Πολιτικό forum

Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, δεν μπορείς παρά να αναγνωρίσεις ότι ο Μανώλης Γλέζος ως προσωπικότητα αντανακλά ένα συμβολισμό. Μαζί με τους υπόλοιπους συναγωνιστές του, κατά την περίοδο της Εθνικής Αντίστασης, συμβολίζουν τη λαϊκή πάλη, τον αγώνα των λαϊκών ανθρώπων για μια ζωή με δικαιώματα, για μια ζωή που ο καθένας θα προκόβει και θα μπορεί να περπατά με ψηλά το κεφάλι. Συμβολίζουν την πάλη ενάντια σε κάθε μορφή “Νέας Τάξης” που προσπαθεί να βάλει στο γύψο τα δικαιώματα των εργαζομένων.
Αυτόν τον άνθρωπο εχθές λοιπόν, τον “ψέκασαν” λες και είναι κατσαρίδα, κάποιοι άνθρωποι(;) οι οποίοι δεν είναι απλά ανιστόρητοι, όπως διάβασα κι αλλού, αλλά και αδίστακτοι, τυφλά ρομποτάκια στις επιταγές της εκάστοτε εξουσίας. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δυστυχώς πλέον δεν μπορώ αυτούς τους ανθρώπους(;) να τους θεωρώ παιδιά που απλά πήγαν στην αστυνομία γιατί προέρχονταν από φτωχές οικογένειες και έπρεπε με κάποιο τρόπο να βγάλουν το ψωμί τους. Σε αυτούς τους ανθρώπους δε μπορεί πια ο λαός μας να δώσει συγχωροχάρτι. Πλέον φτάσαμε στο σημείο, να περπατάμε στο δρόμο, να βλέπουμε αστυνομικό και να αλλάζουμε πεζοδρόμιο, λες και βρισκόμαστε σε περίοδο δικτατορίας(τυπικά, γιατί ουσιαστικά μάλλον έχουμε βρεθεί εδώ και πολλά χρόνια). Ούτε δέχομαι ότι απλά εκτελούν εντολές. Πέραν των εντολών, υπάρχει και η προσωπική βούληση, υπάρχει και η προσωπική αξιοπρέπεια του κάθε ανθρώπου. Αν σου δώσουν εντολή που είναι απαράδεκτη, απλά μην την εκτελέσεις.
Τελικά γίνεται όλο και πιο φανερό ότι οι υποτιθέμενοι προστάτες την κοινωνίας, δεν είναι τίποτα άλλο από τη σιδερένια γροθιά του κατεστημένου. Δεν είναι τυχαίο ότι την ώρα που μειώνονται τα επιδόματα των γιατρών και των εκπαιδευτικών, τα επιδόματα στο χώρο των σωμάτων ασφαλείας παραμένουν άθικτα! Γιατί άραγε; Μα γιατί ακριβώς το επόμενο διάστημα όλο και περισσότερος κόσμος θα βγει στους δρόμους. Και τότε ποιος θα κληθεί να τους αντιμετωπίσει; Μα φυσικά αυτοί που εχθές ψέκασαν και τον Γλέζο.
Μη νομίζει κανείς ότι το πρόβλημα αφορά μόνο το γεγονός ότι αντιμετώπισαν σαν κατσαρίδα έναν άνθρωπο με το δικό του ιστορικό παρελθόν. Το πρόβλημα είναι γενικό και αφορά συνολικά το πως έχουν μάθει αυτοί οι άνθρωποι να αντιμετωπίζουν τον πολίτη που βρίσκεται απέναντί τους. Αυτός που ψέκασε τον Γλέζο, θα μπορούσε να ψεκάσει κι ένα παιδί ή και τον παππού του ακόμη. Και πάντα κρύβεται πίσω από τις άνωθεν εντολές αν δεν καυχιέται κιόλας για τα κατορθώματά του( αλήθεια αυτός που έριξε τα χημικά στον Γλέζο, μετά γυρνώντας σπίτι θα ένιωθε καμιά τύψη, ή θα περηφανευόταν κιόλας ότι του έκανε ότι δεν μπόρεσαν να του κάνουν οι Γερμανοί;).
Η κρατική καταστολή δεν είναι καινούρια. Στράφηκε πολλές φορές εναντίον του λαϊκού κινήματος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το αιματοκύλισμα στην απεργιακή συγκέντρωση στο λιμάνι του Πειραιά το 2002; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον ξυλοδαρμό των συνταξιούχων το 1998; Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα μεμονωμένα θύματα της αποθρασυμένης αστυνομικής βίας; Τους κλάδους που απεργούν και σέρνονται στα δικαστήρια για να κηρυχθούν οι απεργίες τους παράνομες και καταχρηστικές;
Ήδη άρχισαν να μη νιώθουν και πολύ σίγουροι αυτοί που μέχρι σήμερα ένιωθαν παντοδύναμοι. Οι λαοί έχουν αρχίσει να νιώθουν την πίεση όλο και πιο εντόνα, όλο και περισσότεροι νέοι βγαίνουν πλέον στους δρόμους. Και αυτό είναι που τους τρομάζει. Ότι σε λίγο δε θα μπορούν πλέον να χειραγωγήσουν. Εξάλλου όπως τραγουδούσε κι ο μεγάλος Νίκος Ξυλούρης, “αν ξυπνήσεις, μονομιάς, θα έρθει ανάποδα ο ντουνιάς”.

Η φωτογραφία από το Έθνος

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Saturday, March 6th, 2010 στις 1:02 pm στην κατηγορία δημοκρατικές ελευθερίες, τρομοκρατία. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed. Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή ένα trackback από το site σου.