Στη χώρα μας υπάρχει ένα πολύ μεγάλο και πλέον μόνιμο πρόβλημα. Η ανεργία των νέων. Οι νέοι σήμερα δεν απασχολούνται ούτε μόνιμα, ούτε με ικανοποιητικές απολαβές, αν και έχουν και γνώση και αποδεικτικά αυτής. Τι φταίει για αυτό και ποια μπορεί να είναι η λύση;

Τις πταίει (από τη μεριά της κοινωνίας);

1. Η εμμονή της ελληνικής οικογένειας για το παιδί τους να γίνει επιτέλους δημόσιος υπάλληλος.
2. Ο υπερ-προστατευτισμός της ελληνικής οικογένειας προς τα τέκνα τους.
3. Ο συνεχής διορισμός Ελλήνων στο δημόσιο, άρα η αποδοχή του ως βασικό επαγγελματικό τέρμα-γη της επαγγελίας.
4. Η μονόπλευρη, μονοδιάστατη παροχή γνώσης και εκπαίδευσης από ένα δημόσιο, ΜΟΝΙΜΟ, κομματισμένο και συνεπώς μη αποδοτικό ελληνικό πανεπιστήμιο.
5. Η καλλιέργεια της νοοτροπίας φοιτητής-φραπεδούμπα-με πληρώνουν για να ζω σπουδάζοντας.

Που φτάσαμε με αυτά;

1. το παιδί-πτυχιούχος να θέλει να μπει στο δημόσιο λόγω των γονέων.
2. το παιδί-μπούλης πτυχιούχος με μαστερ να φοβάται να βγει στην αγορά μόνο του, να φοβάται να ρισκάρει, αφού κανείς δεν του δίδαξε να προσεγγίζει το άγνωστο με θάρρος.
3. ο πτυχιούχος να θέλει μόνο να βολευτεί, να μη γνωρίζει ότι μπορεί να προσπαθήσει μόνος του να πουλήσει οτιδήποτε για να ζήσει, πιστεύοντας ότι τα πτυχία του είναι ισότιμης αξίας με τη βίβλο και το κοράνι.
4. το πανεπιστήμιο κατάντησε ένα σαθρό οικοδόμημα βολέματος της ολιγαρχίας, δεν παράγει πλέον τίποτα, δεν προσφέρει ούτε στην αγορά, ούτε καν στην κοινωνία.
5. ο φοιτητής στα πιο παραγωγικά του χρόνια φυτοζωεί, αντί να δημιουργεί, να παράγει και να ζει.

Συμπέρασμα; Συνέχεια… »