Κασκόλ, φανέλα και φύγαμε για…πόλεμο!
Δημοσιευμένο από Agnostos X στην κατηγορία αθλητισμός
Σίγουρα ο τίτλος μοιάζει αντιφατικός. Συνήθως οταν κάποιος φοράει το κασκόλ και την φανέλα της ομάδας του, ετοιμάζεται να πάει στο γήπεδο. Αυτό λέει η κοινή λογική. Δυστυχώς όμως, στην εποχή του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού και της έξαρσης των κοινωνικών προβλημάτων πολλές φορές ο αθλητισμός μετατρέπεται από χώρο ψυχαγωγίας σε πεδίο μαχών. Και βέβαια, αργά ή γρήγορα σε μια μάχη, καταλήγουμε να μετράμε και θύματα.
Δε θα καθίσω να αναλύσω τα γεγονότα που συνέβησαν προχθές και αφαίρεσαν άλλη μια ζωή ενός ανθρώπου, που τύχαινε να ασχολείται με κάτι που ασχολείται ο μισός πλανήτης στον οποίο κατοικούμε. Ούτε θα καθίσω να εξετάσω σε ποια ομάδα ανήκε, αν είχε σχέση με ναρκωτικά, αν είχε προηγούμενα με αυτούς που τον σκότωσαν. Η ουσία δεν είναι αυτή. Εξάλλου, όπως όλα δείχνουν ήταν να μη γίνει η αρχή. Αφού έγινε, ανοίξαν οι ασκοί του Αιόλου.
Όλοι μιλάνε για τη βία στα γήπεδα, αλλά πλέον και έξω από αυτά όπως αποδεικνύεται. Όπως επίσης αποδεικνύεται οτι κανείς δεν κάνει κάτι για να αλλάξει αυτή η κατάσταση. Γιατί όμως; Πόσοι πρέπει να σκοτωθούν για να παρθούν μέτρα; Θέλει το κράτος να περιορίσει ή να εξαλείψει αυτά τα φαινόμενα; Όλες αυτές οι ερωτήσεις έρχονται στο μυαλό του καθενός όταν παρακολουθεί τέτοια συμβάντα. Και είναι λογικό.
Όμως για μένα, εξίσου λογικές και προφανείς είναι οι απαντήσεις. Λοιπόν, όχι, κάποιοι δε θέλουν να λυθούν αυτά τα προβλήματα. Και εκτός από τις περίφημες δηλώσεις που γίνονται κάθε φορά οτι το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο, δε θα γίνει καμιά ουσιαστική κίνηση. Γιατί πολύ απλά κάποιους τους βολεύει οι άνθρωποι των λαϊκών στρωμάτων και ιδιαίτερα οι νέοι που προέρχονται από αυτά να αποχαυνώνονται και να θεωρούν σημαντικό κομμάτι της ζωής τους το τι θα πετύχει μια ΠΑΕ στον αγωνιστικό χώρο. Τους βολεύει να ταυτίζονται με αυτόν που τους κλέβει καθημερινά μόλις βγουν από τις θύρες του γηπέδου. Να ψάχνουν τη συλλογικότητα μέσα από δομές που δεν απαιτούν καμιά ουσιαστική συμμετοχή και σκέψη. Να ξεχνούν τα προβλήματά τους ή εάν τα θυμούνται να ξεσπούν στο γήπεδο και όχι σε αυτούς που τους τα προκαλούν. Αν και δεν είμαι αναρχικός κάποτε είχα δει ένα πολύ πετυχημένο σύνθημά τους: “Τόση αστυνομία και τόση μπάλα είχαμε να δούμε από την εποχή της χούντας”.
Δυστυχώς πλέον και ο αθλητισμός παίζει ένα διαφορετικό ρόλο από αυτόν που θα του ταίριαζε. Από τη στιγμή που όλα έγιναν εντελώς επαγγελματικά, από τη στιγμή που τεράστια ποσά διακινούνται-κι επιτρέψτε μου να είμαι λίγο καχύποπτος ως προς τον λόγο που γίνεται αυτό-, απ’ τη στιγμή που ο κάθε ιδιοκτήτης ΠΑΕ μπορεί να δημιουργήσει μέσω της ομάδας τον προσωπικό του “στρατό”, θα βλέπουμε και νεκρούς φιλάθλους αλλά και αθλητές(δε φαντάζομαι να τους ξεχάσατε αυτούς , π.χ. Φιλ Ο’ Ντόνελ). Η εμπορευματοποίηση είναι αδίστακτη και δεν καταστρέφει μόνο σώματα, αλλά και μυαλά.
photo via peter_wmdo
Άρθρα (RSS)