοντας μια βίδα. Όταν ο πελάτης ζητά εξηγήσεις για τον λογαριασμό, ο επισκευαστής του στέλνει μια ανάλυση του λογαριασμού σύμφωνα με την οποία το στρίψιμο της βίδας κοστίζει 1 ευρώ αλλά το να ξέρεις ποια βίδα να στρίψεις κοστίζει 99 ευρώ.
Η μετάβαση στην οικονομία και κοινωνία της γνώσης είναι προτεραιότητα υψίστης σημασίας για μια αναπτυγμένη χώρα.
Η οικονομία της γνώσης είναι πιο κερδοφόρα. Μια οικονομία της γνώσης μπορεί να προσαρμοστεί καλύτερα και να ξεπεράσει παροδικές κρίσεις.
Οι εργαζόμενοι στην οικονομία της γνώσης κερδίζουν περισσότερα, γιατί το προϊόν που εμπεριέχει γνώση πληρώνεται περισσότερο από τα απλά βιομηχανικά ή αγροτικά προϊόντα.
Στην οικονομία της γνώσης ο εργαζόμενος έχει περισσότερη διαπραγματευτική δύναμη, γιατί αυτό που διαπραγματεύεται, οι γνώσεις του, η εφευρετικότητα του, το ταλέντο του δεν μπορεί κάποιος να το βρεί εύκολα σε άλλο εργαζόμενο.
Η οικονομία της γνώσης δημιουργεί μνημεία που θα τα επισκέπτονται οι τουρίστες του μέλλοντος. Η οικονομία και κοινωνία της γνώσης προκαλεί σεβασμό στις μελλοντικές γενιές.
Φθηνά εργατικά χέρια μπορείς να βρείς εύκολα. Όπως εύκολα μπορείς, να μεταφέρεις μία βιομηχανία σε μια χώρα με χαμηλό κόστος παραγωγής. Όμως, δύσκολα θα βρείς φθηνά δημιουργικά μυαλά. Δύσκολα θα μεταφέρεις κέντρα έρευνας, πανεπιστήμια και δεξαμενές σκέψεις.
Στην οικονομία της γνώσης πραγματώνεται το όραμα των αριστερών που όμως οι ίδιοι απέτυχαν να πραγματοποιήσουν, να αποκτήσει δηλαδή ο εργαζόμενος τα μέσα παραγωγής. Γιατί, σε μια οικονομία και κοινωνία γνώσης ο εργαζόμενος είναι ο ίδιος το μέσο παραγωγής, αφού παράγει τις δικές του ιδέες.
Το ταλέντο, είναι ο χρυσός του 21ου αιώνα.
photo by Extra Ketchup

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια μικρή κόκκινη κλώσα, που σκάλιζε το χώμα στη φάρμα μέχρι που ανακάλυψε μερικούς σπόρους σίτου. Φώναξε τότε τους γείτονές της και τους είπε “Αν φυτέψουμε αυτό το σίτο, θα έχουμε ψωμί να φάμε. Ποιος θα με βοηθήσει στο φύτεμα;”
“Όχι εγώ”, είπε η γελάδα.

“Όχι εγώ”, είπε η πάπια.

“Όχι εγώ”, είπε το γουρούνι.

“Όχι εγώ”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Ο σίτος ψήλωσε κι ωρίμασε, κι έγινε χρυσό σιτάρι. “Ποιος θα με βοηθήσει να θερίσω το σιτάρι;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
“Όχι εγώ”, είπε η πάπια.

“Είναι εκτός της κατηγορίας μου”, είπε το γουρούνι.

“Θα χάσω την αρχαιότητά μου”, είπε η γελάδα.

“Θα χάσω το επίδομα ανεργίας”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Κι έτσι κι έκανε. Έφτασε επιτέλους η ώρα να φτιαχτεί το ψωμί. “Ποιος θα με βοηθήσει να ζυμώσω το ψωμί;” ρώτησε η μικρή κόκκινη κλώσα.
“Θα ήταν υπερωρία αν σε βοηθούσα”, είπε η γελάδα.

“Θα έχανα το επίδομα της Πρόνοιας”, είπε η πάπια.

“Το παράτησα το σχολείο και δεν ξέρω πως”, είπε το γουρούνι.

“Θα ήτανε ρατσιστικό να ήμουν εγώ ο μόνος βοηθός”, είπε η χήνα.
“Θα το κάνω τότε μόνη μου”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα. Ζύμωσε κι έψησε πέντε φρατζόλες και τις έδειξε στους γείτονές της. Όλοι θέλανε, για την ακρίβεια απαιτούσαν μερίδιο απ’ το ψωμί. Αλλά η μικρή κόκκινη κλώσα είπε, “Όχι, μπορώ να φάω και τις πέντε μοναχή μου”.
“Κερδοσκοπία!”, φώναξε η γελάδα.

“Καπιταλιστική βδέλλα!”, ούρλιαξε η πάπια.

“Απαιτώ ίσα δικαιώματα!”, διαμαρτυρήθηκε η χήνα.

Και το γουρούνι, απλώς γρύλισε.
Και γράψανε “Αδικία” σε πλακάτ, και κάνανε πορεία γύρω από τη μικρή κόκκινη κλώσα φωνάζοντας βωμολοχίες. Όταν ήρθε ο αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, είπε στη μικρή κόκκινη κλώσα. “Δε πρέπει να είσαι τόσο άπληστη.”

“Μα, το κέρδισα με τον ιδρώτα μου αυτό το ψωμί”, είπε η μικρή κόκκινη κλώσα.

