Πολιτικό forum

Είχα σκοπό από την Κυριακή να γράψω ορισμένα πράγματα σχετικά με τις εξελίξεις στο ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τελικά αποφάσισα να το καθυστερήσω λίγο μέχρι να οριστικοποιηθούν κάποια επιμέρους και αναμενόμενα γεγονότα, όπως η αποχώρηση των ανανεωτών βουλευτών του ΣΥΝ από την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που τελικά συνέβη σήμερα.
Χωρίς να μπω σε βαθιές αναλύσεις, θεωρώ ότι τέτοιου είδους εξελίξεις στον πολιτικό χώρο που εκφράζει ο ΣΥΝ είναι μάλλον αναπόφευκτες. Και στο παρελθόν εξάλλου, στελέχη του ΣΥΝ κυρίως κατά μόνας εγκατέλειψαν το κόμμα αυτό και πέρασαν στο ΠΑΣΟΚ. Το καινούριο στοιχείο μετά το 6ο συνέδριο είναι ότι πλέον έχουμε την αποχώρηση(;) από το ΣΥΝ μιας ολόκληρης τάσης, της λεγόμενης ανανεωτικής πτέρυγας. Βέβαια, το περίεργο στην όλη υπόθεση είναι ότι μέχρι στιγμής η Ανανεωτική Πτέρυγα, φεύγει, αλλά δε φεύγει ακριβώς, ανεξαρτητοποιείται αλλά μένει κοντά- και πιάσε το αυγό και κούρεψε το.
Τελικά, αποδείχθηκε περίτρανα, έστω κι αν εκφράστηκε καθυστερημένα, ότι αυτό για το οποίο κατηγόρησαν οι αποχωρούντες το 1991 το ΚΚΕ-η μονολιθικότητά του- είναι το μόνο όπλο για να μπορέσει ένα κόμμα που θέλει να προσδιορίζεται ως αριστερό να προχωρά ενωμένο και να ασκεί πολιτική με σαφές στίγμα, χωρίς να μοιάζει με πύργο της Βαβέλ, όπως έμοιαζε ο ΣΥΝ -και ακόμα περισσότερο ο ΣΥΡΙΖΑ- τα προηγούμενα χρόνια.

Βέβαια, όσον αφορά το ΣΥΝ ως κόμμα, είναι λογικό κάποιος πιο υποψιασμένος να απορεί πως είναι δυνατόν να υπάρξει διάσπαση όταν ουσιαστικά και οι δύο βασικές τάσεις του ΣΥΝ-Αριστερή Ενότητα και Ανανεωτική Πτέρυγα- έχουν ευρωπαϊκό προσανατολισμό; Φαίνεται ότι σε αυτό το χρονικό σημείο, έπαιξε ιδιαίτερο ρόλο η διαφωνία ως προς το χαρακτήρα της συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ- η Αριστερή ενότητα επέμεινε ότι είναι στρατηγικού χαρακτήρα, ενώ οι Ανανεωτικοί θεώρησαν ότι η συνεργασία με δυνάμεις όπως η ΚΟΕ και η ΔΕΑ αλλοιώνει τη φυσιογνωμία του ΣΥΝ, οπότε και πρέπει να υπάρξει απεμπλοκή από αυτή τη συμμαχία.

Προσωπική μου γνώμη είναι ότι αυτή δεν ήταν παρά η αφορμή για να ξεσπάσει μια αντιπαράθεση που αντικειμενικά τροφοδοτείται από τις αντιφάσεις της πολιτικής του ΣΥΝ. Μιας πολιτικής που από τη μια τον θέλει να συμμαχεί με κοινωνικά κινήματα, πολιτικές δυνάμεις με ριζοσπαστικότερο λόγο, να συμμετέχει σε κοινωνικές δικεκδικήσεις, να κατακεραυνώνει την αγορά και την Ε.Ε., αλλά από την άλλη να τον κρατάει κοντά στους θεσμούς που υποτίθεται ότι θέλει να ανατρέψει . Ας μην ξεχνάμε ότι ο ΣΥΝ ριζοσπαστικοποίησε το λόγο και κάποιες από τις θέσεις του, μόλις τα τελευταία χρόνια, κι αφού πρώτα διαπίστωσε ότι ο καπιταλισμός γίνεται όλο και πιο επιθετικός προς τις λαϊκές κατακτήσεις. Μέχρι τότε χαρακτήριζε τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις “επαναστατική γυμναστική”. Αυτές οι αντιφάσεις στην πορεία και στην πολιτική του ΣΥΝ, αυτές οι ταχύτατες αλλαγές μάσκας, μοιραία θα οδηγούσαν σε ανοιχτές συγκρούσεις, όπως η τελευταία.

