Πολιτικό forum

Είναι πολύ πρόσφατη η τελευταία προεκλογική περίοδος. Δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπαθούσαν να πείσουν τον ελληνικό λαό-και φυσικά το κατάφεραν- ότι ανάμεσα στα δύο κόμματα εξουσίας συγκρούονται δυο διαφορετικές αντιλήψεις. Από τη μια μεριά, ο “κακός” Καραμανλής, που προσπαθεί να βγάλει τη χώρα από την κρίση βάζοντας τον λαό στο “ψυγείο”, κι από την άλλη ο “καλός” Παπανδρέου, που θα έρθει να βάλει σε τάξη τα οικονομικά της χώρας, χωρίς να πληρώσουν οι συνήθεις ύποπτοι.
Δε χρειάστηκαν ούτε 4 μήνες για να αποδειχθεί αυτό για το οποίο πολλοί προειδοποιούσαν. Το ΠΑΣΟΚ δεν ήρθε στην εξουσία-και με πρωτοφανές σπρώξιμο- απλά και μόνο επειδή έπεισε τον λαό ότι είχε μια διαφορετική πολιτική από τον προκάτοχό του. Το ΠΑΣΟΚ ήρθε στην εξουσία, έτσι ώστε, με νωπή τη λαϊκή εντολή και με όλο το συνδικαλιστικό κίνημα υποταγμένο στους μηχανισμούς του, να σαρώσει ότι είχε απομείνει από τις κατακτήσεις των εργαζομένων. Πλέον κανείς δε μπορεί να θεωρήσει τυχαίο ούτε καν το γεγονός ότι ο Κ.Καραμανλής ανακοίνωσε παραμονή των εκλογών όλα αυτά τα σκληρά μέτρα. Έπαιξε και αυτός στο παιχνίδι που του ζήτησαν τα αφεντικά του και έσπρωξε το ΠΑΣΟΚ σε μια άνετη νίκη.
Για τους εργαζόμενους το θέμα είναι τι γίνεται από εδώ και πέρα. Το ΠΑΣΟΚ έχει μια πρωτοφανή στήριξη ως κυβέρνηση από τα ΜΜΕ. Αυτό καθόλου παράξενο ή τυχαίο είναι. Από τη μια μεριά, η τρομοκρατία για ενδεχόμενη χρεοκοπία της χώρας πάει κι έρχεται, από την άλλη όποιος τολμήσει να αντιδράσει στην αντιλαϊκή λαίλαπα που έρχεται- και θα συνεχιστεί- λοιδωρείται και στήνεται στο απόσπασμα από τους δημοσιογράφους με τους παχυλούς μισθούς (τι ειρωνεία, να ρωτάνε άνθρωποι που παίρνουν 1000 ευρώ τη μέρα(!) γιατί ο εκπαιδευτικός που παίρνει 1200 ευρώ το μήνα δε θέλει να “συνεισφέρει” στην κρίση χάνοντας 600 ευρώ το χρόνο).
Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί αυτή τη στιγμή είναι να πειστεί ο λαός πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος, πως δεν υπάρχει άλλη λύση. Και παράλληλα να προσπαθεί ο ένας εργαζόμενος να φορτώσει τα βάρη στον άλλο. Όμως σύντομα όλοι θα διαπιστώσουν ότι τα βάρη θα είναι αβάσταχτα για τους εργαζόμενους τόσο του δημόσιου όσο και του ιδιωτικού τομέα. Ήδη, η κατάργηση του 13ου και του 14ου μισθού συζητιέται όχι μόνο για τους εργαζόμενους στο δημόσιο, αλλά και στον ιδιωτικό τομέα, για λόγους…ανταγωνιστικότητας. Η αύξηση του ΦΠΑ θα χτυπήσει τις τσέπες όλων. Το σχέδιο “Καλλικράτης” θα ξεχαρβαλώσει ολοκληρωτικά τις όποιες δομές έχει η δημόσια εκπαίδευση και θα επιβαρύνει τις τσέπες του κοσμάκη ακόμη περισσότερο μέσα από την αυξημένη τοπική φορολογία.