“Ακριβώς”, είπε ο αντιπρόσωπος. “Αυτή είναι η ομορφιά της ελεύθερης αγοράς. Καθένας μπορεί να κερδίσει όσο θέλει. Αλλά, με τους σύγχρονους κυβερνητικούς κανονισμούς, οι παραγωγικοί εργάτες πρέπει να μοιραστούν τα προϊόντα τους με τους τεμπέληδες.”
Και ζήσαμε εμείς καλά, κι αυτοί – συμπεριλαμβανόμενης και της μικρής κόκκινης κλώσας – ακόμα καλύτερα. Κι από τότε, η μικρή κόκκινη κλώσα χαμογελούσε και κακάριζε. “Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ.” Οι γείτονές της όμως αναρωτιόταν γιατί δεν έφτιαξε ποτέ ξανά άλλο ψωμί.

photo via Maxey

Σύντροφοι και Συντρόφισσες

Καλώς ήρθατε σε μία από τις τακτικές πτήσεις στις Κομμουνιστικές Αερογραμμές προς την Πιονγκ Γιανγκ, και ευχαριστούμε που προτιμήσατε εμάς και όχι τις αστικές αεροπορικές εταιρείες.

Για όσους πετάνε Ruling Class ( αντίστοιχη της First Class) θα σας σερβίρουμε χαβιάρι από την Κασπία, ρούμι και πούρα από την Κούβα, και πίτες φτιαγμένες με παραδοσιακές συνταγές της Βενεζουέλας.
Για όσους πετάνε Working Class (αντίστοιχη της Economy) το μενού θα περιλαμβάνει παραδοσιακά φαγητά από την Κίνα με συνταγές της Μεγάλης Πορείας του Μάο.

Και σε αυτήν την πτήση μας οι επιβάτες της Ruling Class πλήρωσαν το πενταπλάσιο του εισιτηρίου σε σχέση με τα εισιτήρια άλλων εταιρειών έτσι ώστε οι επιβάτες της Working Class να πληρώσουν το ένα τρίτο του κόστους και τα πλέον χαμηλά εισοδήματα να ταξιδέψουν δωρεάν.

Για τους επιβάτες της Ruling Class θα επιδιώξουμε να κάνουμε αυτήν την εμπειρία ξεχωριστή και ξεκινούμε ανακηρύσσοντας σας ως στυγνούς εκμεταλλευτές των λαϊκών στρωμάτων.

Τα προγράμματα διαφώτισης και εξυγίανσης σας που θα παρακολουθήσει και η Working Class για να συνειδητοποιήσει την ανάγκη απεγκλωβισμού της, έχει ως εξής:

Στο Κανάλι 1 τα άπαντα του Αϊζενστάιν όπως το Θωρηκτό Ποτέμκιν και άλλα.

Στο Κανάλι 2 , πέντε βιντεοσκοπημένες ομιλίες του Φιντέλ Κάστρο συνολικής διάρκειας 16 ωρών.

Στο Κανάλι 3 , οι τηλεοπτικές εκπομπές του Ούγκο Τσάβεζ

Στο Κανάλι 4, ένα ντοκιμαντέρ για την Πιονγκ Γιανγκ την πόλη μουσείο του Κομμουνισμού του 20ου αιώνα, που ανακαινίσθηκε με τα χρήματα των Κομμουνιστικών Κομμάτων της 8ης Διεθνούς

Και μερικές πληροφορίες για τις Κομμουνιστικές Αερογραμμές:

Οι Κομμουνιστικές Αερογραμμές γεννήθηκαν από τα υπολείμματα της αμαρτωλής και αστικής Ολυμπιακής.

Ήταν μόλις μερικά χρόνια μετά την 7ηΔιεθνή που συνήλθε στην Χο-Τσι-Μινγκ Σίτυ, που αποφασίστηκε η Ανανέωση της Παγκόσμιας Αριστεράς, με την χρησιμοποίηση της Αγοράς και των μηχανισμών της προς όφελος των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων.

Ακόμη αποφασίστηκε ότι ο καλύτερος και ο πιο βιώσιμος τρόπος να εξαλειφθεί η απόλυτη φτώχεια είναι να προωθηθεί η επιχειρηματικότητα, η γνώση και η πληροφορία που έχει συσσωρευθεί στον καπιταλισμό, στα λαϊκά στρώματα. Σκοπός δεν ήταν πλέον ή καταστροφή των πλουσίων αλλά η βελτίωση της ζωής των φτωχών.

Ο τότε Γ.Γ. του ΚΚΕ και η πρόεδρος του Συνασπισμού, μαζί με όλους τους ηγέτες των Αριστερών Κομμάτων συνέβαλλαν στην διαμόρφωση και ασπάστηκαν την διακήρυξη και κατέστρωσαν ένα σχέδιο πάνω σε αυτές τις αρχές.

Ενεργοποίησαν μεγάλα τμήματα της κοινωνίας και πίεσαν τις Κυβερνήσεις ώστε όλες οι εταιρείες και οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του Δημοσίου να αποκρατικοποιηθούν.

Σε πολλές περιπτώσεις οι πρώην δημόσιες εταιρείες έσπασαν σε μικρότερες και κάποια κομμάτια πέρασαν στον επιχειρηματικό όμιλο ‘Αρης Βελουχιώτης Α.Ε.’

Στον Όμιλο πέρασαν και πάρα πολλά από τα αποκρατικοποιημένα πλέον Τ.Ε.Ι., Α.Ε.Ι., και σχολεία.

Παράλληλα κάποια κονδύλια επενδύθηκαν αγοράζοντας μετοχές σε μεγάλους οργανισμούς, τράπεζες και χρηματιστήρια.

Τέλος, εκπονήθηκαν προγράμματα για σεμινάρια, εκμάθησης Η/Υ, Λογιστικής, Προώθησης , Εμπορίας και Διαφήμισης, σε μη προνομιούχους εργαζόμενους και νέους.

Τα προγράμματα αυτά χρηματοδοτήθηκαν από δωρεές αλλά και απο τα κέρδη των μετοχών.

Μόλις 5 χρόνια μετά από την έναρξη εφαρμογής του σχεδίου είχαν στηθεί 30,000 επιχειρήσεις από απόφοιτους των Λαϊκών Πανεπιστημίων και ήδη έχει αρχίσει να σημειώνεται η μείωση της φτώχειας αφού πάνω από 5,000 νοικοκυριά στην Ελλάδα, κατάφεραν να ξεφύγουν από την ανέχεια.

