Πολιτικό forum

Τις θέσεις μου για τις απεργιακές κινητοποιήσεις τις έχω αναπτύξει και παλιότερα. Για να μην γράφω πάλι τα ίδια και τα ίδια, προτιμώ να παραθέσω δύο ποιήματα. Το ένα να το απευθύνω προς όλους αυτούς που ενώ είναι εργαζόμενοι, στρέφονται εναντίον των κλάδων που απεργούν αντί να διεξάγουν κοινό αγώνα μαζί τους.

“Πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές, και δεν ύψωσα τη φωνή μου,
γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.
Μετά ήρθαν για τους σοσιαλιστές, και δεν ύψωσα τη φωνή μου,
γιατί δεν ήμουν σοσιαλιστής.
Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές, και δεν ύψωσα τη φωνή μου,
γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.
Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, και δεν ύψωσα τη φωνή μου,
γιατί δεν ήμουν Εβραίος.
Μετά ήρθαν για μένα,
και δεν είχε μείνει κανείς να υψώσει τη φωνή του για μένα”.

Και το δεύτερο προς όλους αυτούς που δεν θέλουν να αγωνιστούν γιατί θεωρούν οτι οι αγώνες είναι μάταιοι.

“Αυτός που κλείνεται στο σπίτι του σαν αρχίζει ο αγώνας
και αφήνει να αγωνιστούν άλλοι για την υπόθεσή του
πρέπει να είναι προετοιμασμένος να χάσει γιατί
όποιος δεν έχει μοιραστεί τη μάχη, θα μοιραστεί την ήττα.

Αυτός που θέλει να αποφύγει τον αγώνα
δεν τον αποφεύγει ούτε μια φορά: γιατί
όποιος δεν αγωνίζεται για τη δική του υπόθεση
θα αγωνιστεί για την υπόθεση του εχθρού”

Μπ.Μπρεχτ

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Tuesday, March 18th, 2008 στις 1:17 pm στην κατηγορία απεργία, πολιτική, συνδικαλισμός. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed. Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή ένα trackback από το site σου.