Αυτά τα μέτρα δεν είναι προσωρινά. Όποιος πιστεύει τα όσα διαρρέουν, ότι ο 14ος μισθός π.χ, ή η περικοπή επιδομάτων θα είναι υπόθεση 1-2 χρόνων μέχρι να πέσει το έλλειμμα, είναι γελασμένοι. Αυτά τα μέτρα έρχονται για να μείνουν, και κανείς δεν πρέπει να καταπιεί το υπνωτικό που προσφέρουν οι εφημερίδες μεγάλης κυκλοφορίας και τα κανάλια του Λάτση και του Βαρδινογιάννη. Εξάλλου ήδη, πέραν του γεγονότος ότι συζητιέται η μηδενική αύξηση και για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, που η συντριπτική τους πλειοψηφία ζει με μισθούς ντροπής και εξαθλίωσης, εξετάζεται και η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων! Τότε λοιπόν, η πλήρης ασυδοσία θα είναι γεγονός και τα μηνιάτικα μπορεί να ξεκινάνε και από τα 400 και τα 500 ευρώ.
Κι όμως κάποιοι συνεχίζουν να πλουτίζουν μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Κάποιοι συνεχίζουν να αυξάνουν τα κέρδη τους με γοργούς ρυθμούς, αλλά λόγω κρίσης φοβούνται μήπως χάσουν έδαφος και ζητάνε περισσότερο αίμα-χωρίς εισαγωγικά. Οι τράπεζες πέρσι στην Ελλάδα σημείωσαν νέα εκτίναξη στα κέρδη τους, η εκκλησιαστική περιουσία συνεχίζει να φορολογείται με 0%, οι εφοπλιστές συνεχίζουν να πληρώνουν 0 ευρώ στην εφορία- γιατί συναλλάσσονται με το αφορολόγητο δολάριο-, η φορολογία των επιχειρήσεων πέφτει από το 25 στο 20%.
Είναι εμφανές ότι την κρίση δεν την πληρώνουν όλοι. Θα την πληρώσουν όλα τα λαϊκά στρώματα. Οι πλούσιοι και η Εκκλησία Α.Ε. θα συνεχίσουν να αποθησαυρίζουν όλο και μεγαλύτερα κέρδη, την ώρα που οι μισθωτοί θα συνεχίσουν να ματώνουν- πάλι χωρίς εισαγωγικά- όλο και περισσότερο. Κάποιοι προσπαθούν να πείσουν ότι είναι πατριωτικό καθήκον να δεχθούν οι εργαζόμενοι τις θυσίες. Κι όμως, πατριωτισμός χωρίς δικαιώματα για το λαό δεν υφίσταται. Ένας τέτοιος πατριωτισμός είναι πατριωτισμός για το κεφάλαιο, όχι για τον κοσμάκη. Το να φτάσουμε στην απόλυτη εξαθλίωση έναν λαό δεν είναι πατριωτικό καθήκον, είναι ταξική επιταγή και επιλογή, που εκπορεύεται από την πλουτοκρατία και τους πολιτικούς εκφραστές της.
“Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε”. Αυτή τη φράση χρησιμοποίησε ο Γ.Α.Π. προεκλογικά. Εγώ λοιπόν θα την παραφράσω και θα πω: “Ή ξεσηκωνόμαστε ή χανόμαστε”. Αν θέλουμε εμείς οι νέοι να έχουμε μέλλον, αν θέλουμε να ζήσουμε σαν άνθρωποι και όχι σαν σκουπίδια, δε μας μένει παρά να ξεσηκωθούμε, πριν ο τυφώνας εκ Βρυξελλών σαρώσει τα πάντα. Αν δεν το κάνουμε είμαστε άξιοι της μοίρας μας και θα δούμε ακόμη χειρότερα (οι εποχές που σε ένα σχολείο έκαναν μάθημα 40 μαθητές ανά τμήμα και ο δάσκαλος δίδασκε έναντι πινακίου φακής θα γίνουν ξανά πολύ επίκαιρες).

φωτογραφία via xamogelo

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Sunday, February 21st, 2010 στις 3:02 am στην κατηγορία ΜΜΕ, Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, οικονομία, πολιτική. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed. Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή ένα trackback από το site σου.