Σε παγκόσμιο επίπεδο ο ανταγωνισμός των λαϊκών επιχειρήσεων με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις οδήγησε σε καλύτερα και φθηνότερα αγαθά και υπηρεσίες αλά και μία επιπλέον επιλογή για τον εργαζόμενο.

Πριν από 2 χρόνια το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας βραβεύτηκε με Νόμπελ Ειρήνης για την εξάλειψη της ακραίας φτώχειας στην Ινδία, αφού χάρη στις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, κανένας Ινδός πλέον δεν ζει με λιγότερο από 1 δολάριο την ημέρα.

Η Αριστερή Τράπεζα της Κούβας, πήρε βραβείο νεωτερισμού από το Economist για νέα τραπεζικά προϊόντα που στοχεύουν στην εκπαίδευση και επιμόρφωση των νέων επιχειρηματιών.

Στην Γερμανία, 200,000 εργαζόμενοι έφυγαν από καπιταλιστικές επιχειρήσεις για να δουλέψουν στις επιχειρήσεις του ομίλου ‘Καρλ Μαρξ’ .

Σήμερα σε πολλές χώρες Αριστερές Λαϊκές Επιχειρήσεις κατέχουν το 20 με 30 % της αγοράς στους τομείς με τους οποίους ασχολούνται.

Εκτός από το δρομολόγιο της Πιονγκ Γιανγκ και άλλους προορισμούς γνωστούς στο Κομμουνιστικό Κίνημα, οι Κομμουνιστικές Αερογραμμές χρηματοδοτεί από τα κέρδη της δρομολόγια σε 10 νησιά άγονης γραμμής όπου το εισιτήριο για τα χαμηλά εισοδήματα θα είναι το 1/10 το κανονικού.

Ο στόχος για την επόμενη δεκαετία για την Ελλάδα, είναι να επιτευχθεί ή πλήρης πρόσβαση των λαϊκών σχολείων στο ευρυζωνικό διαδίκτυο.

Προλετάριοι και Προλετάριες , Αστοί και Καπιταλιστές σας ευχόμαστε μια ευχάριστη πτήση και ελπίζουμε να συνεχίσετε να ενισχύετε την Αγωνιζόμενη Μεταμορφωμένη και μάχιμα Αποτελεσματική Αριστερά

πηγές φωτογραφίας: xiaming, Délirante bestiole [flying foxy], anarchosyn,caribb

photo by karpidis

Οργή, αγανάκτηση, μίσος και μανία είναι τα αισθήματα των τελευταίων εβδομάδων.
Μάλλον είμαι εκτός πραγματικότητας γιατί τις τελευταίες εβδομάδες αισθάνομαι μία ανία και βαριεστημάρα.
Ανία και βαριεστημάρα γιατί όλα αυτά που έγιναν και που ειπώθηκαν επαναλαμβάνονται με βαρετή ακρίβεια και έχω την κατάρα να έχω καλή μνήμη. Από τον φόνο του Καλτεζά, στο κάψιμο του άγνωστου στρατιώτη, στις κινητοποιήσεις για τα πανεπιστήμια, στα επεισόδια με τους χρυσαυγίτες, οι μέν θα εστιάσουν και θα στηλιτεύσουν την αστυνομική δράση, παρουσία και το δεξιό παρακράτος και οι δέ θα καταδικάσουν το αριστερό παρακράτος και τους πάσης φύσεως ταραξίες που θα τα σπάσουν.
Ανία και βαριεστημάρα από τις πάσης φύσεως διαμαρτυρίες και αναλύσεις, χωρίς καμία πρόταση και σκέψη για το πώς θα λυθούν τα βαθύτερα προβλήματα που πηγάζουν από το πρόσφατο περιστατικό φόνου ενός πολίτη από όργανο της τάξης.
Ανία και βαριεστημάρα τέλος, από τα γενικόλογα ευχολόγια που κατατίθενται ώς προτάσεις όταν αυτές τελικά αρθρώνονται. Τι σημαίνει ‘να αναμορφωθεί η αστυνομία’; Τί σημαίνει να ‘επιβληθεί η τάξη και να εφαρμοστεί ο νόμος;’ Ποιος δεν θέλει ‘τον εκδημοκρατισμό των θεσμών‘. Πώς θα γίνουν όλα αυτά; Πιστεύω ότι το πρόβλημα με τον φόνο δεν θα λυθεί ακόμα και άν βάλουν τον ειδικό φρουρό φυλακή. Χρειάζονται και συστημικές αλλαγές.
Εδώ και μερικές μέρες κατέθεσα τις δικές μου προτάσεις που επαναλαμβάνω εδώ, ακριβώς επειδή έχω βαρεθεί την προβλεψιμότητα με την οποία εκτυλίσσονται τα γεγονότα.

1. Κατάργηση των ΜΑΤ και ‘των ειδικών φρουρών’ και οποιονδήποτε άλλων παρα-αστυνομικών δυνάμεων. Είναι ένας θεσμός τόσο φθαρμένος που δεν έχει κανέναν σεβασμό από κανένα, και τελικά δεν είναι και αποτελεσματικός.

2. Κατάργηση της οπλοχρησίας των αστυνομικών.
Οι αστυνομικοί θα έχουν όλα τα κατάλληλα εργαλεία για να αμυνθούν και να προστατευτούν, αλεξίσφαιρα γιλέκα, γνώση πολεμικών τεχνών, εργαλεία εύκολης και άμεσης επικοινωνίας, αντε μέχρι και γκλομπ ή τεηζερ επαφής.

