Πολιτικό forum

Μόλις εχθές άκουσα οτι τις τελευταίες δύο μέρες είχαμε δύο ιδιαίτερα θλιβερά περιστατικά στους κόλπους της ελληνικής νεολαίας. Μια κοπέλα 14 ετών άφησε την τελευταία της πνοή μετά από χρήση κοκαΐνης, ενώ ένας νέος 15 ετών βρίσκεται σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο γιατί προσπάθησε να μιμηθεί το ”παιχνίδι του πνιγμού”, το οποίο απ’ όσο γνωρίζω έχει ως αφετηρία το διαδίκτυο. Ίσως κάποιος θα αναρωτηθεί γιατί δίνω ιδιαίτερη προσοχή σε δύο τέτοια περιστατικά.
Κάθε φορά που έχουμε κάποια τέτοια περιστατικά αρχίζουν οι περισπούδαστες αναλύσεις σε πολλές τηλεοπτικές εκπομπές-ακόμα και στα σκουπίδια της μεσημεριανής ζώνης- σχετικά με τη νεολαία. Κι εκφράζει ο καθένας την άποψή του με ύφος χιλίων καρδιναλίων, αλλά συνήθως το συμπέρασμα είναι ίδιο. Φταίει η νεολαία που δεν έχει αξίες κι ιδανικά, που δεν εκτιμάει αυτά που έχει. Φταίνε οι γονείς που δουλεύουν όλη μέρα και δεν δίνουν την πρέπουσα σημασία στα παιδιά τους. Φταίνε οι εκπαιδευτικοί που “τρέχουν” στα σχολεία να βγάλουν την ύλη και δε δίνουν βάρος στη διαδικασία της διαπαιδαγώγησης. Ότι ακούμε δηλαδή κάθε φορά που τέτοια συμβάντα παίρνουν έκταση.
Βρήκαμε λοιπόν τους ενόχους και καθαρίσαμε. Κουνήσαμε συγκαταβατικά το κεφάλι, απογοητευτήκαμε, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι είπαν για ακόμη μια φορά “που βαδίζει η νεολαία μας”, και η ζωή συνεχίζεται.
Κι όμως τα πράγματα δεν είναι έτσι. Οι δικαστές μπορεί να (κατά)δίκασαν το εύκολο θύμα, δεν τόλμησαν όμως ψάξουν τον ηθικό αυτουργό. Γιατί η νεολαία στρέφεται σε τέτοιες επιλογές; Μήπως γιατί ζει σε μια κοινωνία που την γεμίζει με αδιέξοδα και άγχη, σε μια κοινωνία που η προσωπικότητά της επιεικώς συνθλίβεται; Γιατί οι γονείς δουλεύουν με τις ώρες και δεν έχουν το χρόνο να ασχοληθούν με τα παιδιά τους; Μήπως γιατί τα έξοδα και οι υποχρεώσεις τρέχουν με ασύλληπτους ρυθμούς στην κοινωνία της ελεύθερης αγοράς και των ευκαιριών; Γιατί οι δάσκαλοι παραμελούν την παιδαγωγική διαδικασία; Μήπως γιατί το σχολείο έχει μετατραπεί -με κρατική επιλογή- σε ένα σύστημα που από το δημοτικό μέχρι την τελευταία τάξη του λυκείου δουλεύει για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο; Μήπως γιατί ο βαθμός δυσκολίας των μαθημάτων ανεβαίνει συνεχώς με αποτέλεσμα να μη μένει χρόνος για να συζητηθούν άλλα θέματα; Μήπως γιατί η αξιολόγηση-που τόσο υποστηρίζουν ορισμένοι- θα σφίξει ακόμα περισσότερο τα πράγματα στην τάξη;
Φυσικά είναι λογικό όλοι αυτοί που στοιβάζονται στα τηλεπαράθυρα να μην κάνουν τέτοιου είδους αναφορές. Γι αυτούς υπάρχει μόνο η ατομική ευθύνη. Η κοινωνική πραγματικότητα δεν μας ενδιαφέρει απ’ τη στιγμή που εμείς κάλα είμαστε. Κι όχι μόνο αυτό ,αλλά αλίμονο αν δεν υπερασπίσουμε αυτή την πραγματικότητα. Εξισώνουμε το θύτη με το θύμα κι είμαστε εντάξει. Το πολύ-πολύ να ρίξουμε και μερικά κροκοδείλια δάκρυα.
Για τους ίδιους τους νέους δε μένει παρά να γυρίσουν την πλάτη σε όλους αυτούς που από τη μια τους παρουσιάζουν κοινωνίες ευδαιμονίας και ενίοτε τους κολακεύουν-αρκεί να μην αγωνίζονται, τότε τους “θάβουν”-, κι από την άλλη υπερασπίζουν μια κατάσταση που μόνο προβλήματα τους δημιουργεί. Η λύση των προβλημάτων βρίσκεται στη συλλογική διεκδίκηση και όχι στους ψεύτικους κόσμους που τους τάζουν τα “παπαγαλάκια” του συστήματος.

photo via NickStenning

Το άρθρο δημοσιεύτηκε Wednesday, January 16th, 2008 στις 8:30 pm στην κατηγορία ΜΜΕ, Νεολαία. Μπορείς να παρακολουθείς τα σχόλια χρησιμοποιώντας το RSS 2.0 feed. Μπορείς να αφήσεις ένα σχόλιο, ή ένα trackback από το site σου.