Και τώρα τι; Κάποιοι θεωρούν ότι η αποχώρηση των ανανεωτικών από το ΣΥΝ, είναι μια ευκαιρία για τις δύο τάσεις που έμειναν πίσω – Αριστερή Ενότητα και Αριστερό Ρεύμα- να ριζοσπαστικοποιήσουν το πρόγραμμα και τις θέσεις του ΣΥΝ και να ρίξουν γέφυρες με το ΚΚΕ σε μια αντισυστημική κατεύθυνση. Σίγουρα οι θέσεις της Ανανεωτικής Πτέρυγας ήταν καθαρά σοσιαλδημοκρατικές και είναι χαρακτηριστικό ότι ως στόχο έχει θέσει ουσιαστικά να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ, καθώς εκτιμά ότι υπάρχει κενό στο σοσιαλδημοκρατικό χώρο μετά την νεοφιλελεύθερη μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ. Αλλά η γνώμη μου είναι ότι η πιθανότητα μετατόπισης το ΣΥΝ πιο αριστερά είναι ανύπαρκτη. Παραθέτω αυτούσια μια αποστροφή του προέδρου του ΣΥΝ από το κλείσιμο των εργασιών του συνεδρίου: «Το δίλημμα μέσα ή έξω από την ευρωζώνη, ή ακόμα περισσότερο μέσα ή έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί σήμερα να είναι το κεντρικό στρατηγικό ερώτημα (…) το αν θα προσανατολιστούμε σε προγραμματικές προτάσεις ή σε κοινωνικούς αγώνες είναι ένα ερώτημα χωρίς περιεχόμενο (…) η πολιτική μας στρατηγική δεν αφήνει περιθώρια σε κανένα να ισχυριστεί ότι αλλοιώνεται η φυσιογνωμία του ΣΥΝ».

Ωστόσο τώρα τελευταία βλέπουμε και τον Αλέκο Αλαβάνο να καταβάλλει προσπάθειες για τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, “Μέτωπο Αλληλεγγύης κι Ανατροπής” όπως το έχει ονομάσει. Είναι απορίας άξιο για ποιο λόγο προχώρησε σε μια τέτοια κίνηση, αφού όποιος θέλει ένα κόμμα τύπου ΣΥΝ, μπορεί να το βρει και στον ίδιο το ΣΥΝ. Με δηλώσεις του τύπου « Αριστερά είναι … μέχρι τα ματωμένα κόκκινα πουκάμισα της Ταϊλάνδης» , « … χώρα σύμβολο, … η Πολωνία της «Αλληλεγγύης», μπορεί ο καθένας να καταλάβει τι μπορεί να περιμένει από τον “νέο” πολιτικό χώρο.

Και κάτι τελευταίο: όσοι ισχυρίζονται ότι η αριστερά διαλύθηκε, κάνουν λάθος. Αν εννοούν η ανανεωτική αριστερά έχουν εν μέρει δίκιο. Αλλά το ΚΚΕ είναι ακόμη εδώ. Μην ταυτίζουμε την αριστερά με τον ΣΥΝ-ΣΥΡΙΖΑ…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Wednesday, June 9th, 2010 στις 3:27 pm στην κατηγορία αριστερά, πολιτική, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed. Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή ένα trackback από το site σου.