3. Μόνο επίλεκτες ομάδες θα έχουν δικαίωμα οπλοχρησίας και για να φτάσεις εκεί θα πρέπει να περνάς συγκεκριμένα τέστ (από ψυχολογικά μέχρι ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων). Θα καλούνται μόνο σε περίπτωση που υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι συγκεκριμένοι εγκληματίες μπορεί να οπλοφορούν

4. Αναμόρφωση του δικαστικού πλαισίου προστασίας μαρτύρων ώστε να μπορεί ο αυτόπτης μάρτυρας να αισθάνεται ασφάλεια όταν καταθέτει στο δικαστήριο ενάντια σε εκπροσώπους της εξουσίας. Επειδή αυτόπτες μάρτυρες (ή μη) μίλησαν στα κανάλια δεν σημαίνει ότι οι μαρτυρίες τους θα σταθούν και στο δικαστήριο

5. Ανάληψη του υλικού των βιντεοκαμερών σε δημοσίους από την Αρχή Προστασίας προσωπικών Δεδομένων ή οποιονδήποτε άλλο θεσμό που οι Έλληνες θα θεωρήσουν άφθαρτο (ας είναι και η Ευρωπαϊκή Ένωση, ή υπηρεσία που θα υπάγεται στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). Τότε θα μπορέσουν να τοποθετηθούν οι κάμερες σε περισσότερους δημόσιους χώρους και τότε και ο αναρχικός και ο αστυνομικός θα ξέρουν ότι θα υπάρχουν ακράδαντα ντοκουμέντα για τις παρανομίες που θα κάνουν.
Με αίτηση του δικαστηρίου το υλικό αυτό θα είναι διαθέσιμο για συγκεκριμένες υποθέσεις.
Μιλάμε πάντα για δημόσιους χώρους.

6. Εκπαίδευση των ίδιων των αστυνομικών στον χειρισμό καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης, και πλήθους με εχθρικές προθέσεις .

Δηλαδή να μην υπάρχουν ξεχωριστές ομάδες για τον χειρισμό του πλήθους. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει ο πολίτης ότι ο αστυνομικός που γνωρίζει στην γειτονιά θα είναι αυτός που θα τον προστατέψει απέναντι σε κάποιον καταστροφικό όχλο.
Εδώ παίζουν ρόλο και οι αριθμοί. Η ισχυρή αστυνομική (αλλά πάντα άοπλη) δύναμη που σχεδόν θα συναγωνίζεται τον αριθμό των διαδηλωτών (στο μέτρο του δυνατού) είναι το κλειδί για να τελειώνουν τα επεισόδια πρίν αρχίσουν. Σε κάποιες από τις πρόσφατες διαδηλώσεις ‘αντιπαγκοσμιοποιημένων’ στο Λονδίνο, 3000 αστυνομικοί, αντιμετώπισαν 5000 διαδηλωτές. Οι διαδηλωτές κατάφεραν να σπάσουν τις βιτρίνες ενός μόνο μαγαζιού (ειρωνικά του John Lewis του μόνου απο τα μεγάλα καταστήματα που οι εργαζόμενοι έχουν συμμετοχή στην διοίκηση και στα κέρδη)

Τα παραπάνω δεν λύνουν καθολικά το πρόβλημα. Αν θέλει ο Αστυνομικός μπορεί να σκοτώσει και με το γκλόμπ. Αλλά τουλάχιστον περιορίζει τις πιθανότητες για περιστατικά σαν και αυτά. Και όσο και παράξενο και αν φαίνεται οι βιντεοκάμερες στους δημόσιους χώρους που τόσο έχουν κατηγορηθεί μπορούν να αποτελέσουν σημαντικότατο εργαλείο εναντίον της αστυνομικής αυθαιρεσίας και φυσικά των εγκληματικών στοιχείων που καίνε και καταστρέφουν.

Το άρθρο έχει βασιστεί στο αφιέρωμα του Economist στο Βιετνάμ στις 24 Απριλίου 2008.

Υπάρχει ένα και μόνο ένα Κομμουνιστικό Κόμμα στον κόσμο που νίκησε κατά κράτος την Αμερικάνική στρατιωτική μηχανή στο πεδίο της μάχης.

Υπάρχει ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που σχεδόν εξαφάνισε την φτώχεια όσο είναι στην εξουσία. Που πήρε την χώρα από πεινασμένη και ρακένδυτη και την έφερε στο δρόμο για την ευημερία και την πρόοδο. Που ξεπέρασε την εχθρότητα και κατάφερε να διαμορφώσει μια εξωτερική πολιτική φιλικά προς όλες τις χώρες.

Θα περίμενε κάποιος ότι αυτό το ΚΚ θα φιγουράριζε σαν εξαιρετική επιτυχία, παράδειγμα προς μίμηση και ο Ριζοσπάστης (άντε και η Αυγή) να αφιερώνουν καθημερινά δισέλιδα στην χώρα αυτή. Και όμως κάνουν σαν να μην υπάρχει.

Δεν μιλάμε για μια μικρή και ασήμαντη χώρα, μιλάμε για το Βιετνάμ, μια χώρα 80 εκατομμυρίων κατοίκων, μια χώρα που το ΚΚ βαδίζει αισίως στην τέταρτη δεκαετία του και που (Ελληνικής Αριστεράς εξαιρουμένης) έχει γνωρίσει την διεθνή καταξίωση (ακόμη πιο έντονα εκφρασμένη και σε σχέση με το αντίστοιχο ΚΚ της Κίνας).

Η ιστορία μετά τον εμφύλιο το 1975 ξεκίνησε σαν ένα ιδανικό κομμουνιστικό παραμύθι. Κολλεκτιβοποίηση της γης, στενές σχέσεις με την Σοβιετική Ένωση, τα πάντα στον λαό και σύμφωνα με τον Μαρξ.

Τα αποτελέσματα δυστυχώς κάθε άλλο παρά ιδανικά ήταν. Απομόνωση , τέλμα στην οικονομία, το Βιετνάμ έφτασε στα όρια της πείνας,  και στα μέσα της δεκαετίας του 80 σε μία σιωπηλή αλλά δραστική στροφή, το ΚΚΒ αποφάσισε να εγκαταλείψει τα μαρξιστικά-λενινιστικά μπλα-μπλα και να εκμεταλλευτεί τον οίστρο και το επιχειρηματικό δαιμόνιο των κατοίκων του.

Εκτοτε το Βιετνάμ έχει εξελιχθεί σαν ένα ιδανικό καπιταλιστικό παραμύθι (δεν θα πούμε φιλελεύθερο). Το ταχύτατο άνοιγμα της αγοράς έφερε την ταχύτατη μείωση της φτώχειας. Ταχύτατη ήταν και η βιομηχανοποίηση αλλά και η άνοδος της αγροτικής παραγωγής.
Το άνοιγμα της χώρας έφερε και την ανάπτυξη του τουρισμού, μίας καλής μορφής ανάπτυξής που φέρνει χρήμα αλλά δεν χρειάζεται άμεσα υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης. Μέχρι και εκείνον τον ενοχλητικό τον Φρίντμαν συμβουλεύτηκαν οι αθεόφοβοι οι σύντροφοι.

Η ηγεσία του ΚΚΒ πολύ έξυπνα απέφυγε την αριστερή ‘αρρώστια’ της δημιουργίας ειδώλων και προσωπικών  ‘καλτ’. Η εξουσία είναι κατανεμημένη ανάμεσα στο κόμμα, τον πρόεδρο της χώρας και τον πρωθυπουργό, και παρά το γεγονός ότι όλοι τους αγωνίστηκαν ενάντια στους Αμερικάνους και πρωτοστάτησαν στον εμφύλιο, έχουν κρατήσει ένα αξιοθαύμαστα χαμηλό προφίλ.

Ακόμη και στο θέμα της θρησκευτικής ελευθερίας το ΚΚΒ άφησε τους κατοίκους ελεύθερους να επιλέξουν την θρησκεία τους με αποτέλεσμα η τοπική θρησκεία να αναπτυχθεί σχετικά ανενόχλητη.

Είναι όλα τόσο ρόδινα; Μα πού υπάρχει ο παράδεισος για να υπάρξει στο Βιετνάμ;
Η υποδομή της χώρας (Δρόμοι, σιδηρόδρομοι, τηλεπικοινωνίες, αεροδρόμιο , λιμάνια) προσπαθεί να ακολουθήσει την οικονομική ανάπτυξή του ιδιωτικού τομέα αλλά ακόμα υστερεί.
Η μονοπώληση της εξουσίας απο το ΚΚΒ έχει καλλιεργήσει την διαφθορά στον δημόσιο τομέα, οι δωροδοκίες είναι συχνό φαινόμενο.
Το Βιετνάμ τώρα ανοίγεται στον κόσμο και η οικονομία του δεν έχει δοκιμαστεί σε διεθνείς οικονομικές κρίσεις.Δεν έχουν δυναμώσει οι ανεξάρτητοι θεσμοί που θα ελέγξουν ή θα αποτρέψουν παρεκτροπές στο ανώριμο τραπεζικό και οικονομικό σύστημα. Υπάρχουν πολλά ανοιχτά μέτωπα και πολλά μπορούν να πάνε λάθος, υπάρχουν ακόμα θύλακες φτώχειας και ένα περιορισμένο αλλά όχι αμελητέο μειονοτικό πρόβλημα.
Όμως σε σύγκριση με την διαχείριση της εξουσίας από τα ΚΚ Βόρειας Κορέας, Κούβας και Ανατολικής Ευρώπης  (πριν την πτώση τους) το ΚΚΒ έχει καταφέρει όσα ονειρεύεται ο κάθε κομμουνιστής ανά τον κόσμο.

Μόνο που δεν το κατάφερε ακολουθώντας την θρησκεία του Μαρξ και του Ένγκελς ή την ανέμελη επαναστατικότητα του Φιντέλ και του Τσε.
Και αυτό κάθεται άσχημα για όλους τους Έλληνες Αριστερούς. Το δημώδες ‘τουμπεκί’ έχουν εφαρμόσει οι Έλληνες Αριστεροί για το Βιετνάμ. Πολλοί από αυτούς θα σκέφτονται ότι το ΚΚΒ έχει ξεπουληθεί, είναι κομμουνιστές ‘γιαλαντζί’ , δεν είναι γνήσιοι όπως οι Έλληνες σύντροφοί.

Και μόνο ότι οι σημερινοί Έλληνες κομμουνιστές που το μόνο που έχουν κάνει είναι πορείες και διαδηλώσεις , κρίνουν Κομμουνιστές που έχουν νικήσει τους Αμερικανούς (τον ιμπεριαλισμό γενικότερα) στο πεδίο της μάχης, και έχουν διαχειριστεί την εξουσία για 33 χρόνια και έχουν βγάλει τον λαό τους από την φτώχεια με βιώσιμο τρόπο, δείχνει την φαιδρότητα της δήθεν Αριστεράς που έχουμε στην Ελλάδα.

Τι να πει κανείς;….Ας απευθύνουμε έναν χαιρετισμό στον Ελληνάρα Αριστερό. Οι παρωπίδες του και αν σκουριάσουν, το βλέμμα θα παραμείνει κολλημένο στο παρελθόν.Τι κρίμα να μην μπορεί να γίνει και ένα outsourcing και στον χώρο Αριστερά.

Ο πατέρας του ήταν από οικογένεια οικοδόμων, παραδοσιακοί κομμουνιστές, περιθωριοποιημένοι, έφυγε στα 16 του από το σπίτι, δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει το Γυμνάσιο. Δούλεψε οικοδόμος, ναυτικός, ταξιτζής, έμαθε να φτιάχνει τζάκια σε μια εποχή που το επάγγελμα του ‘τζακά’ ήταν περιζήτητο, ήταν βέβαια και καλός τεχνίτης.
Έχοντας βάλει κάποια λεφτά στην άκρη αγόρασε ένα σπίτι το οποίο το πούλησε μετά από μερικά χρόνια και αγόρασε ένα οικόπεδο στο οποίο με τραπεζικό δάνειο και επιδότηση έχτισε ξενοδοχείο 26 δωματίων. Η κόρη του σπούδασε οικονομικά και τώρα διοικεί το ξενοδοχείο στο οποίο δουλεύουν 5 εργαζόμενοι. Τι τάξη είναι αυτή η οικογένεια;

Ήταν αγρότισσα, από τα 12 χρόνια της.Η μητέρα της πέθανε όταν ήταν στα 13. Δεν τελείωσε το δημοτικό, δούλεψε καθαρίστρια και πλύστρα για να συμπληρώσει το εισόδημα του άντρα της που ήταν ψαράς, για να μπορέσουν οι κόρες της να βγάλουν το (εξατάξιο) γυμνάσιο. Η μεγάλη της κόρη έγινε προϊσταμένη σε νοσοκομείο, αγόρασε με στεγαστικό δύο διαμερίσματα (στο ένα μένει το άλλο το νοικιάζει), ο γιος της σπούδασε πολιτικός μηχανικός και δουλεύει πλέον σε μεγάλη τεχνική εταιρεία, ενώ έχει και κάποιες δικές του δουλειές. Τάξη της γιαγιάς; Τάξη της κόρης; Τάξη του εγγονού;

Έφυγε από τα 18 του για να πάει στην Γερμανία να δουλέψει στην φάμπρικα. Επέστρεψε 30 χρόνια μετά και δούλεψε στην οικοδομή σαν υπεργολάβος πλέον. Με τις οικονομίες του οι γιοί του σπούδασαν ο ένας γιατρός και ο άλλος αρχιτέκτονας. Και οι δύο έχουν τα σπίτια τους, και αφού δούλεψαν σε γραφεία με πάρα πολύ καλούς μισθούς, έχουν ξεκινήσει πλέον τις δικές τους δουλειές. Τάξη του πατέρα; Τάξη των γιών;

Ο πατέρας του δεν τον άφησε να πάει λύκειο. Τον χρειαζόταν για να δουλεύει στα χωράφια και να οδηγεί την νταλίκα της οικογένειας με τα προϊόντα των χωραφιών, στην κεντρική Λαχαναγορά στην Αθήνα. Έχοντας ένα οικόπεδο σε έναν κεντρικό δρόμο, έστησε ένα μαγαζί που πουλούσε τα αγροτικά προϊόντα του, το οποίο μεγάλωσε και μεγάλωσε και πλέον αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αντιπροσωπείες τροφίμων και χονδρικής πώλησης, στην περιοχή του. Διαθέτει 5 φορτηγά, ψυγεία, και έχει και την αντιπροσωπεία μιας πολυεθνικής εταιρείας γάλακτος. Τάξη; Τάξη των παιδιών του;

Οι παραπάνω ιστορίες δεν είναι κάποια θεωρητική ανάλυση ‘μαζικών φαινομένων’ ή οικονομικής θεωρίας. Είναι λίγα μόνο παραδείγματα κοινών ανθρώπων (παρ’ όλα αυτά αξιοθαύμαστων) που δούλεψαν σκληρά, σε σκληρές συνθήκες, σε καθεστώς μιας καχεκτικής αγοράς και με την περιστασιακή στήριξή ενός βαλτομένου κράτους μπόρεσαν και γενιά στην γενιά βελτίωσαν την θέση της οικογένειας τους και το βιοτικό τους επίπεδο καταργώντας στην πράξη τον μύθο μίας στατικής θεώρησης των πραγμάτων.

Κάποιοι αισθάνονται ωραία να βάζουν τους ανθρώπους σε τάξεις, ίσως με την ίδια ευχαρίστηση που έχει ένας τσοπάνος που βάζει τα πρόβατα στο μαντρί.Τους κάνει και αισθάνονται άνετα, τα πάντα είναι ένα ξεκάθαρο τοπίο, η ομαδοποίηση των πάντων αναδεικνύει έναν κόσμο πιο απλό.
Ίσως να τους αρέσει γιατί δεν μπορούν να συλλάβουν ούτε τις ικανότητες του ανθρώπινου πνεύματος ούτε τις χαοτικές ζυμώσεις των κοινωνιών, τις εκπλήξεις της οικονομίας και τις ανθρώπινης ιδιοφυΐας.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα σας πει ότι ‘ανήκετε σε μία τάξη’ που έχει απόλυτα ορισμένα χαρακτηριστικά, που πρέπει ‘νομοτελειακά’ να επιδιώξει από κοινού τα ‘ταξικά’ και ‘άρρηκτα συνδεδεμένα’ συμφέροντα τής και ότι τα πράγματα μένουν έτσι και αλλάζουν μόνο με ‘επαναστάσεις’ της μίας ή της άλλης τάξης, καλό είναι να του απαντήσετε ότι εφ’ όσον έχετε βγάλει δημοτικό, γυμνάσιο, και λύκειο, έχετε ξεπεράσει τις τάξεις, και ότι μόνο οι πολύ κακοί μαθητές που δεν ‘τα παίρνουν’ εύκολα, μένουν στις ίδιες τάξεις.
photo via Cappellmeister

Η φωνή μιας ασυμβίβαστης Αριστεράς

Η έννοια του κοινωνικού αγαθού είναι μια έννοια αγαπητή στους σημερινούς αριστερούς. Πολλά πράγματα γύρω μας ορίζονται ως κοινωνικά αγαθά από την οργανωμένη Αριστερά.
Κοινωνικό αγαθό η παιδεία, κοινωνικό αγαθό η υγεία, κοινωνικό αγαθό όμως και οι μεταφορές, οι φυσικοί πόροι, τα δάση, ο τουρισμός, οι συγκοινωνίες, οι επικοινωνίες, οι αερομεταφορές και η ενέργεια.
Κάπου όμως εκεί σταματάνε οι ορισμοί των κοινωνικών αγαθών. Θέλω να εκφράσω την διαμαρτυρία μου για αυτόν τον εμμέσως πλην σαφέστατο συμβιβασμό της ιστορικής ‘Αριστεράς’.

Τι είναι αυτό που κάνει το νερό κοινωνικό αγαθό και όχι το ψωμί; Το ψωμί του κοσμάκη, το ψωμί που δίνει ζωή, γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην ζούγκλα της αγοράς. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο σύντροφοι. Θα πρέπει να κρατικοποιηθούν τα αρτοποιεία και οι φούρνοι. Θα πρέπει να υπάρχει κεντρικός σχεδιασμός, που θα εξαλείψει τις ανισότητες στο ψωμί. Ποτέ πια για άλλους το τσουρέκι και για άλλους το ημίσκληρο. Ένα είδος ψωμί για όλους.

Και για τα ρούχα τι να πούμε. Βλέπουμε ολόγυρα μας ρούχα ακριβά, ρούχα φθηνά, διάφορα χρώματα και διάφορα σχέδια, βιώνουμε καθημερινά την ενδυματολογική ζούγκλα, που χαμένοι είναι μόνο αυτοί που δεν μπορούν να αγοράσουν Πράντα ή Αρμάνι. Θα πρέπει τα καταστήματα και οι βιοτεχνίες ρούχων να έρθουν στον έλεγχο της κοινωνίας και στην υπηρεσία του Λαού. Η Ερμού θα πρέπει να γίνει κολχόζ ενδυμάτων για τους εργάτες. Το Κολωνάκι να υπαχθεί σε Δημόσιο φορέα Ένδυσης και Υπόδησης του λαού.
Η κατάργηση των τάξεων περνάει από το ρούχο.

Και δεν έχουμε ακούσει τίποτε από τους δήθεν Αριστερούς για την βιομηχανία των υπολογιστών και ηλεκτρονικών ειδών. Πώς θα αναπτυχθεί η κοινωνία όταν υπάρχουν υπολογιστές με διπλάσια χωρητικότητα και διπλάσια ταχύτητα επεξεργαστή από άλλους υπολογιστές; Πώς θα βγουν τα λαϊκά στρώματα από την ανέχεια όταν υπάρχουν τρία μοντέλα i-pod? Στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, κανένα υπολογιστής, κινητό, βίντεο dvd, δεν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο από το άλλο. Ένα μοντέλο για όλους και για όλες. Ένα είναι το μοντέλο για τον λαό.

Αυτά είναι λίγα παραδείγματα στα οποία σιωπά η οργανωμένη Αριστερά. Υπάρχουν και άλλα…..Δεν είναι κοινωνικό αγαθό τα βιβλία; Οι ταινίες; Τα κινητά τηλέφωνα;, Τα αυτοκίνητα; Δεν πρόκειται για κατακτήσεις αιώνων, που διευκολύνουν την ζωή των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων; Ως πότε θα τα αφήνουμε στα χέρια των αδίστακτων ιδιωτών και εκμεταλλευτών των πάντων. Ως πότε θα ανεχόμαστε την παρουσία των επιχειρήσεων στους τομείς αυτούς. Γιατί δεν αγωνίζεται η οργανωμένη και συμβιβασμένη Αριστερά για να φέρει και αυτούς τους τομείς της οικονομίας υπό άμεσο δημόσιο έλεγχο;

Και δεν θα πρέπει ποτέ να αφήνουμε αστιγμάτιστη την σιωπή της λεγόμενης Αριστεράς, στον πυλώνα της κοινωνίας, στους γάμους και τις σχέσεις. Δεν είναι ο γάμος κοινωνικό αγαθό; Με τα διαζύγια να αυξάνονται, με σχέσεις που δεν δουλεύουν, τα ζευγάρια που χωρίζουν, οπού οι έχοντες και κατέχοντες έχουν πρόσβαση στις ομορφότερες και ομορφότερους συντρόφους, πρέπει πλέον να παραδεχθούμε ότι η ελεύθερη επιλογή συντρόφου, έχει οδηγήσει στην αυθαιρεσία, στην αναρχία και στην εκμετάλλευση.
Θα πρέπει λοιπόν οι σχέσεις να υπάγονται σε τοπικές λαϊκές επιτροπές που θα εγκρίνουν τις σχέσεις με βάση το καλό του γενικότερου συνόλου και όχι των ατομικών συμφερόντων. Όλοι πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα και στην όμορφη σύντροφο και στην όχι και τόσο όμορφη.
Τόση συζήτηση γίνεται για τα μέσα παραγωγής, γιατί κανείς δεν μιλάει για τα μέσα αναπαραγωγής;

Υπάρχει λοιπόν σύντροφοι και η άλλη Αριστερά αυτή που δεν σταματάει, που δεν δειλιάζει και που δεν συμβιβάζεται. Λίγα παραδείγματα αναφέραμε από αυτά τα κοινωνικά αγαθά για τα οποία δεν μιλάει η οργανωμένη Αριστερά. Να τα σκέφτεστε αυτά σύντροφοι, γιατί ο αγώνας για την καθολική επικράτηση του κομμουνισμού δεν μπορεί να σταματήσει ποτέ.
Αν και η τελευταία κάλτσα ή το τελευταίο σώβρακο δεν κατασκευαστεί από τον λαό σε δημόσιου χαρακτήρα υφαντουργεία, αν και η τελευταία ατομική επιλογή δεν αντικατασταθεί από την επιλογή του λαού ο αγώνας δεν μπορεί να σταματήσει ποτέ.
photo via anarchosyn

Έχεις απέναντί σου ένα Κράτος. Το Κράτος αυτό σε έχει κυνηγήσει εσένα και την ιδεολογία σου για 70 χρόνια. Σε έχει εξορίσει, σε έχει βασανίσει, σε έχει περιθωριοποιήσει, έχει φτάσει να εκδώσει πιστοποιητικό ότι αυτό που πιστεύεις είναι σωστό, σε έχει αποκλείσει από δουλειές και τις υπηρεσίες του. Ένα Κράτος που έχει χρησιμοποιήσει και έχει χρησιμοποιηθεί από άλλους οργανισμούς και ομάδες, από την Εκκλησία, τον Στρατό, παραπολιτικούς και παραστρατιωτικούς για να σε καταδιώξει και να σου επιβάλει ιδανικά και αξίες ανεξάρτητα με την θέλησή σου και τα δικαιώματά σου.

Και ποια είναι η πρόταση σου για το κράτος Σύντροφε Αριστερέ;
Αντί να πεις ότι θέλω ένα Κράτος όσο πιο αδύνατο γίνεται, όσο πιο περιορισμένο γίνεται, όσο πιο μακριά από την ζωή μου γίνεται…..ζητάς το Κράτος να παίξει όλο και περισσότερο ρόλο στην ζωή μας, να αναλάβει πρωτοβουλίες, να παρέχει όλο και περισσότερες υπηρεσίες.
‘Το Κράτος να αναλάβει τις ευθύνες του’ λες Σύντροφε Αριστερέ και θες να εκχωρήσεις την επιλογή για τον γιατρό σου, τον δάσκαλο των παιδιών σου, την εργασία σου,την παροχή ενέργειας στο σπίτι σου, το πώς θα προστατεύεται το περιβάλλον, στο Κράτος.

‘Ναι, το Κράτος έχει στο παρελθόν υπάρξει υποχείριο πολιτικών και οικονομικών ολιγαρχιών’ θα μας πούνε οι Σύντροφοι Αριστεροί, ‘αλλά εμείς αν γίνουμε ποτέ κυβέρνηση θα είμαστε δίκαιοι, ηθικοί, ευαίσθητοι, ευγενικοί, καλοί χειριστές του Κράτους, για μας δεν είναι απλώς Κράτος, είναι ο υπηρέτης και εκφραστής της κοινωνίας.’

Και αναρωτιέμαι: Είμαι τυφλός που δεν μπορώ να δώ το φωτοστέφανο πάνω από κάθε Αριστερό; Από την μεταπολίτευση μέχρι τώρα, έχει περάσει το 80% του πολιτικού κόσμου από την εξουσία. Τα προβλήματα παραμείναν ακόμα και αν αλλάξαν τα πρόσωπα.
Την ίδια στιγμή ακόμα και στα κράτη που εφαρμοζόταν αυτό που υποστηρίζατε, εγκαταλείφθηκαν οι κρατικιστικές θέσεις και εφαρμόζεται δραστικά η μείωση του κράτους στην οικονομία και συζητείται έντονα η μείωση του κράτους στην παροχή ενέργειας, στις τηλεπικοινωνίες, στις μεταφορές, στην υγεία , στην παιδεία, μέχρι και στην προστασία του περιβάλλοντος.

Τι είναι αυτό που σου δίνει την αυτοπεποίθηση Σύντροφε Αριστερέ ότι εκεί που απέτυχε η πολιτική ηγεσία που υποστηρίζεται από το 80% του εκλογικού σώματος, θα πετύχεις εσύ;
Τι είναι αυτό που σε κάνει να πιστεύεις ότι θα αναλάβεις εσύ τον ήδη γιγάντιο κρατικό μηχανισμό, θα τον γιγαντώσεις ακόμα περισσότερο αλλά και θα τον μετατρέψεις σε μία ευέλικτη και αποτελεσματική μηχανή που θα προσφέρει υπηρεσίες στους πολίτες, σε λογικό κόστος;
Τί σου δίνει την σιγουριά ότι εσύ θα εμπνεύσεις τον Δημόσιο υπάλληλο, να σκεφτεί καινούργιες ιδέες και συστήματα που θα εξυπηρετήσουν καλύτερα τον πολίτη και θα ελαττώσουν το κόστος. Ότι θα προτρέψεις τον Δημόσιο Υπάλληλο να παρακολουθήσει διεθνείς εξελίξεις και καινοτομίες, στην Επιστήμη,στην Τεχνολογία,στην Διοίκηση και να τις εφαρμόσει για το καλό του πολίτη και της χώρας.

Νομίζεις Σύντροφε Αριστερέ ότι είσαι πιο έξυπνος, καλός, δίκαιος και με περισσότερες κοινωνικές ευαισθησίες από το 80% των Ελλήνων; Εάν το πιστεύεις αυτό Σύντροφε Αριστερέ, να βγεις και να το πεις. Να μας πεις ότι “εγώ ξέρω καλύτερα από εσάς και ότι οι υπόλοιποι είστε λιγότερο έξυπνοι, λιγότερο ικανοί και λιγότερο ευαίσθητοι από εμένα”.

Να μας πεις Σύντροφε Αριστερέ, ότι επειδή είστε λιγότερο έξυπνοι, ικανοί και ευαίσθητοι από εμένα εγώ πρέπει να σας προστατεύσω, γιατί μόνο εγώ, ο Σύντροφος Αριστερός, “μπορώ να σας προστατέψω, να ακούτε μόνο εμένα”

Δεν τα λες έτσι όμως Σύντροφε Αριστερέ. Μας μιλάς για Δημοκρατία και Ελευθερία αλλά ξεχνάς τελικά ότι και η Δημοκρατία και η Ελευθερία έχει να κάνει πρακτικά με το πλήθος των επιλογών που έχει ο καθένας μας σε όσο περισσότερους τομείς της ζωής μας γίνεται.

Διότι σε τελική ανάλυση Σύντροφε Αριστερέ όταν φτάσεις να ζητάς την επιβολή σε όλους μίας και μοναδικής επιλογής στην Παιδεία, την Υγεία, την Ενέργεια, την Οικονομία, όταν θες να επιβάλεις τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να σκεφτόμαστε γιατί ξέρεις καλύτερα, γιατί είσαι ο κλειδοκράτορας της γνώσης των αναγκών του λαού και ευαισθησίας, τότε Σύντροφε Αριστερέ έχεις γίνει….. ένας ακόμα Δεξιός.